Πρόσωπα Δεν θέλει να γίνει βασιλιάς

Παριζιάνος, αρχιτέκτονας και οικολόγος, ο Νικόλας Πέτροβιτς Νιέγκος,
πρίγκιπας διάδοχος του Μαυροβουνίου, είναι ευτυχής που η χώρα του απέκτησε την
ανεξαρτησία της, αλλά δεν έχει καμιά διάθεση να διεκδικεί στέμματα.

Νικόλας Πέτροβιτς Νιέγκος: «H πρώτη φορά που ανακάλυψα τη Γιουγκοσλαβία ήταν το 1967 και ήμουν 23 χρόνων»

Ζει κοντά στον πύργο του Μονπαρνάς και η επιγραφή στην είσοδο της
πολυκατοικίας του γράφει «Νικόλας Πέτροβιτς Νιέγκος, αρχιτέκτονας». Πάνω από
το γραφείο του είναι κρεμασμένη η σημαία του Μαυροβουνίου, κόκκινη μ’ έναν
δικέφαλο αετό. Είναι και σημαία της οικογένειάς του, η οποία ανατράπηκε το
1918 από το «βασίλειο των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων». Ο τελευταίος
βασιλιάς, ο Νικόλαος A’ ήταν ο προπάππος του.

Ο Νικόλας Πέτροβιτς Νιέγκος γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1944. Ο πατέρας του ήταν
εξόριστος, η μητέρα του καταγόταν από τη Βρετάνη. «H πρώτη φορά που ανακάλυψα
τη Γιουγκοσλαβία ήταν το 1967 και ήμουν 23 ετών», αφηγείται στο «Φιγκαρό
Μαγκαζίν». «Πήγα με οτοστόπ! Ανέβηκα στο όρος Λόβτσεν, εκεί όπου αναπαύονται
οι πρόγονοί μου οι Νιέγκος, ανάμεσά τους και ο Πέταρ B’, ο ποιητής βασιλιάς.
Ήταν ένα ταξίδι μύησης. Μετά θέλησα να επισκεφθώ το μουσείο του Τσέτινιε,
γιατί ήταν άλλοτε το παλάτι μας. Στην είσοδο έβγαλα τη φοιτητική ταυτότητα για
να μου κάνουν έκπτωση στο εισιτήριο. H ταμίας φώναξε: “Δεν θα τον βάλουμε να
πληρώσει, είναι στο σπίτι του!”. Όταν βγήκα, 300 άνθρωποι περίμεναν και με
φώναζαν Μεγαλειότατε!».

Στις επόμενες πέντε ημέρες ανακάλυψε τη φιλοξενία των Μαυροβούνιων: «Ρακή το
πρωί, το μεσημέρι και το βράδυ. Δεν κατάφερνα να ξεμεθύσω. Οι παλιοί μού
διάβαζαν ωδές στη δόξα των Νιέγκος. Ήταν σουρεαλιστικό, βρισκόμασταν στο
καθεστώς του Τίτο!». Επέστρεψε στη Γαλλία, όπου τον περίμεναν οι σπουδές στην
Αρχιτεκτονική και ο Μάης του ’68: «Τότε ήμασταν όλοι λίγο αριστεριστές…».

Τα χρόνια πέρασαν, άρχισε να δουλεύει, παντρεύτηκε τη Φρανς, στυλίστρια μόδας,
και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μπόρις και την Αλτινάι. Το 1989 επέστρεψε στη
Γιουγκοσλαβία για να μεταφέρει το λείψανο του προπάππου του, του Νικολάου A’,
που είχε πεθάνει στην Ιταλία. Ακολούθησαν οι πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας και ο
Νικόλας αποφάσισε να εμπλακεί με τον τρόπο του. «Δημιούργησα την Μπιενάλε
σύγχρονης τέχνης του Τσέτινιε» εξηγεί. «Για να ξεπεραστούν τα σύνορα, να
πλησιάσουν οι καλλιτέχνες. Στην Μπιενάλε του 1994 φέραμε μάλιστα καλλιτέχνες
από το Σαράγεβο που οι φιλοσέρβοι εθνικιστές δεν τους έβλεπαν με καλό μάτι. Το
1997 αναγκαστήκαμε να κλείσουμε την έκθεση υπό την πίεση του ορθόδοξου κλήρου.
Ήταν γι’ αυτούς υπερβολικά πρωτοποριακή και εικονοκλαστική».

Ο Νικόλας Πέτροβιτς Νιέγκος δεν ζητάει κορόνες ούτε δόξες. Φαίνεται όμως πως
έχει μια κρυφή ελπίδα: «Είναι βέβαιο», λέει, «πως τα γεράματά μου θα είναι πιο
ευτυχισμένα στο Μαυροβούνιο απ’ ό,τι στο Μονπαρνάς»…