ANAΛΩΣIMA Tο σαλονάκι μας

«Κάθε επιβάτης με το εισιτήριό του δικαιούται να μεταφέρει δωρεάν μέχρι τρία
παιδιά. Επίσης, κάθε επιβάτης με το εισιτήριό του δικαιούται να μεταφέρει μόνο
ένα ποδήλατο και ένα σκύλο. Για κάθε επιπλέον ποδήλατο και σκύλο ανά επιβάτη,
πρέπει να καταβληθεί επιπλέον αντίτιμο», έγραφε στις οδηγίες για τη χρήση του
Μετρό στο Βερολίνο. Δεν είχα μαζί μου ούτε ένα σκύλο ούτε ένα ποδήλατο ούτε
ένα μικρό παιδί που θα μπορούσε να μην πληρώσει εισιτήριο, μόνο τον χάρτη του
Μετρό και την εθνική μου υπερηφάνεια. Γιατί, ναι, ωραίο είναι το ενωμένο
Βερολίνο, δεν το είχα ξαναδεί έτσι, φιλόδοξο, αμήχανο ακόμα με τις νέες
κατακτήσεις του, το μισό που κατακτά το άλλο μισό αλλά και κατακτιέται, την
ανάμειξη του πρώην δυτικού με το πρώην ανατολικό, τη διείσδυση του ενός στο
άλλο που δημιουργεί ένα τρίτο, αλλά το Μετρό του – όπως και όλα τα υπόλοιπα –
δεν είναι τόσο καινούργιο και προσεγμένο όπως το δικό μας. Δεν έχει γρανίτες,
αρχαία στους τοίχους, κοπέλες με μπλε ποδιές και μακιγιάζ φωτομοντέλου να
τρίβουν μέρα νύχτα τις μπρούντζινες κουπαστές στις σκάλες. Έχει βέβαια πολλές
γραμμές, αλλά είχε αρχίσει νωρίτερα. Κάποτε θα τους φτάσουμε στις γραμμές,
χωρίς να υποχωρήσουμε στους γρανίτες. Τα σκυλιά όμως και τα ποδήλατα; Αυτά δεν
βλέπω σύντομα να μπορούν να κυκλοφορήσουν στο δικό μας Μετρό. Το έχουμε όπως
είχαν κάποτε το σαλόνι τους οι γιαγιάδες μας, μόνο για εορτές. Το υπόλοιπο
«σπίτι», η πόλη, μπορεί να είναι αχούρι, αλλά στο Μετρό δεν τρώμε, δεν
πίνουμε, περπατάμε με ευλάβεια, δεν ρίχνουμε κάτω ψιχουλάκι. Πώς θα μπορούσε
να περάσει ποδήλατο, να περπατήσει σκυλί; Μάλλον πρέπει να μπουν και ψάθες
στις εισόδους των σταθμών, για να σκουπίζουμε τα πόδια μας προτού περάσουμε
μέσα.