ΓNΩMH Ποιοι ξέχασαν το Γουέμπλεϊ;

Τριάντα πέντε χρόνια πέρασαν από τη μεγαλύτερη διάκριση του Παναθηναϊκού
και του ελληνικού ποδοσφαίρου, σε συλλογικό επίπεδο. Τριάντα πέντε χρόνια από
τις 2 Ιουνίου του 1971, όταν ο Παναθηναϊκός και ο Άγιαξ – η κορυφαία ομάδα του
πλανήτη εκείνη την εποχή – έπαιξαν στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στο
Γουέμπλεϊ. Ο Παναθηναϊκός είχε χάσει με 2-0, αλλά αυτή η ήττα αποτέλεσε
αφετηρία μιας σημαντικής ευρωπαϊκής πορείας των «πρασίνων» στη συνέχεια. Δυο
ακόμη φορές (το 1985 και το 1996), ο Παναθηναϊκός έφτασε μια ανάσα από τελικό,
σε επίπεδο πάντοτε Πρωταθλητριών, αλλά δεν τα κατάφερε. Πάντοτε όμως, το
Γουέμπλεϊ παρέμενε ο φάρος, το σημείο αναφοράς των φίλων της μεγάλης αθηναϊκής
ομάδας. Κι αυτό, διότι το Γουέμπλεϊ δημιούργησε μια γενιά φιλάθλων του
Παναθηναϊκού, οι οποίοι έγιναν απαιτητικοί. Κάθε χρόνο ζητούσαν κάτι παρόμοιο
ή και κάτι πάρα πάνω! Το σκεπτικό ήταν απολύτως λογικό: Αφού έντεκα
Ελληνόπουλα κατάφεραν να παίξουν στον τελικό του 1971, αντιμετωπίζοντας στα
ίσα τον Άγιαξ, γιατί μια ομάδα ενισχυμένη και με ξένους άσους να μην
επαναλάβει το ίδιο επίτευγμα στο εγγύς μέλλον; Όταν μάλιστα στη διοίκηση του
Παναθηναϊκού κάνει κουμάντο μία από τις πλουσιότερες οικογένειες της Ευρώπης;

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το όραμα ενός «νέου Γουέμπλεϊ» συντηρήθηκε
από τον Γιώργο Βαρδινογιάννη, για μεγάλο διάστημα, αλλά και από τον Γιάννη
Βαρδινογιάννη (μέσω των δηλώσεων Φιλιππίδη), όταν ανέλαβε το τιμόνι του ΠΑΟ.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο απλός κόσμος να πειστεί ότι αργά ή γρήγορα ο
Παναθηναϊκός θα επιστρέψει στον θρόνο του. Βλέποντας στην πορεία τον ανάπηρο
γίγαντα να έρπει, όλη αυτή η τεράστια γενιά «φιλάθλων του Γουέμπλεϊ» άρχισε ν’
αναρωτιέται εάν αυτοί που διοικούν σήμερα έχουν συνειδητοποιήσει τι πραγματικά
συνέβη το 1971 ή διαβάζουν την ιστορία ανάποδα…