ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα παιδιά της νύχτας

Οι ήχοι της νυχτερινής Αθήνας εισβάλλουν από το ανοιχτό μου παράθυρο μαζί με
τα σμήνη των θρεμμένων από τις φετινές βροχές κωνώπων. Ένα απίστευτο
ρεπερτόριο, μια play list που θα ζήλευε και ο πιο προχωρημένος ντιτζέι, με
κάνει να φτάνω στη δουλειά κουτουλώντας, αλλά χαλάλι. Τη χρειάζομαι αυτή την
υπνοπαιδεία, διότι αλλιώς πώς θα μάθαινα τι «παίζει»; Το πρόγραμμα αρχίζει με
μαρσαρίσματα αυτοκινήτων που προσπαθούν να παρκάρουν σχεδόν πάνω στο μαξιλάρι
μου. Αφού τακτοποιηθούν οι «πρωινοί», αρχίζουν τα ακόρντα και οι ροκιές της
παραλιακής λεωφόρου. Με κάθε σβιν χιλιάρας στην άσφαλτο, φρικιώ και
σταυροκοπιέμαι. Το φοράς απόψε το κράνος σου;

Ένα διερχόμενο, με μια υπέροχη Σακίρα στη διαπασών, προς στιγμήν με παρηγορεί:
Don’t bother και Hips don’t lie. Ακολουθεί μια ομοβροντία από χιλιάδες «fuck»
μαζεμένα. Τι να κάνω; Καμώνομαι πως ραπάρω μαζί με τον Fifty Cent και περιμένω
υπομονετικά το κυρίως πρόγραμμα με τα ελληνικά. «Φταις, μα δε με ξανακαίς»
λέει μια Τάμτα φέρνοντας στα όριά του τον Τζάρτζανο, ενώ ένας Νίνο τού
μπουμπουνίζει τη χαριστική βολή με το «αν θα μπορούσα να εκφραστώ με σκέψεις
μέσα από το μυαλό». Σιχτίρ, αστοιχείωτοι…

Αλλάζω πλευρό και περιμένω να ολοκληρωθεί η λιτανεία με Τερζή, Πετρέλλη και
Μακρόπουλο. Τα κρουστά από το πρωινό σκουπιδιάρικο του Δήμου κάνουν το τέλειο
ρεμίξ στο «Είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης». Εγώ να δεις, κακούργε.