Δρόμοι

Ένα σπίτι…

… μια λεμονιά και δυο οικογένειες που δεν έπαψαν ποτέ να ονειρεύονται. H
Ντάλια Εσκενάζι και ο Μπασίρ αλ-Χαΐρι δέθηκαν παράξενα με τα δεσμά της
ιστορίας. H οικογένεια των Εσκενάζι, πρόσφυγες από τη Βουλγαρία, έφτασαν στο
ολοκαίνουργιο κράτος του Ισραήλ το 1948. Τους πήγαν στην πόλη αλ-Ράμλα και
τους εγκατέστησαν εκεί σε ένα άδειο σπίτι. Τέσσερις μήνες νωρίτερα είχε
εγκαταλειφθεί από την οικογένεια των Χαΐρι, που έφυγαν για να γλιτώσουν από
τις μάχες. Τότε πίστευαν πως δεν θα αργούσαν να γυρίσουν πίσω. Οι Εσκενάζι
είχαν ένα μωρό που το έλεγαν Ντάλια. Ο γιος των Χαΐρι, ο Μπασίρ, ήταν 6 ετών.

Πέρασαν…

… 20 χρόνια. Ώσπου μια μέρα που η Ντάλια ήταν μονάχη της στο σπίτι, άκουσε
κάποιον να χτυπά την πόρτα. Όταν άνοιξε, είδε μπροστά της τον Μπασίρ. Είκοσι
ολόκληρα χρόνια αυτός και οι γονείς του ζούσαν στην εξορία και δεν περνούσε
μέρα από όλα αυτά τα χρόνια που να μην ονειρευτούν το σπίτι που είχαν αφήσει
πίσω τους. Όταν ο Πόλεμος των Έξι Ημερών του 1967 άλλαξε τα σύνορα, τότε για
πρώτη φορά μπόρεσε να πάρει την άδεια ο Μπασίρ και να πάει στο αλ-Ράμλα με το
λεωφορείο. H καρδιά του χτυπούσε δυνατά μπροστά στην πόρτα του παλιού του
σπιτιού. Όμως, η Ντάλια τον έβαλε αμέσως μέσα. Ήταν η αρχή μιας πολύ δυνατής
σχέσης, που συνεχίστηκε με γράμματα και επισκέψεις. Ο Μπασίρ, που το νεανικό
του πάθος τον οδήγησε στην παλαιστινιακή αντίσταση και στις ισραηλινές φυλακές
για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει στα καλά
αισθήματα της Ντάλιας.

H ιστορία…

… της οικογένειας των Εσκενάζι – που την έγραψε ο Σάντι Τολάν στο βιβλίο «H
λεμονιά» – ήταν γεμάτη βάσανα, όσο ζούσαν μακριά από το Ισραήλ. Τα ίδια εκείνα
χρόνια, οι Χαΐρι έχτιζαν το σπιτικό τους, όπου φαντάζονταν πως θα ζούσαν για
πάντα τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους. Καμιά από τις δύο
οικογένειες δεν μπορούσε τότε να φανταστεί πως η ευτυχία της μιας θα σήμαινε
τη δυστυχία της άλλης. H ιστορία όμως αποδείχτηκε πως είχε περισσότερη
φαντασία από τους ανθρώπους. Κάτω από τη λεμονιά στην αυλή, η Ντάλια, μικρό
κοριτσάκι, ξέσκιζε το μουσουλμανικό μισοφέγγαρο από την πόρτα, επειδή τη
γέμιζε φόβο. Κάθε τόσο, ο μικρός Μπασίρ σιαχνόταν μπροστά σε έναν καθρέφτη
στον σταθμό λεωφορείων της Δυτικής Ιερουσαλήμ, επειδή ήθελε να είναι ωραίος
όταν θα ξανάβλεπε το παλιό του σπίτι.

H Ντάλια…

… εξακολουθεί να πιστεύει πως δεν έπρεπε να τους πάρουν το σπίτι. Όμως δεν
είναι στο χέρι της να τους το δώσει πίσω (είναι θέμα των ισραηλινών αρχών).
Γι’ αυτό το έκανε παιδικό σταθμό, για τα παιδιά των Παλαιστινίων που ζουν στο
Ισραήλ. Και που παίζουν σήμερα κάτω από τη λεμονιά.