Eαρινή συμφωνία

Εκείνο το «Χρόνια Πολλά» δεν το λέγαμε. Το βήχαμε. Το εκτοξεύαμε σε σταγονίδια ο ένας στη μούρη του άλλου. Ένας έβηχε, άλλος έφτυνε, άλλος φταρνιζόταν, άλλος μπούκωνε, άλλος ρίγη, άλλος όλα αυτά μαζί, ωραιότατα περάσαμε

KANEI KPYO ή εγώ κρυώνω; Κάνει ζέστη ή εγώ ζεσταίνομαι; Κάνει δίψα ή
εγώ διψάω;

Στα πασχαλιάτικα ξέφτια μας την έπεσε η ίωση. Επιδημία εαρινή, λένε οι
γιατροί.

Και δεν μας φτάνει το χάλι το μαύρο. Άγιες μέρες έχουμε ξεσκιστεί να
φιλιόμαστε και μεταξύ μας. Χριστός Ανέστη, αληθώς ο Κύριος, ματς μουτς, πολύ
θέλει ο άνθρωπος; Το φιλί της αγάπης! Αυτό δεν είναι φιλί, είναι θρίλερ:
Μεταμεσονύκτια προβολή ταινιών β’ διαλογής! Πως είναι τώρα οι άνθρωποι οι
νορμάλ και ζούνε στην πόλη τη νορμάλ; Και ξαφνικά έρχεται κάτι το αλλούτερο,
το αδιευκρίνιστο, το απειλητικό! Από το υπερπέραν! Και μετατρέπει άπαντες τους
νορμάλ σε άλιεν. Κι ο πρωταγωνιστής με την πρωταγωνίστρια την έχουν μυριστεί
τη βρωμοδουλειά. Και προσπαθούν να το πουν στους άλλους, αλλά κανείς δεν τους
πιστεύει. Γιατί κι αυτοί έχουν μετατραπεί σε άλιεν. Και στο φινάλε, τρέχουν οι
πρωταγωνιστές να ξεφύγουν από το σίχαμα το εξωγήινο που τους καταδιώκει!

Έτσι και το φιλί του Πάσχα. Το άλιεν. Ύπουλα, έσπειρε τον ιό! Τον φόβο, τον
τρόμο και τον πανικό. Κάθε ασπασμό, τον πληρώσαμε διπλό και τρίδιπλο στα
παυσίπονα και στα ρινικά σπρέι. Εκείνο το ρημαδιασμένο το «Χρόνια Πολλά» δεν
το λέγαμε: Το βήχαμε. Το εκτοξεύαμε σε σταγονίδια ο ένας στη μούρη του άλλου.
Ένας έβηχε, άλλος έφτυνε, άλλος φταρνιζόταν, άλλος μπούκωνε, άλλος ρίγη, άλλος
όλα αυτά μαζί, ωραιότατα περάσαμε. Αφού του χρόνου λέμε να το οργανώσουμε
καλύτερα: Αντί για εορταστικά τριήμερα στο Πήλιο, θα κλείνουμε ρεζερβέ στο
Γενικό Κρατικό.

ΣΟΥ ΔΙΝΟΥΝ, σου λέει, τα εφημερεύοντα κάτι προσφορές – πακέτο, πολύ
δελεαστικές. M. Παρασκευή με Δευτέρα του Πάσχα τρεις διανυκτερεύσεις σε
ράντσο! Ανήμερα, σούβλα στην εντατική με παραδοσιακούς χορούς της πατρίδας
μας, από τους ασθενείς της πτέρυγας: H σούστα, ο μπάλος, ο τσάμικος, ο
καλαματιανός, η περπατήστρα, ο ορός, η πάπια! Θα χορεύουν αγκαλιά με την
πάπια. «Μια πάπια, μια χήνα, μια καρδερίνα»!

Αξέχαστες στιγμές! Τραπεζομάντιλο πάνω στον τομογράφο, θα τρώμε, θα πίνουμε,
θα λέμε για ζάχαρο, πίεση, ένας χοληστερόλη, άλλος υπέρταση, άλλος τα νεφρά,
περνάει η ώρα χωρίς να το καταλάβεις. Θα βάλουμε και το CD «Δεν μπορώ μανούλα
μ’, δεν μπορώ, σύρε να μου φέρεις τον γιατρό» και θα ‘ρθούμε στο τσακίρ κέφι!
Ο αιματοκρίτης θα ρέει άφθονος! Εβίβα! Να πάνε τα φαρμάκια κάτω! Και τα
φάρμακα επίσης!

Και μέχρι Πάσχα πες, την ψιλοβγάλαμε στο όρθιο. Δευτέρα μια Ελλάδα ολόκληρη
είχε καταρρεύσει. Ντάλα μεσημέρι έπεσε ρόμπα και παντόφλα σύννεφο. Σέρνονταν
όλοι στα σπίτια τους σαν τους θανατοποινίτες. Μόνο η μπάλα στο πόδι τους
έλειπε.

Γιορτάζανε κι οι Γιώργηδες – εκεί να δεις νταούλια και βιολιά! Να παίρνεις να
ευχηθείς και να σου ξερνάει το ακουστικό τη φωνή τη σβησμένη, τη λιώμα, τη
διάλα, τον ψίθυρο τον ανεπαίσθητο, το ντεσιμπέλ το μείον πέντε. «Να σας ζήσει
ο Γιώργος, η Γεωργία, η Γωγώ!». «Ευχαριστώ»!

KI HTAN AYTO το «ευχαριστώ» σαν «αϊ σιχτίρι» ένα πράμα. Σαν «δεν πας
στον καραδιάολο και συ και οι ευχές σου» μια κατάσταση. Μόλις έλεγες εκείνο το
«λοιπόν, μην σας κρατάω κι άλλο», σε ξεκούφαινε η ανακούφιση του συνομιλητή. H
ευτυχία του ανθρώπου που σε ξεφορτώνεται. Που σε ξεπετάει. Δεν τολμάγανε να
ρωτήσουνε «εσύ πώς είσαι;» από τον φόβο τους μην τους απαντήσεις!

Ίωση! Εαρινή συμφωνία; Εαρινή επιδημία; Δεν ξέρω. Δεν θέλω να ξέρω. Το μόνο
που θέλω να ξέρω είναι: Κάνει κρύο ή εγώ κρυώνω; Κάνει δίψα ή εγώ διψάω; Και
τελικά: Κάνει μιζέρια ή εγώ μιζέριασα;