H πετονιά και το ψάρι

ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ χρόνια του «εκσυγχρονισμού», ο κ. K. Σημίτης είχε φροντίσει
για την επιμόρφωση των Ελλήνων σχετικά με τις κινέζικες παροιμίες. Ήταν εκείνη
η περίφημη ρήση για τον πεινασμένο και το ποτάμι – μην του δώσεις ένα ψάρι,
αλλά μάθε τον να ψαρεύει. Πολύ σωστό, αρκεί να «τσιμπάει», βεβαίως –
βεβαίως…

Ο κ. Γ. Παπανδρέου, πάλι, πιστεύει ότι ένα ψάρι είναι αρκετό. Θεωρεί πως αρκεί
να το δει ο πεινασμένος, για να μάθει να ψαρεύει. Έτσι προχώρησε στην επιλογή
της κ. Γκιουλ Καραχασάν για την υπερνομαρχία. Της έδωσε ψάρι, αλλά δεν της
έδωσε ούτε πετονιά, ούτε αγκίστρι.

Το ΠΑΣΟΚ του κ. Γ. Παπανδρέου έκανε την πιο τολμηρή κίνηση που θα μπορούσε να
φανταστεί κανείς, εν όψει των εκλογών της Αυτοδιοίκησης: έχρισε υποψήφια μία
νέα μουσουλμάνα γυναίκα, αψηφώντας όλα τα παραδοσιακά κεκτημένα των «αιώνιων»
παραγόντων της μειονότητας και δίνοντας ένα μάθημα στους φοβικούς της «δικής
μας» πλευράς. Αμέσως μετά, την εγκατέλειψε μεγαλοπρεπώς στην τύχη της…

Εγώ Χριστό, αυτή Αλλάχ

AN ΕΞΑΙΡΕΣΕΙ κανείς μια ολιγόωρη περιοδεία της κ. Βάσως Παπανδρέου στην
περιοχή, το ΠΑΣΟΚ υπερασπίζεται την επιλογή του προέδρου του από… την Αθήνα.

H 28χρονη υποψήφια καλείται να απαντήσει αν είναι Ελληνίδα, αν συμφωνεί με τη
γενοκτονία των Αρμενίων και τη σύλληψη του κ. Οτζαλάν. Σε λίγο, η κ. Γκιουλ
Καραχασάν θα ερωτηθεί αν πιστεύει ότι ο Πάρις του Ομήρου ήταν ένας
ιμπεριαλιστής που έκανε εκστρατεία εναντίον της Τροίας. Και καλείται να
απαντήσει σε όλα αυτά, όπως τη φωτίσει ο Θεός ­ ή μάλλον ο Αλλάχ. Ποια να
πρωτοφωτίσουν κι αυτοί;

Ο κ. Γ. Παπανδρέου έβαλε ένα μεγάλο στοίχημα με το χρίσμα στην κ. Γκιουλ
Καραχασάν. Του μένει ελάχιστος χρόνος για να αντιληφθεί ότι, αν χαθεί το
στοίχημα, δεν θα το πληρώσει η υποψήφιά του, αλλά ο ίδιος.