ΣE ΠPΩTO ENIKO Ψάχνεται ο κόσμος, ψάχνεται…

Ο Στελάκης είναι όλα τα λεφτά. Γύρω στα 6, μελαχρινός, τσιλιβήθρας, έχει το
μοναδικό ταλέντο να γίνεται το κέντρο της προσοχής με το καλημέρα σας – είτε
πρόκειται για την παρέα των γονιών του είτε των συνομηλίκων του. H Ελένη
υποφέρει. Αλλά το παλεύει (μάλλον). Ως πρώτο παιδί (πρέπει να είναι 10) είναι
του καθήκοντος και της υπευθυνότητας, ένα νορμάλ, νόστιμο κοριτσάκι, που όμως
χρειάζεται τον χρόνο της για να αισθανθεί οικεία και να σου ανοιχτεί. Δεν
είναι τραβηχτική σε πρώτο επίπεδο, αλλά έχει σοβαρές χάρες όταν την γνωρίσεις.
Τον αγαπάει δε τον αδελφό της πολύ. Αληθινά τον αγαπάει. Τον υπερασπίζεται
όταν τσακώνεται, φροντίζει να τον παίζουν οι μεγαλύτεροι, τον καμαρώνει, αλλά
ώρες ώρες πιάνεις στο βλέμμα της μια περίεργη θλίψη – κυρίως όταν η ομήγυρη
έχει βάλει κάτω τον Στελάκη και κείνος κάνει το «σόου» του, με όλο τον γλυκό
αυθορμητισμό και την αθωότητα της ηλικίας του.

Αυτό δεν αντέχει μάλλον η Ελενίτσα. Τη χωρίς κόπο λάμψη του (που ακόμη και ο
ίδιος δεν έχει συνειδητοποιήσει). Προτιμάει λοιπόν να συμπιέζει ό,τι αρνητικό
και σκοτεινό διασχίζει την καρδιά της, να το μεταμορφώνει σε καθαρά τετράδια
και ολοστρόγγυλα γράμματα και όλο αυτή την αντάρα που της προκαλεί ο εαυτός
της να τη μετατρέπει σε ένα πλατύ, «ειλικρινές» χαμόγελο, που ακόμη και ο
καθρέφτης της το πιστεύει. Αμ, δεν τη γλιτώνει την κρησάρα η Ελενίτσα, όταν
μεγαλώσει.

Είναι σαν να την βλέπω, ήδη, να τρέχει από τον βελονιστή στον ολιστικό γιατρό,
και από ‘κεί σε γιόγκα και τάι τσι (πριν το πάρει απόφαση ότι με τις αναπνοές
και την αυτοσυγκέντρωση δεν γίνεται δουλειά).

Και γιατί εγώ τώρα έχω την αίσθηση ότι όλα τα χαμογελαστά πρόσωπα γύρω μου,
φίλων, συγγενών, μανάδων, μπαμπάδων, παιδιών, ανεξαρτήτως ηλικίας,
επαγγέλματος, είναι στα πρόθυρα των επειγόντων περιστατικών και το μόνο που
επιθυμούν πραγματικά είναι να αφεθούν σε μια αγκαλιά και να κλάψουν, να
κλάψουν… Μήπως γιατί ακούω συχνά από τις φίλες μου περί «ενεργοποίησης
ηλιακού πλέγματος» και για τη ρήξη του Πνεύματος και της Ύλης; Ψάχνεται ο
κόσμος, ψάχνεται και άκρη δεν βγάζει. Πάντως, για να παρατηρώ κι εγώ και να
σκέπτομαι τόσο συχνά την Ελενίτσα…