ΣE ΠPΩTO ENIKO «Aυτή είναι η κανονική Eλλάδα»

Βάσει των μέχρι τώρα δεδομένων, το ταξίδι Τζια – Λαύριο, Κυριακή απόγευμα,
όπου ακολουθεί εργάσιμη μέρα, είναι η πιο βαριά στιγμή του Σαββατοκύριακου.
Όλη εκείνη η λαμπερή αναμονή της Παρασκευής, την ώρα που πέφτει ο κάβος στον
ντόκο και βλέπεις το γαλανό του ουρανού, απαστράπτον και γεμάτο υποσχέσεις,
συρρικνώνεται σε διασταυρούμενα μουγκρητά με τον παρκαδόρο του πλοίου, σε
σκουντήματα και ξινισμένες φάτσες που βιάζονται να πιάσουν θέση και σε
υστερικά γαβγίσματα από μικρά και μεγαλύτερα σκυλιά, που ενώ είναι τόσο
συμπαθητικά και γλυκά όλο το Σαββατοκύριακο, είναι σα να τους μπαίνει ο
διάολος την ώρα που τα ανεβάζουνε στο πλοίο. Κάπως έτσι ήταν κι αυτή τη φορά.
Κι εμείς βέβαια, με το ανάλογο μουντ, να μασουλάμε πατατάκια (για παρηγοριά)
και να αγναντεύουμε το πέλαγος που σκοτείνιαζε επικίνδυνα προς τη μεριά του
Λαυρίου. Επιπλέον ήταν και το άλλο τούτη την φορά. Μια παρέα από κείνες που
περιμένεις ότι θα συνεννοούνται με «μαλάκα» και «ρε μαλάκα», είχαν τα κέφια
τους από την ώρα που κάθησαν δίπλα μας, και με το που σαλπάρισε το πλοίο
άρχισαν τα «ξεκινάει μια ψαροπούλα» και «εδώ γάμος γίνεται» και όλο το
ρεπερτόριο Μάλαμα, Περίδη και των συναφών. Τουλάχιστον, εντάξει, πάλι καλά,
είναι και του ποιοτικού, έλεγα εγώ, χαμογελώντας όμως, γιατί, για να πω και το
αμάρτημά μου, όσο έπαιζε η λύρα (η λύρα και η κιθάρα ήταν λάιβ) τόσο άλλαζε το
σκηνικό της συννεφιασμένης επιστροφής κι ακόμη κι αυτά τα σιχαμερά τα
πατατάκια έπρεπε να σηκωθώ να πάω να τα πετάξω. Μέχρι και τα σκυλιά λούφαξαν.
Τα μωρά στους ώμους των μπαμπάδων τους κοίταζαν με κάτι μάτια να, οι θόρυβοι
και τα χάχανα σίγησαν και όταν κάποιος από την εν λόγω παρέα είπε «σηκωθείτε
ρε, να πάμε στην πίστα» (και απευθυνόμενος σε όλο το κατάστρωμα «τζάμπα είναι
ο χορός, σηκωθείτε κι εσείς») έγινε της… πεντοζάλης και του συρτού μες στη
μέση του πελάγους, σε χρόνο μηδέν. «Αυτή είναι η κανονική Ελλάδα» άκουσα
κάποιον να λέει, ανάμεσα σε παλαμάκια και γέλια, «αυτή είναι η Ελλάδα που δεν
τη βλέπεις στην τηλεόραση…». Αυτή είναι τελικά (είπα κι εγώ εκείνη την
στιγμή). Μόνο που τις περισσότερες μέρες του χρόνου δεν ταξιδεύουμε…