ΣE ΠPΩTO ENIKO Eλεύθεροι να υπάρχουμε και να λειτουργούμε

Δηλώσεις και «παρερμηνείες», off the record συνομιλίες και στημένη ξύλινη
«επίσημη» γλώσσα, αλήθειες και ψέματα, απωθημένα που με τρόπο καταστροφικό
ξεχύνονται ή τεχνηέντως «ξεφεύγουν»: H πολιτική πραγματικότητα – και όχι μόνον
η ελληνική – βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων. Σε όλα τα πράγματα όμως, υπάρχει
τουλάχιστον ένα νοητό όριο, αυτό της λογικής. H δική μας εγχώρια
καθημερινότητα έχει πλέον ξεπεράσει το όριο αυτό και κινείται στους ρυθμούς
είτε του φτηνού σουρεαλισμού είτε της σχιζοφρένειας – εξαρτάται από ποιο ύψος
την αντιμετωπίζει ο καθένας. Και δεν αναφέρομαι μονάχα στην πολιτική μας
πραγματικότητα, αλλά και σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Μιλάμε μεταξύ μας, εμείς
οι «απλοί πολίτες», και διαπιστώνουμε ότι όλοι πάνω – κάτω, έχουμε όνειρα πολύ
διαφορετικά από την καθημερινότητα που βιώνουμε, πως «άλλα λαχταράει η ψυχή
μας». Έχουμε συμβιβαστεί ωστόσο πως αυτά θα παραμείνουν ρομαντικά γλυκόπικρα
απωθημένα, συντετριμμένα από την ίδια «τη ζωή». Γιατί όμως; H αλήθεια είναι
ότι μονάχα εμείς οι ίδιοι και οι φόβοι μας μάς συγκρατούν.

Το βιβλίο του, «Το Ρέκβιεμ του Φρόυντ», ο Μάθιου Βον Άνγουερθ το δομεί
ολόκληρο γύρω από έναν θερινό περίπατο που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε, από έναν
φιλικό δεσμό μεταξύ του Φρόυντ και του Ρίλκε που ποτέ δεν υπήρξε, και από τον
φευγαλέο χαρακτήρα της υλικής ύπαρξης και υπόστασης. Στο βιβλίο καταγράφεται η
«επανάσταση της λογικής στο αναπόφευκτο της απώλειας» που αντέτεινε ο
θετικιστής επιστήμονας Φρόυντ στην απαισιοδοξία και παραίτηση του καλλιτέχνη
Ρίλκε.

Τελικά, ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο δώρο που μας έχει κάνει η
ψυχανάλυση και ο «μπαμπάς» Φρόυντ: την ώθηση να απαλλαγούμε από τους φόβους
μας, για να μπορούμε επιτέλους να ζήσουμε. Ελεύθεροι. Ελεύθεροι να αγωνιστούμε
για ό,τι ονειρευόμαστε, ελεύθεροι να ονειρευόμαστε ό,τι πράττουμε. Ελεύθεροι
να υπάρχουμε και να λειτουργούμε στο μέγιστο των ικανοτήτων μας. Ύλη και
πνεύμα, επιτέλους ένα.