[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ΣΧΕΣΗ μου με την Αστυνομία – πέραν των τροχονόμων – είναι ψυχρή έως
αδιάφορη. Σπάνια θα δω κάποιον αστυνομικό στον δρόμο. Και για να μη σας
κουράζω, τους περισσότερους αστυνομικούς – και περιπολικά – τους βλέπω στις
τηλεοπτικές ειδήσεις με τις (σχεδόν) καθημερινές ληστείες τραπεζών. H πρόσφατη
(και αξέχαστη) επαφή μου με την Αστυνομία ήταν για την έκδοση νέου διαβατηρίου
(σ.σ.: για όσους δεν το έχουν μάθει, οι Νομαρχίες παρέδωσαν τα ηνία στην
Ελληνική Αστυνομία για την έκδοση των διαβατηρίων νέου τύπου). Πληροφορήθηκα
λοιπόν από το Διαδίκτυο για τα δικαιολογητικά και σε ποιο Αστυνομικό Τμήμα
πρέπει να απευθυνθώ. Έτσι ένα πρωί πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα στην Καλλιθέα για
τα περαιτέρω. Πουθενά, ασφαλώς, χώρος για στάθμευση. Πρόθυμος ο φρουρός στην
είσοδο με πληροφόρησε ότι τα διαβατήρια είναι στο ισόγειο αριστερά. Αριστερά ή
δεξιά πάντως το ίδιο έκανε, αφού η ουρά αναμονής ήταν τόσο μεγάλη που
έμεινα… άγαλμα. Γυναικόπαιδα, Αλβανοί, ηλικιωμένοι, όλοι στην αναμονή. Και
με τέσσερις μόνο αστυνομικούς στα γραφεία τους να εξυπηρετήσουν τους δεκάδες –
αγανακτισμένους – πολίτες. Φυσικά, πουθενά δεν υπήρχαν πολλές καρέκλες αλλά
ούτε οργανωμένη σειρά προτεραιότητας (π.χ. με αριθμούς) ενώ όσοι ήθελαν να
συμπληρώσουν νωρίτερα την αίτηση και τα παράβολα θα έπρεπε να αποταθούν στο
απέναντι ιδιωτικό γραφείο και επιπροσθέτως να ανακαλύψουν μαύρο στιλό και να
μείνουν – για τιμωρία – όρθιοι. Ρώτησα για την ώρα αναμονής και μου είπαν δυο
– τρεις ώρες. Έφυγα, ξαναγύρισα στις 7 το απόγευμα και περίμενα δύο ώρες για
να εξυπηρετηθώ. Εδώ ανακάλυψα ότι οι φωτογραφίες για τα νέου τύπου διαβατήρια
θα πρέπει να είναι ειδικές σε διαστάσεις, ειδικών προδιαγραφών να μη γυαλίζουν
και άλλα τέτοια. Μάλιστα μια κυρία δίπλα μου ήταν η τέταρτη φορά που
φωτογραφήθηκε. Τέλος πάντων. Πλήρωσα πάνω από 50 ευρώ για τα παράβολα όπως θα
πληρώσουν όλοι όσοι θα ταξιδεύουν μετά την 1-1-2007 αφού τα παλιά διαβατήρια
(άσχετα πότε λήγουν) θα πρέπει να αντικατασταθούν μέχρι τέλος του 2006 (δηλαδή
το χαράτσι θα το πληρώσουν ακόμη και όσοι έβγαλαν και πέρυσι διαβατήριο!). Και
ύστερα από 4 ημέρες ξαναπήγα για να παραλάβω το νέο μου διαβατήριο – στ’
αλήθεια – με ανακούφιση, αφού ξεμπέρδεψα με μια ακόμη περιπετειώδη συναλλαγή
μου με αυτό το κράτος-δυνάστη. Και για μια ακόμη φορά με λύπη διαπίστωσα ότι
σε αυτή τη χώρα όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν!