ANAΛΩΣIMA Παράξενη ισορροπία

Έρχονται στιγμές που, το ομολογώ, κουράζομαι να δίνω τη μάχη της πραγματικής
πραγματικότητας κατά της ψηφιακής και της εικονικής πραγματικότητας. Έρχονται
στιγμές που σκέπτομαι ότι ίσως έχω άδικο να λυπάμαι τα παιδιά που στερούνται
τον κόσμο επειδή προτιμούν την οθόνη του κομπιούτερ από καθετί, από τις
βόλτες, τις εκδρομές, τις συναντήσεις με τους φίλους, τη συζήτηση, το
διάβασμα, το χάζεμα και, φυσικά, το οικογενειακό τραπέζι. Ίσως δεν χάνουν όσα
πράγματα νομίζω, ίσως κερδίζουν άλλα που δεν υποπτεύομαι. Γιατί να με τρώει ο
πανικός ότι μεγαλώνουν χωρίς πραγματικές εικόνες, χωρίς μυρωδιές και γεύσεις,
χωρίς περιπλανήσεις και ρίσκα, χωρίς τα χρώματα και την υφή των αντικειμένων,
ότι δεν θα μπορούν να φτιάξουν αναμνήσεις έτσι που τη ζωή τους την τρώνε το
έτοιμο σενάριο και οι ηλεκτρονικές κατασκευές των βιντεοπαιχνιδιών (που δεν
λέγονται πια καν έτσι); Εγωισμός μπορεί να είναι αυτό στο βάθος, να πολεμώ
αυτό τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο που δεν καταλαβαίνω και δεν μου αρέσει,
επειδή βλέπω να τραβά ακατανίκητα τα παιδιά απομακρύνοντάς τα από εμάς τους
μεγάλους. Ίσως γίνομαι σαν τη Γιαννάκου – περισσότερες ώρες Αρχαία για να τα
τιμωρήσει που τα σιχαίνονται. Έτσι κι εγώ, περισσότερη πραγματικότητα για να
τα τιμωρήσω που τη σνομπάρουν, στρέφονται διαρκώς στην οθόνη, καταφύγιο και
σπίτι τους, κόσμο δικό τους με προοπτικές που δεν φαντάζομαι και δεν
καταλαβαίνω. Παράξενη ισορροπία του κόσμου με την οικογένεια. Όλο και πιο μόνη
η οικογένεια μεγαλώνει τα παιδιά και όλο και πιο νωρίς τα παραλαμβάνει ο
κόσμος, με τις οθόνες σε κάθε δωμάτιο. Όπως τα μικρά της αρχαίας Σπάρτης που
από επτά χρόνων τα παρέδιδαν οι γονείς στους στρατώνες (α ναι, εγώ τα θυμάμαι
τα Αρχαία μου).