ANAΛΩΣIMA Tουρκουάζ

Πώς λέγεται το Λιόπεσι, αναρωτιόταν χθες ο Σταμάτης Φασουλής στα «NEA» και μας
πληροφορούσε ότι η Πεύκη είναι η Μαγκουφάνα. Τον ευχαριστώ γιατί μου έλυσε
ταυτόχρονα δύο απορίες, 1η, τι είχε απογίνει η Μαγκουφάνα, 2η, τι ήταν η
Πεύκη; Κι ελπίζω να τον βοηθήσω με την υποψία που έχω ότι το Λιόπεσι έχει
γίνει Παιανία. Νομίζω, δεν μπορεί να είναι κανείς εντελώς σίγουρος. Στη μανία
ονοματοδοσίας δήμων, κοινοτήτων ή δεν ξέρω ποιων άλλων αρμοδίων και
αναρμοδίων, δεν αρκεί να αλλάζουν το όνομα ενός τόπου, θέλουν να σβήνουν το
παλιό τελείως από χάρτες και μνήμες. Ειδικά τα αττικά, σου λέει Αχαρναί είναι
αρχαίο όνομα, εσύ θα πεις Μενίδι; Σβήσε τους αιώνες που πέρασαν ανάμεσα, είσαι
απόγονος των αρχαίων Ελλήνων. Όπου υπήρχε σλάβικο, αρβανίτικο, τούρκικο
τοπωνύμιο, μπήκε αρχαίο ελληνικό. Μερικά βενετσιάνικα γλιτώσανε, ως πιο
εξευγενισμένα. Να ξεχαστεί ότι πέρασαν από τα μέρη αυτά και άλλοι άνθρωποι,
φυλές, εξουσίες, πέρα από τους απογόνους του Περικλή. Να ξεχαστεί ότι έζησαν
και ζουν εδώ ακόμα. Και πήραν φόρα οι νονοί, έφτασαν να λένε ότι το όνομά μας
είναι η ψυχή μας, και να έχουμε μπλέξει με τα μακεδονικά, να έχουμε γαντζωθεί
με το «ψευδοκράτος» και πώς το λέει η Κοντολίζα κι ο μακρυ-καθένας. Και η
Γκιουλ Μπεϊάζ, μας λένε, δεν είναι τουρκικής καταγωγής, είναι πομακικής. Εμένα
το όνομα τούρκικο μου φαίνεται, αλλά δεν τη ρώτησα κιόλας. Μπορεί να είναι
Πομάκα. Μπορεί όμως και να φοβόμαστε να παραδεχθούμε ότι είναι τούρκικο, μην
πάθει τίποτα ο νεοελληνικός ψυχισμός. Εδώ αλλάξαμε τον καφέ, από τούρκικο τον
κάναμε «ελληνικό». Με το που ακούμε τη συλλαβή «τουρκ» γινόμαστε Τούρκοι. Ενώ
θα μπορούσε να είναι απλώς η λέξη τουρκουάζ. Αλλά κι αυτή την αλλάξαμε, την
κάναμε «τυρκουάζ».