Kαραχάσα(ν)με…

Το μόνο που δεν ακούσαμε (αν και όρκο δεν παίρνω πως δεν ειπώθηκε και αυτό)
ήταν ότι ο Γκοτιέ είναι πράκτορας των Φινλανδών – το μπούστο του κοριτσιού των
«Lordi» σε έβαζε σε υποψίες. Αλλά αλλού είναι το θέμα. Πως η δακρύβρεχτη μελό
μπαλάντα, του στυλ «υποφέρω και το φωνάζω μήπως και με ακούσει», τέλειωσε. Την
κλείδωσε πίσω του ο Τζόνι Λόγκαν και πήρε τα κλειδιά. Πάει, φινίτο. Είπε και ο
Ιρλανδός (ο Μπράιαν Κένεντι ) μπαλάντα, αλλά με ένα κλείσιμο του ματιού, με
ένα «πιάσε μια γκίνες να σου πω παρακάτω» και γονάτισε και αυτός, αλλά με το
ένα γόνατο ώστε να ακουμπάει πάνω το χέρι αναπαυτικά, όχι και με τα δύο
ικετευτικά – αν δεν κάνω λάθος εκτιμήσεις δηλαδή και με όλο τον σεβασμό σε
όσους έβαλαν τα λεφτά τους στο Στοίχημα. Γι’ αυτό προτίμησα να ψηφίσω τους –
we are-the-winners – Λιθουανούς, που ήταν νικητές πριν πατήσουν καν το πόδι
τους στην Αθήνα γιατί η θετική στάση στα πράγματα πρέπει να βραβεύεται. Αν και
συνοψίζοντας την επικαιρότητα με μία λέξη, φοβάμαι πως «Καραχάσα(ν)με», αλλά,
είπαμε, κερδίσαμε στα σημεία (και στα τέρατα).