ΣE ΠPΩTO ENIKO Πρόβα πολίτη

H ουρά στο IKA ήταν μεγάλη και όλοι εμείς – ένα πολυφυλετικό κράμα –
μετρούσαμε τα νούμερα μέχρι να έρθει η σειρά μας. Μια όμορφη μαύρη με ράστα
μαλλιά προσπαθούσε να ησυχάσει τα δύο κοριτσάκια της που έπαιζαν με τις
καρτέλες των ενσήμων της. Ένα ζευγάρι Ουκρανών παραπονιόταν γιατί είχαν
επισκεφθεί πέντε – έξι γραφεία χωρίς να βρίσκουν άκρη. Ένας κατάξανθος Βόρειος
με πατερίτσες μάζευε τα δικαιολογητικά για την αναρρωτική του και μια Ελληνίδα
δίπλα του ρωτούσε τι θα γίνει τελικά με το ΛΑΦΚΑ.

Μια ωραία ατμόσφαιρα ήμασταν, ανάμεσα σε βεβαιώσεις, μητρώα, πρωτόκολλα και
υπογραφές. Μια κυρία ψιθύριζε με την κόρη της στην ουρά σε μια γλώσσα
γειτονικής χώρας, μέχρι που έφθασαν στον υπάλληλο. Το 10χρονο κορίτσι ανέλαβε
την ευθύνη της συνεννόησης σε άψογα ελληνικά. Μια ρωτούσε τη μητέρα της, μια
απαντούσε στον υπάλληλο, εξηγούσε τις απορίες, προσπαθούσε να καταλάβει τη
διαδικασία, έβρισκε στη γλώσσα της νέας της χώρας λέξεις για την εργασία, την
ασφάλιση, τη γραφειοκρατία, τους νόμους.

Μια γέφυρα μεταξύ του κράτους και των νεοφερμένων πολιτών του, ένα παιδί που
μεγαλώνει με δύο κουλτούρες, που ισορροπεί μεταξύ δύο λαών, αναλαμβάνοντας το
βάρος της επικοινωνίας της οικογένειάς του με τους υπολοίπους. Εκτός από την
προσπάθειά του να αφομοιωθεί, αυτό το πιτσιρίκι αναλαμβάνει την ευθύνη να
μεταφέρει τους δικούς, μέσα από την γλώσσα, τις συνήθειες και τα μικρά
καθημερινά πράγματα, λίγο πιο βαθιά στη χώρα που θέλει να γίνει και δική της.
Είναι εκείνη που «μιξάρει» μέσα της τα στοιχεία των διαφορετικών πολιτισμών
για να βγάλει τον νέο ήχο που σχηματίζεται γύρω μας.

Το ζήτημα λύθηκε, μητέρα και κόρη πήραν τη βεβαίωση που χρειάζονταν και έφυγαν
– η μικρή με χαμόγελο ικανοποίησης. Ήταν μια πρόβα για μια αυριανή πολίτη. Μια
πρόβα επιτυχημένη.