ANAΛΩΣIMA Xαμένο άρωμα

Όμορφο που ήταν το Πάσχα πριν από λίγα χρονάκια, όχι πολλά, τρία τέσσερα μόνο.
Πώς ευωδίαζε κάθε του μέρα, ακόμα και στην Αθήνα! Τι ευτυχία να ακούς τις
καμπάνες τη Μεγάλη Παρασκευή, να ακούς τα εγκώμια, να τριγυρίζεις τον
Επιτάφιο! Πώς έγινε και χάθηκε το άρωμά του τώρα, εδώ, αυτό που αντιστάθηκε σε
τόσα χρόνια ισοπέδωσης; Πού είναι εκείνη η χαρά που ένιωθα να συμμετέχω σε
κάθε τελετή, να τραγουδώ με το βιβλιαράκι τους ύμνους, να ψωνίζω, να καμαρώνω
τους μάγειρες και τη μαγειρίτσα τους, το αρνί τους, τα γερά αυγά των παιδιών,
τη μαυροδάφνη; Το πάλεψα τα πρώτα χρόνια, μόλις άρχισαν όλοι αυτοί οι
Ορθόδοξοι γύρω μας να γίνονται εριστικοί και αποκλειστικοί, να θέλουν
πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων για να συμμετέχει κάποιος στη γιορτή, να
κατακεραυνώνουν διάφορες κατηγορίες ανθρώπων, να κατηγορούν τον έναν και τον
άλλον, να δημιουργούν διακρίσεις. Όχι, έλεγα, δεν θα τους κάνω τη χάρη, το
Πάσχα είναι και δικό μου, έχω τις αναμνήσεις μου, τον παππού μου στο Αγρίνιο,
το αρνί στον κήπο της θείας μου, τις χυλοπίτες που είχαμε φτιάξει στο Παρίσι
μια χρονιά αντί για μαγειρίτσα, δεν θα τους το εκχωρήσω. Αλλά δεν έχω αρκετή
δύναμη φαίνεται. Με νίκησαν. Κατάφεραν να χάσει για μένα το Πάσχα το άρωμά
του. Ήταν όμορφο όσο ήταν ανοιχτό, ζεστή αγκαλιά, φιλόξενο, χαμογελαστό και
γενναιόδωρο. H στενόκαρδη, κομπλεξική ορθοδοξία τους πέτυχε να το κάνει να
χάσει για μένα όλη του τη χάρη. Προσπάθησα, συνέχισα τις τελετές, κι ένιωθα τη
γεύση και το νόημα να χάνονται χρόνο με τον χρόνο, να γίνεται ανούσιο το
κρασί, άγευστο το αρνί, και η μαγειρίτσα χάλια. H μισαλλοδοξία τους χύθηκε σαν
χολή σε όλες τις συνταγές. Τι κρίμα!