Διαστάσεις Pαπ και χιπ χοπ αντί ναρκωτικών και βίας

Ανάμεσα στις ψηλές πολυκατοικίες που περιβάλλουν την πρωτεύουσα της
Βενεζουέλας, ήχοι από μουσική χιπ χοπ και όχι από τα «συνηθισμένα» πυρά ήταν
που κράτησαν τη γειτονιά Πίντο Σαλίνας του Καράκας ξάγρυπνη όλη τη νύχτα.

H «μουσική επανάσταση» στη Βενεζουέλα ξεσηκώνει τους νέους στις άγριες γειτονιές…

Το μπάσο ταξίδευε σε όλη την περιοχή από τη μικρή σκηνή των εφήβων. Ντυμένοι
με σπορ άνετα ρούχα και χοντροκομμένα αθλητικά παπούτσια, πολλοί από τους
ακροατές – παιδιά και εγγόνια Αφρικανών σκλάβων – συνεπαρμένοι είχαν
επικεντρωθεί στην πρόχειρη μουσική σκηνή.

H κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες επενδύει τον τελευταίο καιρό σε συγκεντρώσεις σαν
και αυτή στις άγριες συνοικίες του Καράκας, προκειμένου να προσφέρει στα
διψασμένα για ραπ και χιπ χοπ νιάτα μια μουσική εναλλακτική διέξοδο αντί των
ναρκωτικών και της βίας.

«Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πτώματα, να βλέπουμε ανθρώπους να
αλληλοσκοτώνονται καθημερινά», λέει ο Άλφρεντ Γκαρθία, ένας 20χρονος ράπερ από
το Πίντο Σαλίνας. Ο Γκαρθία ήταν από τους βασικούς διοργανωτές της χιπ χοπ
εκδήλωσης. «Μπορεί να πέσουν πυροβολισμοί οποιαδήποτε ώρα, όχι όμως απόψε».
«Γνωρίζω τα κακά παιδιά. Τους μίλησα και τους είπα ότι η εκδήλωση αυτή θα
πρέπει να πραγματοποιηθεί. Μου απάντησαν ότι δεν θα μας ενοχλήσουν αν δεν τους
ενοχλήσουμε».

«Υπάρχει η ραπ των γκάνγκστερ, η σκληρή ραπ. E, κοιτάξτε εδώ», αντηχούσε η
φωνή του «δασκάλου», ενός εκ των συντελεστών του μουσικού μαθήματος, που
απευθύνεται κυρίως σε εφήβους. Τα μεγαλύτερα αδέλφια των παιδιών που
παρακολουθούσαν τον δάσκαλο συγκατένευαν επικροτώντας. Πολλοί μάλιστα από
αυτούς φορούσαν σκουρόχρωμα γυαλιά και μαντίλια και στα χέρια τους κρατούσαν
αλυσίδες που κατέληγαν σε… πίτμπουλ.

Ο καπνός από τη μαριχουάνα διαλυόταν ψηλά στον τοίχο με τα γκράφιτι όπου
στηρίζονταν συνεπαρμένοι οι ράπερ του Πίντο Σαλίνας. «Έλα στη γειτονιά μου να
δεις ότι δεν βρίσκομαι στο έδαφος, εκεί όπου οι σφαίρες είναι ένα κονσέρτο
αγνού θανάτου και όχι σάλσα», ψιθύριζε ένας από αυτούς ρυθμικά.

Σκηνές σαν κι αυτή γεννήθηκαν στη Βενεζουέλα της πολιτικής έντασης των
τελευταίων ετών. Ήταν ύστερα από μια συναυλία σε πανεπιστήμιο το 2002, όταν τα
μέλη μιας παρόμοιας μπάντας συγκρούστηκαν με το πλήθος κατά του Τσάβες, που
οδήγησε τελικά στη σύντομη ανατροπή του.

Αφού συνδέθηκαν με τη σειρά τους με τους υποστηρικτές του προέδρου στους
δρόμους για να αποκαταστήσουν την εξουσία του, δεσμεύτηκαν να στηρίξουν την
«επανάστασή» του, χρησιμοποιώντας την τέχνη και τη μουσική.

H κυβέρνηση με τη σειρά της έβαλε τα ονόματα των νέων μουσικών σε
μισθολογικούς καταλόγους, τους έδωσε μέσα μεταφοράς, ηχητικά συστήματα αλλά
και μια ελεύθερη περιοχή για να πραγματοποιούν τις εκδηλώσεις και τα μαθήματά
τους. «Είμαστε οπλισμένοι και μαχόμαστε», λέει ο 32χρονος Πίκι Φιχερόα.
«Σφαίρες μας είναι η μουσική, ο χορός, η ζωγραφική, η ποίηση…».

Οι επικριτές του Τσάβες τον κατηγορούν για λαϊκισμό. Όσοι συμμετέχουν στα
προγράμματα για τους νέους λένε ότι υποστηρίζουν την κυβέρνηση με επιφυλάξεις,
γιατί ανησυχούν για τη διαφθορά…