[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

OI ΦΟΥΣΚΟΔΕΝΤΡΙΕΣ της άνοιξης αναστατώνουν, ταράζουν και
αποδιοργανώνουν τις αισθήσεις. Βγάζουν εκτός ελέγχου την «τρελή μας φύση»…
Πάλι καλά, όμως, που η ανοιξιάτικη φύση οργιάζει γύρω μας. Έστω και μέσα στην
τσιμεντούπολη – όπως καταντήσαμε το κλεινόν άστυ στο οποίο ζούμε – κάτι
μυρίζεις απ’ αυτήν. Τις ημέρες του Πάσχα, λοιπόν, νομίζω πως μετριάστηκε κάπως
το άοσμο «καταναλωτικό φυτό» στο οποίο έχουμε μεταλλαχθεί. Αλλά η μεγαλύτερη
γιορτή της Ορθοδοξίας – δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι «συμπίπτει» με την
άνοιξη… – πέρασε. Και τώρα, ξανά μανά τα ίδια. Άγχος και τρέξιμο «να
προλάβουμε» – άραγε τι; -, να κερδίσουμε τα προς το ζην, να βγάλουμε όσο
γίνεται περισσότερα κάνοντας δυο και τρεις δουλειές και χωρίς να αναρωτιόμαστε
πώς τα κατάφερναν οι άνθρωποι παλιά με μία δουλειά… Ταυτόχρονα, σχεδιάζουμε
τις καλοκαιρινές διακοπές κι αρχίζουμε από τώρα τα ψώνια γι’ αυτές… Μα και
μετά τις διακοπές, όλο και πιο συχνά ακούς: «Δεν κατάλαβα τίποτα», «Πέρασα
χάλια», «Τσακώθηκα με τον τάδε», «Μου την έσπασε η δείνα». Και για να
ξεφύγουμε, αρχίζουμε πάλι να καταναλώνουμε. Κανείς δεν θέλει να βάλει κάτω τα
προβλήματα και τις σκέψεις του και να βγάλει συμπεράσματα – άντε στην καλύτερη
περίπτωση να τρέξουμε στους ψυχαναλυτές κάθε είδους, μόνοι μας δεν μπορούμε.
Και η ζωή περνάει, ενώ όλο και περισσότεροι δεν νιώθουμε ευχαριστημένοι, χωρίς
να γνωρίζουμε τι ακριβώς μας φταίει… Το αντάλλαγμα του καταναλωτισμού και
της καλοπέρασης; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι η ζωή περνάει χωρίς να
καταλαβαίνουμε πως τα πάντα γίνονται μία και μοναδική φορά. Το κάθε λεπτό και
η κάθε ανάσα μας, η κάθε ώρα και η κάθε κουβέντα μας, η κάθε μέρα και η κάθε
χαρά μας, ο κάθε μήνας και ο κάθε έρωτάς μας, ο κάθε χρόνος και η κάθε πράξη
μας. Δεύτερη φορά δεν έχει. Τίποτα δεν είναι παντοτινό και κανείς δεν παίρνει
τίποτα μαζί του. Γιατί πολύ απλά – και σοφά από τη φύση – «δεύτερη ζωή δεν
έχει».