«Mάλιστα, Kύριε Mαρκήσιε…

Μαρλίς Πέτερσεν

Κάτι μαγικό έχει το Ναύπλιο με το που μπαίνει το καλοκαίρι. Κάτι μουσικό που
περιδινίζεται στο αεράκι που κατεβαίνει από το Παλαμίδι και δροσίζει το
Μπούρτζι. Τόσα χρόνια τώρα ένας καλλιτέχνης, ο διάσημος και στο εξωτερικό
πιανίστας Γιάννης Βακαρέλης, έχει καταφέρει να τραβήξει και ευρύτερο κοινό σε
ένα φεστιβάλ με μουσικές που κάποιοι θεωρούν υπερβολικά «σοβαρές» ή απρόσιτες
δίχως παιδεία. Ίσως γιατί κατάφερε να τους μυήσει στο μεράκι του. Τούτη τη
χρονιά κατάφερε κι έκλεισε ένα μουσικό διαμάντι που κυκλοφορεί στον χώρο της
όπερας – της «δύσκολης» όπερας – με το όνομα Μαρλίς Πέτερσεν. Τη Λούλου δηλαδή
στη θαυμαστή παράσταση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (πρωτιά για την Ελλάδα της
όπερας του Μπεργκ και πρωτιά για την αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη), που μάγεψε το
κοινό σε ένα έργο τόσο δύσκολο, «στριφνό». Γιατί η Μαρλίς Πέτερσεν, κάποτε
ημίγυμνη, κάποτε μαινάδα, κάποτε σαγηνευτική, κάποτε προκλητική, κάποτε φονική
ήταν η Λούλου επί σκηνής. Γι’ αυτό και την ανέδειξαν σε αστέρι πρώτου μεγέθους
μέσα σε μια νύχτα στην πρωτεύουσα της μουσικής, Βιέννη.

… τους μάγεψε όλους»

Κατάφερε ο Γιάννης Βακαρέλης και το έκλεισε αυτό το μουσικό διαμάντι, με την
πηγαία κίνηση, έκφραση και την εκφορά του τραγουδιού σαν να είναι απλώς μια
απλή φράση της, ένα απλό νεύμα – τόσο πηγαία! – μαζί με τέσσερις μουσικάρες
(ας μου επιτραπεί η έκφραση) που απαρτίζουν το Ensemble Wien, από τη θρυλική
Φιλαρμονική της Βιέννης. Και τους έκλεισε με Μότσαρτ και Γιόχαν και Γιόζεφ
Στράους, σε ένα πρόγραμμα ανάλαφρο και τόσο, μα τόσο, σαγηνευτικό, για το
Παλαμίδι. Πλημμύρισε κόσμο το κάστρο, δίπλα στη φυλακή του Κολοκοτρώνη, ψηλά
πάνω από το ολόφωτο Ναύπλιο. Και τους μάγεψε και το βιεννέζικο κουαρτέτο (δύο
βιολιά, βιόλα και κοντραμπάσο), αλλά κυρίως Εκείνη. Που μεταμορφώθηκε, ντυμένη
την άνοιξη σε αστραφτερούς ταφτάδες, σε ηρωίδα των αριών της. Και
χειροκροτήθηκε. Θερμότατα. Γιατί τους μάγεψε. Ποιος ξεχνάει, αλήθεια, τη
μεταμόρφωσή της Μαρλίς Πέτερσεν σε Αντέλε από τη «Νυχτερίδα» του Στράους να
υποδεικνύει τη φιγούρα της, με νάζι, στον φανταστικό Μαρκήσιο του «Mein Herr
Marquis…»; Κάποιες στιγμές μάς σημαδεύουν ανεξίτηλα. Και αυτή ήταν μια απ’
αυτές.