Στο θρανίο του Άλεξ…

Οι νύχτες στη Βέροια ακόμα και τώρα τον Ιούνιο είναι κρύες. Οι κάμερες, που
όλη μέρα «ζουμάρουν» τον εκσκαφέα της Αστυνομίας και τα χαλάσματα που ερευνά η
Σήμανση, έχουν αποσυρθεί. Τα μπαρ στα στενά της Κυριώτισσας έχουν κλείσει.
Όλοι πιστεύουν ότι η νύχτα δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει.

Από το ημερολόγιο του σχολείου. Ο Άλεξ διακρίνεται ανάμεσα στους συμμαθητές του στη φωτογραφία που έβγαλαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Βέροιας

H Αστυνομία όμως έχει διαφορετική γνώμη. Στις 4 το ξημέρωμα οι αστυνομικοί
επιστρέφουν στα χαλάσματα, αυτήν τη φορά για να σκάψουν σε ένα άλλο σημείο.
Μαζί τους δεν φέρνουν μηχανήματα, μόνο τσάπες και φτυάρια.

Δύο ώρες μετά εγκαταλείπουν την περιοχή στην ησυχία της αφήνοντας πίσω τους
μια νέα τρύπα 2 επί 2. «Τίποτα», μου λέει ο φρουρός που με βλέπει πρωί πρωί να
κοιτάω απορημένος το φρεσκοσκαμμένο χώμα. Κουνάμε και οι δύο το κεφάλι. Όσο
περνούν οι ώρες όλοι οι «εμπλεκόμενοι» εδώ στη Βέροια λένε και λιγότερες
λέξεις. Όλοι πια ξέρουμε τι θέλουμε. Απογοητευμένοι; Ναι, αλλά και χαρούμενοι.

Δύσκολη μέρα…

Αν δεν βρίσκουν τίποτα που να μαρτυρά τον φόνο του Άλεξ μπορεί να ελπίζεις ότι
το θρίλερ δεν θα έχει κακό τέλος. Δέκα μέτρα πίσω από τα χαλάσματα, το 1ο
Δημοτικό είναι ακόμη άδειο. Ένα ορθογώνιο άχαρο κτίσμα με μια ωραία
πλακόστρωτη αυλή. H πόρτα δεν είναι κλειδωμένη. Είναι φανερό ότι κάποιοι από
τους δασκάλους θέλουν να προετοιμαστούν για τη δύσκολη αυτή μέρα. Δεν είχα
άδικο. Ο Παναγιώτης Αδαμάκος, ο δάσκαλος του Άλεξ αλλά και του Λευτέρη – του
παιδιού που η Αστυνομία ανακρίνει συνεχώς τις τελευταίες εβδομάδες – μου δίνει
το χέρι του. Μου μιλάει επειδή δεν με συνοδεύει κάμερα. Απορεί πώς οι
συνάδελφοί μου στην Αθήνα λένε «τόσο κακά λόγια για το σχολείο».

Στο γραφείο του διευθυντή, ο Θωμάς Δημητράκης είναι σκυμμένος μπροστά σε μια
κόλλα αναφοράς. «Μου ζήτησαν μια έκθεση από την Επιθεώρηση». «Από το
υπουργείο;», κάνω πως δεν καταλαβαίνω. Χαμογελάει. «Όχι, εδώ, από τον νομό
μας». E, βέβαια, τι δουλειά έχει το υπουργείο με τα όσα συμβαίνουν σε μια
σχολική τάξη στη μακρινή Βέροια. H εξαφάνιση ενός μαθητή, η πιθανή εμπλοκή των
συμμαθητών του, οι συμμορίες, ο φόβος των μαθητών, ο πανικός των γονέων είναι
μέσα στην προβλεπόμενη ύλη; Πώς να ασχοληθεί η γραφειοκρατία της Μητροπόλεως
και το γραφείο της κυρίας υπουργού. Στον νου μου έρχεται ο πρόεδρος από το
«Χαμόγελο του Παιδιού» Κώστας Γιαννόπουλος.

Σε μια συνάντησή μας στα σκαλοπάτια του σπιτιού του Άλεξ – αυτός έφευγε, εγώ
πήγαινα – μου ζήτησε μήπως είχα «κάποιο τηλέφωνο να ειδοποιήσουμε κανέναν από
το υπουργείο». Τον ανησυχούσε που κανείς δεν είχε δείξει όλους αυτούς τους
μήνες το παραμικρό ενδιαφέρον. «Ανίδεοι και χορτάτοι» που έλεγε και ο Σεφέρης.

Βραβεία

«Μπορώ να δω την τάξη του Άλεξ;», απευθύνομαι με δισταγμό στον δάσκαλο.
Ανεβαίνουμε τις σκάλες αφού πρώτα μου δείχνει τα βραβεία που έχει πάρει το 1ο
Δημοτικό, σε μαθητικούς διαγωνισμούς.

Όλοι το παραδέχονται. Το σχολείο αυτό είναι το πιο περιζήτητο στην πόλη. Είναι
στο πιο κεντρικό σημείο, αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος. Είναι φανερό ότι
οι δάσκαλοι κάνουν προσπάθειες να προωθήσουν τον «πολιτισμό», η λέξη άλλωστε
έχει «πολλή πέραση» στην πόλη. «Ο μεγάλος αδελφός του Λευτέρη, ο Παναγιώτης,
ήταν πολύ καλός ποδοσφαιριστής», μου εξηγεί ο δάσκαλος. «Συμμετείχε στην ομάδα
του σχολείου μας τη χρονιά που διακρίθηκε». Μπερδεμένα πράγματα. Οι άδειες
τάξεις μού προκαλούν θλίψη κι ας ξέρω ότι σε λίγο θα γεμίσουν με τιτιβίσματα.

Στο τέλος για να μην κρύβει με το ύψος του τον πίνακα

Ο ΑΛΕΞ καθόταν στην ακριανή σειρά στο τελευταίο θρανίο. Για να μην
κρύβει με το ύψος του τον πίνακα. Ένα θρανίο μπροστά στη μεσαία σειρά, καθόταν
ο Λευτέρης. Τα βιβλία του είναι ακόμη παρατημένα κάτω από το θρανίο. Ο
δάσκαλος δεν είχε καταλάβει πόσο ενοχλούσαν τον Άλεξ, ο Λευτέρης και η παρέα
του. «Και τα υπόλοιπα παιδιά;» τον ρώτησα. Δεν είχε τι να μου πει. Μου έδειξε
το πρόγραμμα δίπλα από τον πίνακα. «Γενέθλια Άλεξ» έχει συμπληρώσει αχνά ένα
τρεμάμενο χέρι για την Τρίτη 14 Μαρτίου. Θυμήθηκα μία από τις εξομολογήσεις
που μου έκανε η μάνα του.

«Είναι ψαράκι ο μπασκετμπολίστας μου, γι’ αυτό του αρέσει η μουσική και η
ζωγραφική». Ήταν από τις ελάχιστες φορές που γελάσαμε σε αυτή τη συνάντηση
μας. Ήμασταν σε σπίτι φίλων της. Είχε καταφύγει εκεί για να αποφύγει τα
κανάλια που είχαν περικυκλώσει το σπίτι της. Χρησιμοποιούσε χρόνο ενεστώτα.
«Ωραίο παιδί», της είπα. «Ναι, αλλά ιδιαίτερο», μου πρόσθεσε θλιμμένα. Και οι
δύο είχαμε σκεφθεί το ίδιο. Το «ωραίο αλλά διαφορετικό» μερικοί δεν το
καταλαβαίνουν και θέλουν να το καταστρέψουν.