MOYNTIOΛOΓIO

Παίζει – δεν παίζει, αυτός συνεχίζει να κρατά την τύχη των «Φούριας» στα χέρια του

Λίγοι παίκτες έχουν συνδυάσει σε τέτοιο βαθμό τη μοίρα τους με την εθνική
ομάδα τους όσο ο Ραούλ Γκονζάλες. Εμβληματικός για πολλά χρόνια παίκτης της,
πρώτος της σκόρερ όλων των εποχών, σεβαστός απ’ όλους μέσα κι έξω από το
γήπεδο, ήταν ωστόσο επίσης αυτός που έφτασε να σηματοδοτεί, ιδίως με το χαμένο
του πέναλτι εναντίον της Γαλλίας στον ημιτελικό του Ευρώ του 2000, το μόνιμο
μπλοκάρισμα της Ισπανίας στις μεγάλες διοργανώσεις. Αυτός που στις δόξες του
τέλειωνε με τόσο απίστευτα εύκολο τρόπο τις φάσεις, συμβόλιζε, για φίλους και
εχθρούς, την αδυναμία τελειώματος της Εθνικής, ιδίως σε σχέση με την αλαζονεία
της Ρεάλ, της οποίας υπήρξε ο μόνος γηγενής γκαλάκτικος. Παρά ταύτα η θέση του
στην Εθνική, αλλά και γενικά στο ισπανικό ποδόσφαιρο, ουδέποτε κλονίστηκε.
Ώσπου ήρθε ο περσινός σοβαρός τραυματισμός του. Κι ο Ραούλ έμεινε ξαφνικά
Ραούλ μόνο στο όνομα.

Μυστήριο του αθλητισμού; H ηλικία που τον ξεπέρασε την πιο ύπουλη στιγμή;
Ψυχολογικό μπλοκάρισμα ενός ευαίσθητου ανθρώπου που δεν είχε συνηθίσει να τον
αμφισβητούν; Γεγονός είναι ότι ο αρχηγός όταν ξαναγύρισε στα γήπεδα είχε χάσει
τη θρυλική σπιρτάδα του, το φονικό ένστικτο του σκόρερ, σχεδόν την ίδια του
την επιθυμία για υπέρβαση και νίκη. Στη Ρεάλ άρχισαν να φλερτάρουν ακόμα και
με το έγκλημα καθοσιώσεως να τον αφήσουν να φύγει, ενώ ο Τύπος άρχισε, όπως σε
όλο τον κόσμο, να του φορτώνει τις ευθύνες για κάθε στραβοπάτημα – και ήταν
πολλά. Παρά τα γκολ που στέρεψαν και την εμφάνιση νέων διψασμένων φορ όπως ο
Νταβίντ Βίγια της Βαλένθια, η θέση του στην Εθνική έμενε κλεισμένη. Είναι ο
καλύτερος, ο ηγέτης μας, έλεγε λίγες μέρες πριν από την έναρξη του Μουντιάλ ο
ομοσπονδιακός προπονητής Αραγονές, ο Ισπανός Αλέφαντος – σε χαρακτήρα,
γραφικότητα, χούγια αλλά και εμπειρία και γνώσεις. Ώσπου ξαφνικά, στην
τελευταία προπόνηση, τον άφησε εκτός ενδεκάδας. Και στο πρώτο παιχνίδι της
Εθνικής στη Γερμανία επίσης.

Τα υπόλοιπα τα είδατε. Ο Φρόυντ θα μιλούσε ίσως για λυτρωτική πατροκτονία,
γεγονός πάντως είναι ότι η Ισπανία χωρίς τον Ραούλ διέλυσε την Ουκρανία, με
την τριάδα Τόρες – Βίγια – Λουίς Γκαρσία να βρίσκεται με κλειστά μάτια και να
τα βγάζει επίσης. Όχι ότι ο Αραγονές ξέχασε με ποιον είχε να κάνει. Το
αποδεικνύει η σπουδή του να περάσει τον Ραούλ στο παιχνίδι στην αρχή του
δευτέρου ημιχρόνου, στερώντας πιθανότατα από τον Βίγια το πρώτο διεθνές του
χατ-τρικ. Κι όχι ότι ο ίδιος ο μεγάλος αρχηγός σκέφτηκε να γκρινιάξει.
Χάνοντας και πάλι τις ευκαιρίες του, κατάλαβε ίσως ότι έτσι θα μπορέσει να
οδηγήσει καλύτερα τη χώρα του στην εποποιία που τόσα χρόνια τής ξεφεύγει και
που η χτεσινή της απόδοση καθιστά δυνατή. Παίζει – δεν παίζει, αυτός συνεχίζει
να κρατά την τύχη των «Φούριας» στα χέρια του.