Σάπιες δομές Eπιδαύρου…

Πάει και τελείωσε. Αυτό το κράτος που λέγεται Ελληνική Δημοκρατία σάπιο είναι.
Σαπίζει απ’ την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε – απ’ το 1830. «Καπελωμένο» απ’ τις
– κατά καιρούς… – «Μεγάλες δυνάμεις», αγόμενο και φερόμενο, με μια σάπια απ’
την αρχή νομοθετική υποδομή. Όπου ο κάθε νόμος εμβολίζεται από άλλους νόμους
και από τροπολογίες της αρπαχτής. Όπου ο κάθε θεσμός παραπαίει ανάμεσα σε
«συναρμόδιους» φορείς που ο καθένας τους προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα
προσωπικά και τα μικροκομματικά συμφέροντά του… Δείτε το Φεστιβάλ Επιδαύρου.
Ανακατεμένοι στην οργάνωσή του από την… Περιηγητική και το Εθνικό Θέατρο
-στην αρχή -, τον ΕΟΤ – στη συνέχεια -, τα υπουργεία Ανάπτυξης, Τουρισμού και
Οικονομίας – σήμερα, με το υποτίθεται εκσυγχρονισμένο νομοθετικό πλαίσιο που
στο άψε σβήσε μπασταρδεύτηκε – μέχρι Κεντρικά Αρχαιολογικά Συμβούλια, τοπικές
Εφορείες Αρχαιοτήτων, Δήμους, Νομαρχίες… Όλοι έχουν λόγο επί του θέματος.
Μωρέ όλοι! Όλοι οι άσχετοι – σε ποσοστό συντριπτικό – με το αντικείμενο που
είναι αυστηρά καλλιτεχνικό: η κατάρτιση ενός προγράμματος παραστάσεων αρχαίου
ελληνικού δράματος. Ο κάθε «βλαχοδήμαρχος» να έχει άποψη περί – ας πούμε –
Λευτέρη Βογιατζή, Βασίλη Παπαβασιλείου, Πέτερ Στάιν, Πίνα Μπάους και Τόμας
Οστερμάγιερ!

… και διυλιστήρια κωνώπων

Παραπαίει αυτό το έρμο Φεστιβάλ απ’ το ’75 και μετά που «άνοιξαν» – και πολύ
καλά, καταρχάς, έγινε και άνοιξαν – οι πόρτες του, πέραν του Εθνικού Θεάτρου.
Διότι μπήκαν κάποιοι που άξιζε τον κόπο και έπρεπε να μπουν, αλλά απ’ την
ανοιχτή πόρτα – έτσι γίνεται εν Ελλάδι… – είδαν φως και άρχισαν να μπαίνουν
και διάφοροι άσχετοι και τυχάρπαστοι. Παραγωγοί – ή «παραγωγοί» – της
αθηναϊκής θεατρικής πιάτσας ανακάλυψαν την κότα με τα χρυσά αυγά και με άλλοθι
«ονόματα» του θεάτρου και του σινεμά βρήκαν σιγά – σιγά τα «κουμπιά», έκαναν
τα κονέ τους και όρμησαν στο ψητό: Επίδαυρος, γκλαμουροπρεμιέρες, «κοινωνικό»
ρεπορτάζ, και, μετά, εξαργύρωση στην περιοδεία με το λάβαρο «Εμείς που παίξαμε
στην Επίδαυρο». Κανείς δεν αντέδρασε. Κανείς δεν αντιδρά. Το αντίθετο! Γη και
ύδωρ τους έδωσαν. Και τους δίνουν. Όλο και περισσότερο. Υπουργοί, και
υφυπουργοί, και πρόεδροι, και γραμματείς, και αρχαιολόγοι. Που εδώ και χρόνια
κόπτονται για το θέατρο και διυλίζουν τον κώνωπα καταπίνοντας την κάμηλο και
γλείφοντας και τα κόκαλα της καμήλου. H απόλυτη ξεφτίλα!