Δρόμοι

Ο Μάο…

… ο Κομφούκιος και ο Βούδας ανακαλούνται από την εφεδρεία. Οι Κινέζοι ηγέτες
ανησυχούν για τις ολοένα και πιο συχνές διαμαρτυρίες των αγροτών στην κινεζική
ενδοχώρα, την πολιτική αστάθεια και την παρακμή των παραδοσιακών αξιών. Γι’
αυτό ακριβώς, το Κομμουνιστικό Κόμμα πειραματίζεται με νέα μηνύματα που έχουν
στόχο να κατακτήσουν την καρδιά του κινεζικού λαού. Όμως είναι τόσo πολλά και
αντιφατικά, που συχνά τον μπερδεύουν.

H νέα…

… κινεζική προπαγάνδα μοιάζει με χαλαρό σενάριο. H κινεζική κυβέρνηση
εγκαινίασε πρόσφατα τμήμα κομφουκιανικών σπουδών στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο,
μετέτρεψε τον τραγουδιστή της ποπ Κονγκ Φέι σε υπόδειγμα για τους νέους κατά
τα πρότυπα των παλιών πιονιέρων και οργάνωσε το πρώτο βουδιστικό φόρουμ στη
σύγχρονη Κίνα. Όλα αυτά μαζί. Και σαν να μην έφταναν αυτά, το Κομμουνιστικό
Κόμμα επέτρεψε την εμφάνιση μιας νέας, σκληροπυρηνικής μαοϊκής φράξιας, που
χάρη σε αυτήν καταψηφίστηκε τον περασμένο μήνα στο Λαϊκό Συνέδριο νομοσχέδιο
το οποίο επέτρεπε το δικαίωμα ατομικής ιδιοκτησίας. «Είναι μια πολύ έξυπνη
στρατηγική», λέει ένας δυτικός ιστορικός που ζει στο Πεκίνο. «Για τον λαό που
νοσταλγεί τον Μάο και τις παλιές ηθικές αξίες, βγάζουν τον υποδειγματικό
στρατιώτη Λέι Φενγκ. Σε εκείνους που λένε πως η Κίνα έχασε την παράδοσή της,
δίνουν τον Κομφούκιο. Και στους άλλους που νοσταλγούν την πνευματικότητα,
προσφέρουν τον βουδισμό. “Πες μου τι θέλεις και θα σου το δώσω”, αυτό λέει το
κόμμα». Οι ειδικοί λένε πως πρόκειται για ένα λεπτό πείραμα ισορροπιών. Όμως
ενδιαφέρεται κανείς;

Στο Πεκίνο…

… το λεωφορείο 117, όπως πολλά άλλα σε αυτήν την πόλη, έχει μια τηλεόραση με
επίπεδη οθόνη που δείχνει ειδήσεις, κυκλοφορία, καιρό, μαγειρική και σπορ.
Προχθές, μαζί με τις χειραψίες του προέδρου Χου που ταξίδευε στο εξωτερικό,
έδειξε τον στρατιώτη που έγινε ήρωας για τη δημιουργία της Ερυθράς Κίνας.
Όμως, η τηλεόραση στο λεωφορείο 117 σπάνια προσελκύει την προσοχή των
επιβατών, καθώς τα όχημα περνάει ανάμεσα από τους ουρανοξύστες, αφήνει πίσω
του τον ναό των Λάμα και κατευθύνεται στα νέα προάστια που ξεφυτρώνουν σαν
μανιτάρια στα περίχωρα της πρωτεύουσας. Εκπομπές όπως το «αιώνιο μνημείο του
στρατιώτη» ανταγωνίζονται σόου με ποπ σταρ, βιντεοπαιχνίδια και διαφημίσεις με
κρέμες νυκτός μπροστά στα νυσταλέα ή αδιάφορα μάτια του επιβάτη που επιστρέφει
στο σπίτι του ύστερα από άλλη μια κουραστική μέρα.

40 χρόνια…

… συμπληρώνονται φέτος από την Πολιτιστική Επανάσταση (τότε που η φωνή του
κόμματος ήταν μία κι έφτανε από γειτονιά σε γειτονιά όχι με την τηλεόραση αλλά
με την ντουντούκα). Όμως είναι αμφίβολο αν οι Κινέζοι θα το προσέξουν. Είναι
πάρα πολύ απασχολημένοι τα τελευταία χρόνια. Ψάχνουν καλύτερη δουλειά, σύζυγο,
συνέταιρο για να ανοίξουν επιχείρηση, εργοστάσιο για να πιάσουν δουλειά. Σε
όλα αυτά δεν μπορεί να τους φανεί χρήσιμος πια ούτε ο Μάο ούτε ο Κομφούκιος.