Tαξίδι στο θέαμα

Το Μουντιάλ αρχίζει, το ποδόσφαιρο γιορτάζει. H μπάλα κάνει στροφές στο
χορτάρι και μπροστά της, όλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Νέοι και γέροι, εργάτες
και επιστήμονες, άνεργοι και πολυάσχολοι, γίνονται ένα. Σε μια ποδοσφαιρική
παρέα δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, καταργούνται οι κοινωνικές τάξεις
και το χτυποκάρδι είναι κοινό. Αυτό δε το Παγκόσμιο Κύπελλο που θα καθηλώσει
εκατομμύρια θεατές σε όλον τον κόσμο, μοιάζει το πιο αινιγματικό απ’ όλα τα
προηγούμενα.

Κυρίαρχη απορία: η Βραζιλία, το λεγόμενο «γκραν φαβορί», θα επικρατήσει με
περίπατο, όπως αναμένουν όλοι, και κυρίως θα δικαιώσει τα… πρακτορεία
στοιχημάτων; H Σελεσάο του Ροναλτίνιο και του Κάρλος, του Ρονάλντο και του
Κακά, του Καφού και του Αντριάνο, δείχνει μια ατέλειωτη μηχανή παραγωγής
θεάματος. Αλλά η Ευρώπη δεν είναι αυτό που λέμε «φιλόξενη» για τη Βραζιλία.
Μόνο μία φορά (Σουηδία το ’58) κατάφερε η Βραζιλία να σηκώσει την κούπα στη
Γηραιά Ήπειρο. Οι Βραζιλιάνοι χορεύουν ευκολότερα σάμπα εκτός Ευρώπης και
μένει να δούμε αν πανηγυρίσουν το έκτο τρόπαιο στη Γερμανία.

ΔΕΥΤΕΡΟ ερώτημα: η διοργανώτρια χώρα θα πάει μακριά; Το πρόγραμμα
θεωρητικά ευνοεί. H Ιταλία το ’90 έφτασε στα ημιτελικά, οι Γάλλοι θριάμβευσαν
επί των Βραζιλιάνων το ’98 και οι Κορεάτες κατέλαβαν την τέταρτη θέση στο
προηγούμενο ραντεβού. Οι Γερμανοί με την παράδοση να τους ευνοεί, πιστεύουν
ότι μπορούν ξανά – όπως στο Μουντιάλ του ’74!

KAI TI ΘΑ κάνουν οι «αστέρες» των ομάδων; Θα παρουσιαστούν
καταπονημένοι από τα συνεχή ματς (πρωταθλήματος, Τσάμπιονς Λιγκ, ΟΥΕΦΑ) και
τις υποχρεώσεις με τις ομάδες τους; Εδώ και κάμποσα χρόνια, οι ομάδες
ξεζουμίζουν τους ποδοσφαιριστές και το θέαμα που βλέπουμε είναι φτωχό. Στη
Γερμανία, ο Ζιντάν στο κύκνειο άσμα του μπορεί να δώσει πινελιές ομορφιάς
στους Γάλλους, ο Σεφτσένκο πρέπει να δικαιολογήσει το απίστευτο συμβόλαιο των
9 εκατ. ευρώ με την Τσέλσι, ο Ροναλντίνιο στην ώριμη ηλικία των 26 χρόνων
μπορεί να σφραγίζει τη διοργάνωση και οι Φίγκο, Μπέκαμ, Ντελ Πιέρο, Ραούλ,
χρωστούν στον εαυτό τους μια σπουδαία παράσταση.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ όμως και τα «δικά μας» παιδιά: η ματιά μας θα ακολουθεί γεμάτη
ενδιαφέρον τους Τζόρτζεβιτς, Τουρέ, Σέριτς, Νίλσον, όπως επίσης και τους
νιόφερτους στο πρωτάθλημά μας, Μπούτινα, Ζεβλάκοφ, Μπόρχα. Πάνω απ’ όλα όμως
αναμένουμε τους… κρυφούς ήρωες. Τη νέα γενιά των πρωταγωνιστών της
ποδοσφαιρικής ζωής. Γιατί πέρα από τους διάσημους, στο Παγκόσμιο Κύπελλο
προκύπτουν τα αστεράκια που διψούν να κατακτήσουν τον κόσμο και ενώπιόν τους
ξεδιπλώνεται η μεγαλύτερη ευκαιρία διάκρισης.

ΟΙ 32 ΟΜΑΔΕΣ πήραν τις θέσεις τους στην αφετηρία. Έχοντας ξεκάθαρους
στόχους (μεγάλους ή μικρούς), υπόσχονται να μας καθηλώσουν και να αποζημιώσουν
όσους επιλέξουν να χορέψουν σε ρυθμούς ποδοσφαίρου ένα ακόμη καλοκαίρι…

MIA HMEPA μετά την κοινή συνέντευξη Τύπου των κ.κ. Πολύδωρα και Ορφανού
που αφορούσε στην καταπολέμηση της βίας, συνέβησαν τα θλιβερά γεγονότα στο
ΟΑΚΑ. Εντυπωσιακή σύμπτωση, δίχως άλλο… Καλά τα μέτρα και τα σχέδια
αντιμετώπισης του χουλιγκανισμού, αλλά αυτό που απαιτείται είναι πράξεις και
όχι λόγια. Όσο για την Αστυνομία, οι τρεις συλλήψεις δείχνουν ξεκάθαρα πόσο
καλά έκανε τη δουλειά της το βράδυ της Τετάρτης…

KAI ΜΕΣΑ σε όλα θυμόμαστε τη θητεία στα παρκέ του νυν ΓΓΑ, Σταύρου
Δουβή. Κάποτε, με γενναία απόφαση, φρόντισε να εκκενωθεί το «Αλεξάνδρειο» σε
ντέρμπι Άρη – ΠΑΟΚ. Τώρα, άραγε, συμφωνεί με τις κινήσεις τής τριπλέτας των
διαιτητών στο «καυτό» ματς; Ως τέως πρόεδρος της ΚΕΔ πρέπει να έχει άποψη για
το πότε η κατάσταση σε ένα ντέρμπι ξεφεύγει από τον έλεγχο. Και τι ακριβώς
οφείλουν να κάνουν οι ρέφερις.

ΟΙ ΤΙΜΩΡΙΕΣ της έδρας ή τα βαριά πρόστιμα δεν λένε σχεδόν τίποτα στις
διοικήσεις των ισχυρών του μπάσκετ. Αφενός γιατί η διαφορά δυναμικότητας
έναντι των υπολοίπων είναι τόσο μεγάλη, που ακόμη και με κενές εξέδρες θα
φτάσουν στη νίκη. Και αφετέρου διότι οι εισπράξεις είναι ελάχιστες. Τι μένει;
Να «πονέσουν» με αφαίρεση βαθμών και να κινδυνέψουν να χάσουν πρωτιές ή
πλεονέκτημα έδρας. Μόνο τότε θα κινητοποιηθούν με στόχο να διώξουν την αλητεία
από τα κλειστά γήπεδα.

ME MIA λιτή ανακοίνωση, ο Ολυμπιακός αποχαιρέτησε χθες το μεσημέρι τον
Γκαμπριέλ Σούρερ. Ο Αργεντινός ήρθε σε προχωρημένη ποδοσφαιρικά ηλικία στο
Λιμάνι, όλοι όμως αναγνωρίζουν πως πρόσφερε, τόσο επί Μπάγιεβιτς όσο και επί
Σόλιντ. Δυνατός μπακ, μείγμα εμπειρίας και μαγκιάς, έφερε σταθερότητα και
βελτίωσε τον Ανατολάκη. Ο Νορβηγός με τις κινήσεις του σχετικά με το κέντρο
της άμυνας παίζει ένα γερό στοίχημα. Θα καταλαβαίνει, ασφαλώς, πως στόχος
είναι να έρθει κάποιος ανώτερος του Σούρερ.

Μια ερώτηση μόνο: από τη στιγμή που όλοι είχαν αποφασίσει το φινάλε της
καριέρας του Αργεντινού, γιατί τον ταλαιπωρούσαν και τον άφησαν στην
αβεβαιότητα; Εκτός αν έχουν σκοπό να πακετάρουν οι ίδιοι τα πράγματά του και
να τα στείλουν στη Λατινική Αμερική…