MOYNTIOΛOΓIO

Την τελευταία εβδομάδα έρχεται παραδοσιακά η ώρα των απαντήσεων σε κάθε
Μουντιάλ ακόμα και στο φετινό, των λίγων εκπλήξεων και αποριών. Οι ερωτήσεις
είναι σχεδόν πάντα οι ίδιες. Στο πρώτο ερώτημα, «ποιος θα σταματήσει τη
Βραζιλία», έδωσε ηχηρή απάντηση η Γαλλία, με τρόπο μάλιστα που μπορούσαμε αλλά
δύσκολα τολμούσαμε να φανταστούμε. Στο δεύτερο ερώτημα, «ποιος μπορεί να
αποκλείσει τη γηπεδούχο» (όταν μάλιστα γηπεδούχος είναι η Γερμανία), απάντησε
χθες το βράδυ η Ιταλία. Με τον τρόπο της, που κι αυτόν τον ξέραμε. Και που δεν
της έχει χαρίσει μόνο φίλους. Και που δεν έχει καμία σχέση με την ευκολία.

Αυτή τη φορά, ωστόσο, φίλοι ή εχθροί της όμορφης χώρας και της γαλάζιας
ομάδας, οπαδοί του κομψού ποδοσφαίρου ή νοσταλγοί του κατενάτσο, αναλυτές της
τακτικής ή απλώς αδημονούντες για λίγη ομορφιά μέσα στο γήπεδο, όλοι (εκτός
ίσως από τους κατοίκους της χώρας που διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο), δεν
μπορούν παρά να παραδεχτούν πως η χθεσινή εντελώς οριακή πρόκριση είχε κάτι το
υπέροχα γενναίο και δίκαιο. H Ιταλία έπαιξε βέβαια πάλι για μεγάλο διάστημα
σαν Ιταλία, δηλαδή ενάντια στον χώρο και τον χρόνο με στόχο την ασφυξία του
αντιπάλου.

Κι όμως, απέναντι σε μια Γερμανία δυνατή, παθιασμένη, με αυτοπεποίθηση και
υποστήριξη, το να παίξει τόσο μαγικά στην παράταση είναι παραπάνω από
κατόρθωμα. Θα το παραδέχτηκε με τον τρόπο του ακόμα και ο Γιούργκεν Κλίνσμαν,
το μεγάλο πρόσωπο όλου του Μουντιάλ, που το δικό του όμως πρόσωπο ήταν λίγο
πιο σφιγμένο και αμήχανο σ’ αυτό το παιχνίδι. Δεν μπορεί να μη θυμήθηκε τα
χρόνια του στο Καμπιονάτο και της Ίντερ, τη διπλή τέχνη που χρειαζόταν (και
χρειάζεται) για να διασπάσεις (ακόμα κι αν είσαι Κλίνσμαν) αυτές τις άμυνες
και να μη θαύμασε, έστω και με πόνο, την ειδική τέχνη του Μπουφόν και του
Καναβάρο, την ψυχραιμία του Πίρλο, την τόλμη του μεγάλου Λίπι, την επικράτηση,
τελικά, του καλύτερου.

Περνώντας από ύψη και βάθη, ως συνήθως, με τύχη (Αυστραλία) αλλά και τρομερή
παλικαριά (χθες), παίζοντας και μη παίζοντας, ενίοτε κερδίζοντας και άλλοτε
αδιαφορώντας για τις εντυπώσεις, η ομάδα του Λίπι φτάνει σ’ έναν τελικό τη
στιγμή που πιο πολύ το είχε ανάγκη το ποδόσφαιρο και η κοινωνία μιας ολόκληρης
χώρας.

Το ότι το Μουντιάλ δεν τέλειωσε χθες για τους ατζούρι είναι και καλό και κακό:
υπάρχει μεν και ψηλότερος στόχος, αλλά όχι πιο δυνατή συγκίνηση από τη
χθεσινή.