Γκρέμισαν τις βάσεις της κυβέρνησης Σημίτη

Γενική είναι η αίσθηση ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, το πιο ανεπτυγμένο
και εξωστρεφές κομμάτι της ελληνικής οικονομίας, εισήλθε με ευθύνη της
κυβέρνησης σε φάση ταχείας και αλλοπρόσαλλης αναδιάταξης, χωρίς σκοπό και
σχέδιο, που να ταιριάζει στις εθνικές επιδιώξεις. Εκφράζεται και στην υπόθεση
του τραπεζικού συστήματος, όπως και σε εκείνη της εξωτερικής πολιτικής, το
έλλειμμα εθνικής στρατηγικής. Αντί μιας οργανωμένης αναδιάταξης των εσωτερικών
τραπεζικών δυνάμεων, που θα απέδιδε πιο εύρωστα, πιο διεκδικητικά και πιο
ανθεκτικά σύνολα στον διεθνή ανταγωνισμό, ακολουθήθηκε η οδός της αφροσύνης,
των παρακινδυνευμένων βημάτων, εντέλει της παράδοσης στα υπερεθνικά σύνολα,
χωρίς να υπάρχει αίσθηση οικονομίας και χώρας.

Είχε την ευκαιρία η κυβέρνηση Καραμανλή – οι βάσεις είχαν δημιουργηθεί από την
κυβέρνηση Σημίτη – να οικοδομήσει μέσω του τραπεζικού συστήματος μαγιά εθνικής
αστικής τάξης. Υπήρχαν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο, ίσως πρώτη φορά από τα
χρόνια του Μεσοπολέμου, υπήρχαν οι δυνάμεις, οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές και το
περιβάλλον πρόσφορο, καθώς η Ελλάδα του ευρώ προσέφερε ασφάλεια, μετέφερε
αξιοπιστία και πέρα από τα συνορά της είχε παρθένες οικονομίες, ανοιχτές και
έτοιμες να υποδεχτούν τις ακμαίες ελληνικές τραπεζικές και επιχειρηματικές
δυνάμεις.

Αντί να τις ενισχύσει, ευνοώντας τη μεγέθυνσή τους, έκανε ό,τι ήταν δυνατόν να
τις τραυματίσει. Το δυστύχημα είναι ότι το έπραξε στο όνομα ανεπίκαιρων και
αταίριαστων προς την εποχή ιδεοληψιών. Έχει ακόμη λίγο χρόνο να αλλάξει, να
αποδεχθεί εθνικές προτεραιότητες στην τραπεζική αναδιάταξη, μήπως και
αποτραπεί η επερχόμενη απόλυτη εξάρτηση της οικονομίας.