EΓPAΨAN

I.K. Πρετεντέρης

(ο αρθρογράφος, με αφορμή τη συζήτηση για την προσφυγή στη Χάγη)

«Από τις ατελείωτες ασυναρτησίες των τελευταίων ημερών για τα ελληνοτουρκικά
ξεχωρίζω την καλύτερη: η Ελλάδα, ισχυρίζονται ορισμένοι, δεν πρέπει να
αναθέσει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης την εκδίκαση ελληνοτουρκικών
διαφορών διότι δεν είναι βέβαιον ότι το Δικαστήριο θα της δώσει δίκιο σε όλα!
Άρα, δικαιούται να συμπεράνει ο γράφων, η Ελλάδα πρέπει να αποδέχεται τη
διεθνή δικαιοσύνη μόνο για όσα θέματα είναι εκ προοιμίου σίγουρη ότι η
δικαστική απόφαση θα της είναι ευνοϊκή. Τέτοιες μαγκιές.

Για το ίδιο θέμα διάβασα χθες σε καθημερινή συντηρητική εφημερίδα και μια άλλη
παραλλαγή σύμφωνα με την οποία «τα κράτη δεν αφήνουν στην κρίση δικαστηρίου
κυριαρχικά τους δικαιώματα, εκτός και αν έχουν ηττηθεί σε πόλεμο». Άποψη διπλά
παράδοξη, αφού εμφανίζεται να παραβλέπει ότι η ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου
εδώ και ενάμιση σχεδόν αιώνα στοχεύει ακριβώς στην αποφυγή των πολέμων και να
αγνοεί ότι ουδέποτε στρατιωτική ήττα αποφασίστηκε δικαστικώς. Όταν χάσεις τον
πόλεμο, τι να την κάνεις την κρίση του δικαστηρίου;

Ακόμη και έτσι, όμως, η χρονική οπισθοδρόμηση του δημοσίου διαλόγου με τέτοιου
είδους κουταμάρες είναι ακριβώς αυτή που προαναφέρθηκε: ενάμισης αιώνας
περίπου! Φτάσαμε, δηλαδή, να συζητούμε και να αμφισβητούμε πράγματα που
θεωρούνται θεμελιώδη και αυτονόητα σε κάθε σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία ήδη
από τα τέλη του 19ου αιώνα».

(«Το Βήμα»)