Ο χαμός 17χρονης και οι ευθύνες

Με αφορμή τον θάνατο 17χρονης κοπέλας, η κ. Δήμητρα Γεννηματά γράφει:

«Σάββατο του Λαζάρου απόγευμα, συνοδεύουμε έναν 17χρονο άγγελο στον οποίο ο
Θεός επέτρεψε να περπατήσει στη γη, αλίμονο για πολύ λίγο, σε μια πλαγιά του
Υμηττού, ώστε να μας αγναντεύει από ψηλά.

Τα παιδιά μας αρνούνται να αποχωριστούν τη φίλη τους και να δεχθούν την “κακιά
στιγμή” και τις “ατυχείς συγκυρίες”, ως επαρκή εξήγηση. H αδυναμία ενός νέου
ανθρώπου, γενικά προσεκτικού και συγκεντρωμένου, να αποφύγει να διασχίσει τον
δρόμο μπροστά από ένα “βαρύ” όχημα, που ωστόσο βρίσκεται σε στάση, και η
αμέλεια ενός πιστοποιημένου από την Πολιτεία επαγγελματία οδηγού, που ξεκινά
μια μπετονιέρα χωρίς να ελέγξει αν μπροστά του υπάρχει κάποιο “εμπόδιο” αν και
βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, δεν μπορεί να είναι οι μόνες αιτίες!

H ευθύνη της Πολιτείας μεγάλη, γιατί οφείλει με οργανωμένες και συντονισμένες
προσπάθειες να προστατεύει από προβλέψιμους κινδύνους όλα τα μέλη της και όχι
μόνο τα διακεκριμένα και διάσημα και να είναι παρούσα συνεχώς και όχι “κατά
περίπτωση”. H δική μας ευθύνη, των γονιών τους, των πολιτών αυτής της χώρας,
ακόμη μεγαλύτερη. Επιτρέπουμε σε όσους επιλέγουμε να μας αντιπροσωπεύουν και
να φροντίζουν για την ευημερία και την ασφάλειά μας, να εκπροσωπούν κυρίως τα
δικά τους συμφέροντα. Στη συνέχεια κρυβόμαστε πίσω τους, δηλώνοντας ανεύθυνοι
και κατηγορώντας τους για τα δεινά μας αν και δεν ασκήσαμε ποτέ, ουσιαστικά
και αντικειμενικά, το καθήκον μας να ελέγξουμε τις δραστηριότητές τους και να
επιτύχουμε τον σεβασμό των δικαιωμάτων μας. Σαν τις στρουθοκαμήλους,
πιστεύουμε πως αν διασφαλίσουμε το δικό μας άμεσο περιβάλλον, θα είμαστε
άτρωτοι! Δεν επιτρέπουμε στα παιδιά μας να περπατήσουν μέχρι το σχολείο, να
παίξουν στις γειτονιές και να κινηθούν ελεύθερα γιατί υπάρχουν “ασυνείδητοι”,
αντί να απαιτήσουμε ασφαλείς δρόμους και σεβασμό των ηθικών και νομοθετικών
κανόνων από όλους!

Τελικά, πόσο σημαντικό μπορεί να είναι για όλους εμάς, γονείς και κατοίκους
κάθε κατοικημένης περιοχής όπου υπάρχουν δρόμοι, ανεξάρτητα αν σε αυτούς
γίνονται ή όχι έργα, ποιος από όλους τους ταγμένους στην υπηρεσία μας φορείς
θα διασφαλίσει τον σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης ζωής, για μας και
τα παιδιά μας;».