Παιχνίδια με τις λέξεις, τα κείμενα, τις σκέψεις

«Έπαιζα και παίζω» λέει ο Διονύσης Τσακνής για λέξεις και σκέψεις

«Μουσική έπαιζα απ’ τα δεκατέσσερα. Και δεν χρησιμοποιώ το ρήμα στην τύχη.
Έπαιζα και παίζω, κυριολεκτικά και μεταφορικά»…

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από μας γνωρίζουμε την επάρκεια του
Διονύση Τσακνή, όταν πιάνει μολύβι και χαρτί για να εκφράσει τις σκέψεις του.
Άνθρωπος με κοινωνική και πολιτική συνείδηση, ευαισθησία και τόλμη τόσο στη
δουλειά του όσο και στην καθημερινότητά του, τραγουδοποιός – από τους
κορυφαίους της γενιάς του – που κατάφερε να χαρτογραφήσει την εποχή του μέσα
από τους στίχους και τις μουσικές του, φίλος που δεν έκρυψε ποτέ τον
πραγματικό του εαυτό, ήταν μερικά από τα σχόλια των συναδέλφων και φίλων του,
που ακούστηκαν χθες στο βιβλιοπωλείο «Ιανός» στην παρουσίαση του προσεγμένου
τόμου «Διονύσης Τσακνής, Απέναντι Στον Χρόνο» που ανήκει στην σειρά «Ιανός
μελωδός».

Σκέψεις δικές του, συνεντεύξεις του, αυτοβιογραφικά στοιχεία αλλά και στίχοι
του, ένα χοντρό καλοφτιαγμένο λεύκωμα, 456 σελίδων με πολλές φωτογραφίες και
στο οπισθόφυλλο ένα CD με ανέκδοτα θεατρικά του τραγούδια.

H Σοφία Μιχαλίτση, ο Γιώργος Μανιώτης, ο Γιώργος Κιμούλης αλλά και οι
συνάδελφοί του, Θάνος Μικρούτσικος, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Φίλιππος
Πλιάτσικας και ως συντονιστής ο Οδυσσέας Ιωάννου, έδωσαν ο καθένας τη δική του
άποψη για τον τρόπο που ο Τσακνής χάραξε τη διαδρομή του, και το αποτύπωμα που
άφησε η διαδρομή αυτή στο ελληνικό τραγούδι.

«Όχι μόνο εντυπωσιάστηκα από την ημερολογιακή του γραφή και τον ρέοντα λόγο
του», έλεγε ο Θάνος Μικρούτσικος, «αλλά και από τον όγκο της δουλειάς του. Ο
Τσακνής έχει ισοδύναμο βάρος σαν τραγουδοποιός αλλά και σαν συνθέτης. 45
κινηματογραφικά και θεατρικά έργα…».

Όλο το βιβλίο «μοιάζει με έμμετρο μυθιστόρημα που στόχο έχει να ξεκλειδώσει
την εποχή του», έλεγε ο συγγραφέας Γιώργος Μανιώτης, ενώ ο Λαυρέντης
Μαχαιρίτσας δήλωσε ευθαρσώς ότι δεν θα το διαβάσει «γιατί τι να διαβάσω;
εφόσον είναι σαν να το έχω γράψει εγώ – τουλάχιστον κατά το ήμισυ». Μιλώντας
δε για στίχους – ως πρότυπο στίχων που εκφράζουν μια εποχή θεωρήθηκε το
«Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον» – ο Λαυρέντης ψήφισε το «Κουφάλες δεν
ξοφλήσαμε» – άποψη που μάλλον βρήκε και το γεμάτο φουαγιέ του Ιανού σύμφωνο.