Διαστάσεις Aντιμέτωπος με ένα μεγάλο δίλημμα

Μπους και Ράμσφελντ. Το κακό για τον Αμερικανό πρόεδρο είναι ότι δείχνει αφοσίωση σε λάθος άνθρωπο…

Για τον Αμερικανό πρόεδρο, οι πασχαλινές διακοπές δεν πρέπει να ήταν και πολύ
ανέμελες. Όσο και να προσπαθεί, το απειλητικό σύννεφο που ακούει στο όνομα
Ιράκ τον ακολουθεί σε κάθε βήμα του.

Στην πραγματικότητα, ο Τζωρτζ Μπους βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα μεγάλο
δίλημμα. Έχει απέναντί του μια ομάδα απόστρατων στρατηγών που ζητούν σχεδόν
καθημερινά την απομάκρυνση του υπουργού Άμυνας, του Ντόναλντ Ράμσφελντ,
εξαιτίας του ιρακινού φιάσκο. Δύο τινά μπορεί να κάνει λοιπόν. Είτε θα
υποκύψει στους στρατηγούς και, αν φανεί τυχερός, θα κάνει στην παραπαίουσα
προεδρία του μια πολύτιμη τονωτική ένεση πριν από τις κρίσιμες εκλογές για την
ανανέωση του Κογκρέσου τον ερχόμενο Νοέμβριο είτε θα σκληρύνει τη στάση του,
στηριζόμενος στην άποψη ότι αν προσφέρει την κεφαλή του Ράμσφελντ επί πίνακι
απλώς θα εντείνει την πίεση στον προστάτη αυτού, τον αντιπρόεδρο Ντικ Τσέινι,
άρα και στον εαυτό του. Όπως δήλωσε το Σαββατοκύριακο ο γερουσιαστής Τζων
Κόρνυν από το Τέξας, η αποχώρηση του Ράμσφελντ «θα ενθάρρυνε αξιώσεις
παραίτησης και άλλων μελών της κυβέρνησης, ή άλλων ατόμων που βρίσκονται κοντά
στον πρόεδρο».

Μέχρι στιγμής – επισημαίνει η βρετανική «Independent» – ο Μπους λαμβάνει
σοβαρά υπ’ όψιν τη συμβουλή του Τεξανού γερουσιαστή και δεν δείχνει καμία
ανοχή στην επονομαζόμενη «εξέγερση των στρατηγών». Κατ’ αρχάς, βγήκε επιθετικά
στο προσκήνιο, διακόπτοντας τις διακοπές του για να επιβεβαιώσει την «πλήρη
στήριξή» του στον Αμερικανό υπουργό Άμυνας. Επίσης, πραγματοποιήθηκε μια
ασυνήθιστη αντεπίθεση στους στρατηγούς, υπό τη μορφή ενός μονοσέλιδου
μνημονίου από το υπουργείο Άμυνας το οποίο εξηγούσε, μεταξύ των άλλων, πως
σήμερα βρίσκονται εν ζωή περισσότεροι από 8.000 εν ενεργεία ή απόστρατοι
Αμερικανοί αξιωματικοί – ένα «δεδομένο» η δημοσιοποίηση του οποίου είχε σκοπό
να θέσει τις επικρίσεις των επτά στρατηγών στις «σωστές» τους διαστάσεις…

Από πλευράς τακτικής, ο Μπους μπορεί να έχει κάποιο δίκιο που φοβάται ότι αν
αφήσει τον Ράμσφελντ να φύγει αυτή τη στιγμή, δεν πρόκειται να θέσει τέρμα στο
«παιχνίδι της απόδοσης ευθυνών» όσν αφορά το Ιράκ. Άλλωστε, η Ιστορία είναι
γεμάτη από παραδείγματα ηγετών οι οποίοι έκαναν τη θέση τους χειρότερη τη
στιγμή που επέτρεψαν στους αντιπάλους τους να μυρίσουν φόβο – ή αίμα.

Το πρόβλημα του Αμερικανού προέδρου είναι ότι δείχνει αφοσίωση στον λάθος
άνθρωπο και αυτό μπορεί να μην του κάνει καθόλου καλό. Όταν οι ιστορικοί του
μέλλοντος κοιτάξουν πίσω στην προεδρία του και αναρωτηθούν γιατί ακολούθησε
τόσο έντονα φθίνουσα πορεία κατά τη δεύτερη θητεία, θα καταλήξουν σίγουρα στο
Αμπού Γκράιμπ ως καθοριστικό σημείο και χαμένη ευκαιρία. Αν ο Αμερικανός
πρόεδρος είχε φροντίσει να απαλλαγεί τότε από τον υπουργό του Άμυνας, ίσως
είχε καταφέρει να βάλει κάποια απόσταση ανάμεσα στην προεδρία του και σε ένα
σκάνδαλο το οποίο, όπως και η ίδια η εισβολή, έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτη
ζημιά στην εικόνα της Αμερικής στο εξωτερικό, συνθλίβοντας τους ισχυρισμούς
της ότι ασκεί ένα είδος ηθικής κυριαρχίας.