«Eφευρέσεις» για σωτηρία της Γης

Τον ρόλο του γνωστού ήρωα των κόμικς, Κύρου Γρανάζη, αναγκάζονται να
υποδυθούν ολοένα και περισσότεροι επιστήμονες, με σκοπό να αντιμετωπίσουν την
ανεξέλεγκτη υπερθέρμανση του πλανήτη.

Προσπαθούν να βρουν πρωτότυπες λύσεις που τουλάχιστον θα μειώνουν όσο γίνεται
περισσότερο την ποσότητα της ηλιακής ακτινοβολίας που φθάνει στη Γη και η
οποία παγιδεύεται στην ατμόσφαιρα από τα αέρια του θερμοκηπίου. Άλλωστε, όπως
οι ίδιοι λένε, καμία σοβαρή ενέργεια δεν έγινε μέχρι σήμερα από τις
κυβερνήσεις των κρατών για να αντιμετωπιστεί ριζικά αυτή η πολύ σοβαρή
κατάσταση.

Ο Ραλφ Κίκερον, που είναι πρόεδρος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ
στην Ουάσιγκτον, λέει στην εφημερίδα «The New York Times» ότι «εδώ που έχουν
φθάσει τα πράγματα θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα κάθε πρόταση που
διατυπώνεται για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού, όσο παράξενη και αν
ακούγεται». Αυτό άλλωστε είχε καταλάβει αρκετό καιρό νωρίτερα ο Πολ Κρούτζεν
απο το Ινστιτούτο Χημείας Max Planck στη Γερμανία, ο οποίος κέρδισε το 1995 το
βραβείο Νόμπελ. Ο Κρούτζεν είχε αποδείξει τότε ότι τα αέρια που εκπέμπονται
από τις δραστηριότητες της βιομηχανίας βλάπτουν την ασπίδα του όζοντος. Και
βλέποντας στα χρόνια που ακολούθησαν ότι η κατάσταση χειροτερεύει, διατύπωσε
μια καινούργια πρόταση όπου εισηγείται την διοχέτευση θείου στην στρατόσφαιρα
με σκοπό την μερική ψύξη του πλανήτη.

Φακοί – αποτροπείς… Ένας αξιόλογος αστρονόμος από το Πανεπιστήμιο της
Αριζόνας, ο Ρότζερ Άντζελ, μιλώντας τον περασμένο Απρίλιο στην ετήσια
συνεδρίαση της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, διατύπωσε την άποψη ότι θα πρέπει
να τοποθετηθούν σε τροχιά γύρω από τη Γη μικροί φακοί οι οποίοι θα εκτρέπουν
την ηλιακή ακτινοβολία μακριά από τον πλανήτη μας. Ο Αμερικανός αστρονόμος
είπε ότι οι φακοί θα πρέπει να έχουν μήκος γύρω στα 70 εκατοστά και ο αριθμός
τους να φθάνει σε μερικά τρισεκατομμύρια! Θα πρέπει επίσης να είναι υπερβολικά
λεπτοί και το βάρος τους να μην ξεπερνά εκείνο μιας πεταλούδας.

Από το ’60. H επεξεργασία φουτουριστικών ιδεών, για την αντιμετώπιση
του συγκεκριμένου προβλήματος, ξεκίνησε με δειλά βήματα από τη δεκαετία του
1960. Εκείνη την εποχή κάποιοι επιστήμονες είχαν προβλέψει ότι η αύξηση της
θερμοκρασίας του πλανήτη, που προκαλείται από τα αέρια που πηγάζουν από κάθε
είδους ανθρώπινη δραστηριότητα, θα αποτελούσε σε σύντομο χρονικό διάστημα μια
πρώτης τάξεως απειλή. Όμως μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν η
θερμοκρασία άρχισε πλέον να ανεβαίνει, κανείς δεν είχε φροντίσει για το
παραμικρό.

Το ενδιαφέρον των επιστημόνων επικεντρώθηκε στην ηλιακή ακτινοβολία, η οποία
παγιδεύεται στη Γη από τα αέρια που εκπέμπονται απο τις βιομηχανικές
δραστηριότητες. Σκέφθηκαν πως αν υπήρχε ένας τρόπος να αυξηθεί η ανακλαστική
ικανότητα του πλανήτη μας, τότε θα εξουδετερωνόταν σε μεγάλο βαθμό η δράση των
αερίων του θεμοκηπίου με αποτέλεσμα η Γη να σταματήσει να θερμαίνεται.

Εναλλακτικές πηγές. Για όλες τις πρωτότυπες ιδέες που διατυπώνονται
υπάρχει και ο ισχυρός αντίλογος. Σύμφωνα με την εφημερίδα «The New York
Times», ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν την εφαρμογή τέτοιων ιδεών ως σοβαρό
ρίσκο για το περιβάλλον. Και επιμένουν ότι η πιο ασφαλής μέθοδος για την
αντιμετώπιση του προβλήματος είναι η εκτεταμένη χρήση εναλλακτικών πηγών
ενέργειας, η απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και φυσικά η ανάπτυξη νέων
τεχνολογιών που θα βοηθήσουν τη βιομηχανία να μεταπηδήσει σε ένα καινούργιο
καθεστώς λειτουργίας με βάση τις καινούργιες μορφές ενέργειας.

Θα… τυλίξουν τους ωκεανούς!

Οι κάτοικοι στη συγκεκριμένη ακτή της Φλόριντα των ΗΠΑ για να προστατευτούν από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας (αν η υπερθέρμανση λιώσει τους πάγους) ύψωσαν αυτό το τείχος

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ σκέφθηκαν να γεμίσουν τις ερήμους και τους ωκεανούς με
λεπτές μεμβράνες που θα έχουν ισχυρή ανακλαστική ιδιότητα. Οι μεμβράνες αυτές
θα περιφέρονται στους ωκεανούς σαν μικρά αυτοσχέδια νησιά και θα είναι
επικαλυμμένες με ειδικό λευκό υλικό το οποίο θα στέλνει πίσω στο διάστημα
μεγάλο μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας. Το αν τα συγκεκριμένα υλικά
δημιουργήσουν προβλήματα στη ναυσιπλοΐα, είναι άγνωστο. Άλλοι ειδικοί
σκέφθηκαν πάλι να καταφύγουν στους ωκεανούς και να τους μετατρέψουν σε παγίδα
για το διοξείδιο του άνθρακα. Το συγκεκριμένο αέριο είναι κατ’ εξοχήν
«θερμοκηπικό», αγκαλιάζει δηλαδή σαν κουβέρτα την ατμόσφαιρα του πλανήτη και
εμποδίζει την ηλιακή ακτινοβολία να διαφύγει. H θεωρία των ειδικών είναι ότι
αν εμποτίσουν με τεράστιες ποσότητες σιδήρου τη θάλασσα, τότε θα αυξήσουν τους
ρυθμούς ανάπτυξης του φυτοπλαγκτού. Θα δημιουργήσουν δηλαδή συνθήκες
ευτροφισμού στους ωκεανούς. Και όταν το φυτοπλαγκτόν θα ολοκληρώνει τον κύκλο
της ζωής του, τότε θα καταλήγει στα βάθη του πυθμένα και θα κατακρατεί εκεί
τις μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που είχε στο μεταξύ απορροφήσει.

Επιμέλεια: Στέφανος Κρίκκης, Εύη Ελευθεριάδου