Tο παιχνίδι της συναίνεσης

ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ έχουν περάσει από εκείνη την ξαφνική δήλωση του κ. Γ.
Αλογοσκούφη, ότι πολύ θα ήθελε να συζητήσει τα προβλήματα της Οικονομίας με
τους ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ που κάθονταν πριν από τον ίδιον στην ηλεκτρική
καρέκλα της Πλατείας Συντάγματος. Φυσιολογικό; Απόλυτα – ως γνωστόν, οι
πολίτες παγίως επιθυμούν συνεννόηση και όχι τσακωμούς. Φυσιολογικό και για τον
κ. Αλογοσκούφη; Καθόλου – δεν μιλάνε για συναίνεση στο σπίτι της απογραφής.

H συναίνεση είναι κάτι σαν τη σωτηρία της ψυχής – πολύ μεγάλο πράγμα, που λέει
και το τραγούδι. Το ζήτημα όμως με τους πολιτικούς μας είναι ότι συνήθως
φωνάζουν «συναίνεση, συναίνεση» με τον τρόπο που φώναζε ο τσοπάνης «λύκος,
λύκος» στον γνωστό μύθο του Αισώπου. Εν ολίγοις, κανείς δεν μιλάει για
συνεννόηση όταν πραγματικά είναι απαραίτητη και όλοι μιλούν για συναίνεση όταν
αυτή δεν είναι εφικτή.

Ωστόσο, η πρόταση του κ. Γ. Παπανδρέου για τη διαμόρφωση μιας νέας εθνικής
στρατηγικής στα ελληνοτουρκικά ίσως να είναι η εξαίρεση που θα επιβεβαιώσει
τον κανόνα. Κατ’ αρχάς είναι φανερό ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προχώρησε σε αυτή
την κίνηση για αυτονόητους λόγους – η πρόταση Στεφανόπουλου μπήκε «σφήνα» στην
πολιτική της N.Δ. και επανέφερε στην κορυφή της επικαιρότητας την πολιτική
Σημίτη για τη Χάγη, που ήταν και πολιτική Παπανδρέου. Όμως υπάρχει και κάτι
άλλο…

Αγοράζοντας Χάγη…

AYTO TO ΑΛΛΟ είναι η απόλυτη αδυναμία εξεύρεσης της παραμικρής
εναλλακτικής επιλογής στα ελληνοτουρκικά. Μπορεί αυτή την περίοδο να κυριαρχεί
η ένταση – και το θερμόμετρο δεν προβλέπεται να πέσει εύκολα – αλλά ποια είναι
η «άλλη» επιλογή για την Ελλάδα; Οι διμερείς διαπραγματεύσεις; Μπρρ… Μήπως
μια αμερικανική επιδιαιτησία; Και πάλι μπρρ…

Υπάρχει βεβαίως και η επιλογή της «αγοράς χρόνου» – δεν κάνουμε τίποτε και
περιμένουμε να αλλάξουν προς το καλύτερο οι συνθήκες. H πολιτική αυτή
δοκιμάστηκε από το 2004 και για δύο χρόνια: ευτυχώς, δεν πάθαμε και τίποτα –
απλώς άλλαξαν προς το χειρότερο οι συνθήκες.