Eυχή και… Kατάρ

Αλί από μας. Αλί και τρισαλί! Που ξέρουμε τον Καραγκιόζη. Που ξέρουμε τους καραγκιοζοπαίχτες. Και που, τελικά, μας κυβερνάει ένα Θέατρο Σκιών

OTAN ήμουνα μικρή, ποτέ δεν γελούσα με τον Καραγκιόζη. Σε κάτι υπαίθρια
πάρκα και πλατείες, σε κυριακάτικα σουλάτσα με παγωτό χωνάκι να γλυκολειώνει
στα δάχτυλα, έβλεπα τα άλλα παιδάκια να κοπανιούνται κάτω με το Θέατρο Σκιών
και δεν καταλάβαινα πού έγκειται το ξεκαρδιστικό του πράγματος. H Παράγκα, το
Σαράι, η Αγλαΐα και το Κολλητήρι, η Βεζιροπούλα, ο Χατζηαβάτης! «Θα φάμε, θα
πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε!». Γέλια, χάχανα κι εγώ το χαζό ξανθό μες
στη μέση – να μη σκάει το χειλάκι μου.

(Μυστήριο τρένο. Ούτε με τα καρτούν γελούσα. Χτυπιόνταν κάτω τα υπόλοιπα
ανήλικα με τα Μίκι Μάους, εγώ κυρία. Άσε κάτι Χοντρούς – Λιγνούς και Σαρλό.
Άσε τις μαριονέτες. Ένα άγχος με έπιανε με τον Κλούβιο και τη Σουβλίτσα. Έκανα
ότι γελούσα. Παρίστανα ότι διασκέδαζα. Μοναξιά και των γονέων!)

Γιατί τα ανασύρω όλα αυτά τώρα; Γιατί και πάλι δεν γέλασα με τον Καραγκιόζη. Ή
μάλλον με τους Καραγκιόζηδες του κ. Κεφαλογιάννη. Όλοι, λέει, είναι
Καραγκιόζηδες. Και οι πρώην και οι νυν και οι επόμενοι. Και δεν εξαιρεί και
τον εαυτό του!

Συγγνώμη, πάμε καλά; Επικοινωνούμε; Κι επειδή δεν εξαιρεί και τον εαυτό του,
πρέπει να χαρώ εγώ τώρα; Να νιώσω μια ασφάλεια, μια σιγουριά – ότι τι; Ότι
είμαι μεν σε χέρια Καραγκιόζηδων, αλλά τουλάχιστον το ξέρουν ότι είναι
Καραγκιόζηδες; Τουλάχιστον, κάνουν την αυτοκριτική τους;

Δηλαδή, πάω εγώ τώρα να χειρουργηθώ. Και μου λέει ο χειρουργός:

– Εγώ που θα σε χειρουργήσω, εγώ που θα σε ανοίξω, εγώ που θα σε κλείσω, εγώ
που θα σε ράψω, εγώ που θα πάρω τη ζωή μου στα χέρια σου είμαι Καραγκιόζης.
Υδραυλικός σπούδασα και χειρουργώ από χόμπι! Αλλά μην έχεις πρόβλημα! Γιατί,
τουλάχιστον, το ξέρω ότι είμαι Καραγκιόζης!

TI ΚΑΝΩ σε αυτή την περίπτωση; Τον συγχαίρω για την ειλικρίνειά του και
του κάθομαι ως πρόβατο προς σφαγήν; Ή λέω «κατά πού πέφτει η τουαλέτα, γιατρέ
μου;» κι ακόμα τρέχω;

Να τρελαθώ τώρα; Σήμερα; Αύριο; Από βδομάδα; Πότε, πείτε μου, εξηγήστε μου.
Λέει ο κ. Κεφαλογιάννης «εγώ θα λέω ό,τι κατεβάζει η κούτρα μου!».

Τελικά, άλλος έχει το ξανθό μαλλί κι άλλος έχει τη χάρη! Λέει ο πολιτικός ό,τι
κατεβάζει η κούτρα του! Να ψηφίζει κι ο πολίτης ό,τι κατεβάζει η κούτρα του,
να μας κυβερνάνε όπως κατεβάζει η κούτρα τους! Γενικώς, ό,τι κατεβάζει η
κούτρα μας κι ας σπάμε τα μούτρα μας!

Κι όλα αυτά δεν τα είπε εδώ. Έπρεπε να ξενιτευτεί στο Κατάρ για να τα
ξεστομίσει. Σε επίσημο δείπνο. Κάτσανε οι δημοσιογράφοι. Γύρω γύρω όλοι, στη
μέση ο Μανώλης (Κεφαλογιάννης). Και σε λίγο, κουβέντα στην κουβέντα, έγινε ο
κακός χαμός.

ΣΚΕΨΟΥ τώρα όλο αυτό στα ελληνικά! Κι ο ξένος ο οικοδεσπότης να ‘χει
βγει από τα ρούχα του. Ο εμίρης να ‘χει βγει από την κελεμπία του. Να μην
καταλαβαίνει. Ευτυχώς για μας. Γιατί, ελπίζω να μην ήτανε εκεί και κάνας
φωστήρας διερμηνέας να του μεταφράζει τις πομπές μας. Δόξα σοι ο Θεός – το
«Καραγκιόζης» δεν μεταφράζεται. Δόξα σοι ο Θεός για τους ξένους. Τους
αλλόφυλους και τους αλλόθρησκους. Αλί από μας. Αλί και τρισαλί! Που ξέρουμε
τον Καραγκιόζη. Που ξέρουμε τους καραγκιοζοπαίχτες. Και που, τελικά, μας
κυβερνάει ένα Θέατρο Σκιών.

ΥΓ: Κύριε υπουργέ, σας δίνουνε, λέτε, 55.000 ευρώ για τηλεοπτική εμφάνιση; Με
ενδιαφέρει αυτό: Οι αποδοχές είναι ετήσιες, μηνιαίες ή ανά εκπομπή; Σας έχουν
διευκρινίσει το αντικείμενο; Εκπομπή λόγου, τάλεντ σόου, ριάλιτι; Μήπως
πρωινάδικο; Σκεφτείτε το, σοβαρά – ιδίως το τελευταίο. Όχι τίποτα άλλο! Να
αποκτήσει και ο Γρηγόρης αντίπαλον δέος!