ΣE ΠPΩTO ENIKO Iχθύς με ωροσκόπο σαρδέλα

Όπως οι πιο πολλοί Έλληνες που κρατούν τιμόνι, έτσι κι εγώ έχω, όσο να ‘ναι,
τα παράσημά μου. Δυο δόντια, τρία πλευρά, ένα γόνατο, το φορτηγάκι της θείας
μου και μια κολόνα της ΔΕΗ. Όχι κι άσχημα για πρωτάρα.

Τα χρόνια πέρασαν, τα τραύματα έγιαναν, η θεία μου με συγχώρησε, εγώ όμως το
μαθηματάκι μου το είχα πάρει και με το παραπάνω. Όθεν, ανυπομονώ, πότε, αχ
πότε, θα ισχύσει επιτέλους το καινούργιο μέτρο για τους επιβάτες των ταξί. Να
μπορώ κι εγώ να φορώ με περηφάνια τη ζώνη ασφαλείας χωρίς να υφίσταμαι κάθε
φορά τη χλεύη και την ιερή οργή τού πάσα ένα παρεξηγιάρη ταρίφα. Με κορυφαία
φάση εκείνη που ένας ταξιτζής με πέταξε έξω θεωρώντας ότι η αυτόματη κίνησή
μου προσέβαλε βάναυσα την οδηγική του δεινότητα, έχω κι άλλα απείρως πιο
ευτράπελα να θυμηθώ. Όπως αυτό που ένας με το που κατάλαβε τις διαθέσεις μου,
μού έκλεισε το μάτι διαβεβαιώνοντάς με πως «άσ’ το δεν είναι υποχρεωτικό.
Καθαρίζω εγώ…».

Εξαιρώ την κλασική επωδό «μήπως έχετε ζήσει στο εξωτερικό», για να φθάσω στο
καλύτερο. Ο οδηγός ταξί που με περιμάζεψε στην κάθοδο της Συγγρού είχε άλλη
εξήγηση για την επιμονή μου να βάλω ζώνη. «Πάω στοίχημα ότι είσαι Ιχθύς. Έχω
προσέξει ότι όσοι βάζουν ζώνη είναι όλοι Ιχθύες». Τι να κάνω; Προκειμένου να
μπλέξουμε, συμφώνησα…