Έρχονται διώξεις για επωνύμους

Διεθνείς διαστάσεις προσλαμβάνει η μεγάλη έρευνα για την αρχαιοκαπηλία που
διενεργεί ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Γιάννης Διώτης, με αφορμή το σκάνδαλο του
Μουσείου Γκετί στο Λος Άντζελες. Στο στόχαστρό του βρίσκονται ηχηρά ονόματα
από την Ελλάδα, αλλά και το εξωτερικό, τα οποία σύντομα – όπως όλα δείχνουν –
θα βρεθούν στη θέση του κατηγορουμένου.

Ο εισαγγελέας, ο οποίος συνεργάζεται ήδη με τις αμερικανικές αρχές, στο
πλαίσιο της έρευνάς του έχει συγκεντρώσει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι
τουλάχιστον τέσσερα από τα εκθέματα στο Μουσείο Γκετί είναι ελληνικά. Για
πρώτη φορά μάλιστα, με πρωτοβουλία του Γ. Διώτη, κινείται διαδικασία για τη
νομική διεκδίκηση και την επιστροφή των αρχαίων στη χώρα μας.

Για τον λόγο αυτό, ο εισαγγελικός λειτουργός το προσεχές χρονικό διάστημα
αναμένεται να ταξιδέψει μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και συγκεκριμένα
στο Μαλιμπού, όπου – όπως είναι γνωστό – στεγάζεται το Μουσείο Γκετί σε μία
πολυτελή έπαυλη, αξίας 275.000.000 δολαρίων.

Εξάλλου δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο κ. Διώτης θα βρεθεί εκτός των
ελληνικών συνόρων, καθώς τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει δείχνουν ότι η
ερευνόμενη υπόθεση της αρχαιοκαπηλίας έχει διεθνή πλοκάμια. Πριν από περίπου
τρεις μήνες βρέθηκε στην Ιταλία, όπου συνεργάστηκε με τις εκεί αρχές και
επιστρέφοντας είχε στις αποσκευές του σημαντικά στοιχεία. Είναι μάλιστα
διατεθειμένος να φθάσει την έρευνά του μέχρι τέλους, αξιοποιώντας όλες τις
πληροφορίες και τα στοιχεία που έχει στα χέρια του, τα οποία «φωτογραφίζουν»
αξιόποινη δράση αρχαιοκαπήλων που μπορεί να εκτείνεται μέχρι και την Ιαπωνία!

Το πρώτο καθοριστικό βήμα έγινε με τη συνδρομή του Τμήματος Αρχαιοκαπηλίας της
Ασφάλειας και τη διπλή έφοδο σε δύο σπίτια τα οποία ανήκουν στην οικογένεια
της εφοπλίστριας Δέσποινας Παπαδημητρίου, στο Ψυχικό και τη Σχοινούσα, όπου
βρέθηκαν εκατοντάδες αρχαία αντικείμενα.

Την εντολή για την έρευνα στο Ψυχικό έδωσε ο ίδιος ο κ. Διώτης, ενώ στη
Σχοινούσα της έρευνας επελήφθη η Αστυνομία, καθώς ο εισαγγελέας δεν έχει
τοπική αρμοδιότητα. Ωστόσο, η δικογραφία που σχηματίζεται είναι ενιαία και
θεωρείται ως «ομόκεντρη» με αυτή του Μουσείου Γκετί.

Για κακούργημα

Εντός της εβδομάδος όλα τα στοιχεία από τις δύο κατ’ οίκον έρευνες θα
διαβιβαστούν στον εισαγγελέα, ο οποίος αμέσως θα προχωρήσει στην άσκηση
ποινικής δίωξης σε βαθμό κακουργήματος εις βάρος συγκεκριμένων προσώπων για τα
οποία προκύπτουν ενδείξεις ενοχής τους για τη συμμετοχή τους στη μεγάλη
υπόθεση της αρχαιοκαπηλίας.

Εύκολη λεία για λεηλασία η Ελλάδα

ΔΥΟ είναι οι βασικές κατηγορίες των «παραδείσων» για τους
αρχαιοκαπήλους. Πρώτες στον κατάλογο οι χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμη
κατάσταση, όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν, αλλά και τα κατεχόμενα της Κύπρου,
απ’ όπου με τις λαθρανασκαφές και τη λεηλασία των μουσείων «πλημμύρισε» με
θησαυρούς η διεθνής αγορά. Ακολουθούν με σταθερή πελατεία οι χώρες με ελλιπές
νομικό πλαίσιο – όπως η Αίγυπτος που μόλις το 1983 θέσπισε νόμο που προβλέπει
πως οι αρχαιότητες ανήκουν στο κράτος και η εξαγωγή τους χωρίς άδεια θεωρείται
κλοπή – και οι περιοχές με ανεπαρκή φύλαξη.

Ο τριπλός συνδυασμός της Ελλάδας – τεράστιες περιοχές που δεν έχουν ανασκαφεί
και αφήνονται βορά στους αρχαιοκαπήλους, απέραντες ακτές που δεν μπορεί να
φυλαχτούν και βέβαια η ελευθερία κινήσεων και η έλλειψη ελέγχων ανάμεσα στις
χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – είναι αρκετός για να την καταστήσει ένα από τα
μεγαλύτερα κέντρα – θύματα της αρχαιοκαπηλίας, αλλά και διακίνησης αρχαιοτήτων
προς την Κεντρική Ευρώπη και την Αμερική.

H συνέχεια θα γραφτεί είτε στην Ελβετία όπου μπορεί να αποθηκευτούν για ένα
διάστημα μέχρι να βρεθεί αγοραστής σε μια από τις αποθήκες που βρίσκονται στο
free port της Γενεύης (περιοχή εκτός τελωνειακού ελέγχου) – όπου θα φτάσουν
είτε απευθείας από την Ελλάδα είτε μέσω Ιταλίας – είτε στη Γερμανία που δεν
έχει νόμο περί αρχαιοκαπηλίας και τα αδικήματα του είδους αντιμετωπίζονται ως
αστικά και όχι ως ποινικά όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, είτε απευθείας στο
Λονδίνο όπου θα «ξεπλυθούν» μέσω κάποιας δημοπρασίας. Δυναμικά στο παιχνίδι
όμως έχει μπει και το Διαδίκτυο που προσφέρεται τόσο για εικονικές
αγοραπωλησίες που θα «ξεπλύνουν» το προς πώληση αντικείμενο όσο και για
πωλήσεις που δεν φέρουν σε επαφή τον αγοραστή με τον πωλητή.