Δρόμοι

Αν παρατηρούσε…

… κάποιος την αμερικανική στάση έναντι της Ρωσίας ίσως θα έβγαζε το
συμπέρασμα πως η Σοβιετική Ένωση δεν έχει πέσει ακόμη. Η Αμερική εξακολουθεί
να βάζει τα δυνατά της για να αποσπάσει τα «δορυφορικά» κράτη της Μόσχας από
την αρπάγη της. Μετά τη Γεωργία, την Ουκρανία και το Κιργιστάν, ίσως κάποτε
έρθει και η σειρά της Λευκορωσίας. Ο πρόεδρος Μπους χαρακτηρίζει τη χώρα του
Λουκασένκο, φίλου του Πούτιν, «προπύργιο τυραννίας». Η Ρωσία βλέπει με
ανησυχία τις γειτονικές της χώρες να μετατρέπονται σε συμμάχους των ΗΠΑ και
της Δύσης. Το Κογκρέσο, γράφει ο Ουίλιαμ Πφαφ στη «Χέραλντ Τρίμπιουν»,
χρηματοδοτεί οργανώσεις που εκπαιδεύουν εθελοντές σε αυτές τις χώρες για την
ανατροπή των κυβερνήσεών τους, όπως είχε κάνει και στην περίπτωση της Σερβίας
και του Κιργιστάν (οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης τυπώνονταν σε τυπογραφείο
που χρηματοδοτούσαν οι Αμερικανοί και όταν μάλιστα κόπηκε κάποτε το ηλεκτρικό,
πήρε με μπαλαντέζες από τις γεννήτριες της αμερικανικής πρεσβείας).

Τι κάνουμε…

… και τι θέλουμε από τη Ρωσία; αναρωτιέται ο Ουίλιαμ Πφαφ. Η Ρωσία
συνεργάζεται με τη Δύση σχεδόν σε όλα τα επίπεδα των διεθνών σχέσεων. Παρέχει
στη Δύση πετρέλαιο και φυσικό αέριο, συνεργάζεται με τον πρόεδρο Μπους κατά
της τρομοκρατίας και δεν φέρνει αντιρρήσεις για τις αμερικανικές βάσεις στην
Κεντρική Ασία. Γιατί, λοιπόν, οι Αμερικανοί προκαλούν τόσο πολύ τους Ρώσους;
Και για πόσο ακόμη αυτοί θα διατηρούν την ψυχραιμία τους; Ψύχραιμοι είναι οι
Γερμανοί. Τουλάχιστον αυτοί γνωρίζουν πως η Ευρώπη χρειάζεται οπωσδήποτε το
δίκτυο των αγωγών που περνάει από τη Ρωσία και την τρέφει με πετρέλαιο. Και
αντί να κάνουν πολέμους για το πετρέλαιο, προτιμούν να υπογράφουν συμφωνίες με
τον Πούτιν, όπως έκανε πρόσφατα στη Μόσχα η καγκελάριος Μέρκελ. Κάποιος πρέπει
να πει στην υπόλοιπη Δύση πως ο Ψυχρός Πόλεμος έχει λήξει.

Στον σύγχρονο…

… κόσμο των έντονων εμπορικών ανταγωνισμών, κάθε χώρα πορεύεται με τα όπλα
της. Η Αμερική με το νόμισμά της. Η Ρωσία με το φυσικό της αέριο, από το οποίο
εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό η Ευρώπη. Η Σαουδική Αραβία με το πετρέλαιό της.
Η Ιαπωνία με την τεχνολογία της. Η Κίνα με τον πληθυσμό της, που υπόσχεται ένα
ανεξάντλητο εργατικό δυναμικό και μια τεράστια καταναλωτική αγορά. Οι
αυτοκρατορίες, έγραφε κάποτε ο ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον, πάντα εισέπρατταν
έναν φόρο υποτέλειας από τους κατακτημένους λαούς. Είναι δυνατόν να θέλει να
εισπράττει τέτοιο φόρο και μια πρώην αυτοκρατορία; απορούμε σήμερα, μαθημένοι
να πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα φόρο υποτέλειας στη νυν. Όμως, στην ιστορική
πορεία, το «πρώην» και τον «νυν» πολλές φορές άλλαξαν θέση

Ο Πούτιν…

… του 21ου αιώνα μπορεί να μην είναι ο Λένιν του 20ού. Όμως, το φυσικό αέριο
και το πετρέλαιο, η ενέργεια, είναι σήμερα για τη Ρωσία το «νόμισμα των
νομισμάτων».