Kαι δύο λατίνο

Στη σκιά «Da Vinci» δύο πρεμιέρες λατίνο, Βραζιλία και Ελ Σαλβαδόρ:

«Στην πόλη του πάθους» (Cicada Baixa) του Σέρζιο Μακάδο ηλικίας μόλις…
37 ετών από το Ελ Σαλβαδόρ, βοηθού (σκηνοθέτη) του Βραζιλιάνου Βάλτερ Σάλες
(«Ημερολόγια μοτοσυκλέτας») και λάτρη της σάρκας και του ιδρώτα. Αν κάτι σ’
αυτό το βρώμικο και «κολλημένο» φιλμάκι ξεχωρίζει, είναι η μυρουδιά από τα
σώματα τριών ηρώων ­ δύο ανδρών και μιας πόρνης ­ που θυμίζουν παραλλαγή του
«Ζιλ και Ζιμ» με τόνους αισθήσεων και σεξουαλικών παρορμήσεων. Ο πρώτος, ένας
μαύρος που βγάζει το ψωμί του πουλώντας το κορμί του στην πυγμαχία. Ο
δεύτερος, ένας φίλος του λευκός που πουλάει το μυαλό του στη μικροκομπίνα.

«Στην πόλη του πάθους». Τόνοι αισθήσεων και σεξουαλικών παρορμήσεων

Και η γυναίκα (ένα από τα πιο αυθεντικά, εκρηκτικά, ιδρωμένα θηλυκά στην
οθόνη) πουλάει το κορμί της εδώ κι εκεί. Αμφότεροι οι αρσενικοί ερωτευμένοι με
την πόρνη Brazil (η αλληγορία φανερή). Και φυσικά ερωτευμένη κι αυτή και με
τις δύο πλευρές (μαύρη και λευκή). Όλοι πουλημένοι, εκπορνευμένοι,
εκμαυλισμένοι. Αλλά μέσα στα σκοτάδια, ακόμα κι έτσι, με πάθος ερωτευμένοι. Με
καλύτερο σενάριο ο Μακάδο στην επόμενη ταινία του θα λάμψει!

«Αθώες φωνές» (Innocent voices) του Μεξικανού αλλά και χολιγουντιανού
Λούις Μαντόκι. Επειδή η ανάσα των ανταρτών του «Φαραμπούντο Μαρτί» έγλειφε τον
σβέρκο της εξουσίας, εντεκάχρονο πλάσμα της χούντας και του εμφύλιου σπαραγμού
της δεκαετίας του ’80 του Ελ Σαλβαδόρ περιμένει την ώρα του να στρατολογηθεί
διά της βίας από τους κανίβαλους στρατοκράτες της τοπικής δικτατορίας. Παρά το
καθημερινό παιδομάζωμα, τις αλλεπάλληλες μαζικές εκτελέσεις και το γεγονός ότι
η χώρα έχει μεταβληθεί σε κρανίου τόπο, ο μικρός φτωχός και τολμηρός δεν
αποφασίζει να τα παρατήσει και να πάει με τους αντάρτες. H μία σκηνή
γενοκτονίας διαδέχεται την άλλη, ο σκηνοθέτης κλιμακώνει το δράμα μέχρι που
δεν πάει άλλο, αλλά για λόγους αμερικανο-ιδεολογικούς δεν αποφασίζει να
στείλει τον πιτσιρικά στα χέρια των «τρομοκρατών». Αντιθέτως, στο τέλος τον
σπρώχνει στις ΗΠΑ, δηλαδή στο βασικό στήριγμα της χούντας, που έχει ξεκληρίσει
φίλους του ηλικίας μόλις έντεκα χρόνων. Εκεί ο Μαντόκι βλέπει την κόλαση,
λατρεύει τον σατανά. Πώς το λένε αυτό; Άνω ποταμών!