ANAΛΩΣIMA Περιμένω ξένους

Με συγχωρείτε κιόλας που σας ενοχλώ κύριε Παυλόπουλε, αλλά ξέρετε, εγώ
περιμένω ξένους. Εσείς όχι; Πάσχα έρχεται, ο κόσμος καλεί μουσαφίρηδες στο
σπίτι του, το καθαρίζει, το ετοιμάζει. Κι εγώ έχω καλέσει μουσαφίρηδες στο
σπίτι μου και ντρέπομαι γι’ αυτό το χάλι. Εσείς δεν ντρέπεστε; Εσείς πώς τους
μπάζετε τους ξένους στο σαλόνι σας, με ελικόπτερο από το μπαλκόνι; Γιατί εγώ,
ξέρετε, και να με συγχωρείτε κιόλας, τους περνάω από τον δρόμο. Αυτόν με το
χειρότερο οδόστρωμα της Ευρώπης, αν έχετε ακουστά. Τώρα, έτσι σκεπασμένο με
σκουπίδια, το νοσταλγούμε πολύ αυτό το οδόστρωμα. Διότι εμένα οι μουσαφιραίοι
μου είναι άπτερα δίποδα. Οι δικοί σας τι είναι; Θα είναι αναγκασμένοι να
δρασκελίζουν αυτά τα οδοφράγματα από ανοιγμένες και πατικωμένες σακούλες που
βρωμοκοπάνε, κι εγώ που έχω συνηθίσει αυτή την κατάσταση θα πρέπει να τους
υποβαστάζω μη γλιστρήσουν και να δίνω κάποιες εξηγήσεις. Και θα θέλω να
ανοίξει η γη να με καταπιεί. Και καλά εγώ, ένα άτομο είμαι και περιμένω άλλα
δύο, τούτη εδώ η χώρα που περιμένει μερικά εκατομμύρια και επιπλέον περιμένει
να ζήσει πουλώντας τους την ομορφιά και την ανεμελιά, δεν είναι πιο πολύ δική
σας, κύριε Παυλόπουλέ μας, παρά δική μου; Εσείς δεν είστε κυβέρνηση και
αρχηγοί; Αν εγώ που δεν την κυβερνάω ντρέπομαι τόσο πολύ, εσείς πόσο θα πρέπει
να ντρέπεστε; Ίσως δεν ντρέπεστε καθόλου, ίσως η ικανότητα να κυβερνά κανείς
είναι αντιστρόφως ανάλογη της ικανότητας για ντροπή, αλλά μέχρι πού; Υπάρχουν
όρια ή προεκτείνεται εις το διηνεκές η αδιαφορία; Και μη μου πείτε ιστορίες
για την προηγούμενη κυβέρνηση, το κόμμα σας τον έχει τον δήμο είκοσι χρόνια
και δεν πρόλαβε να κάνει τίποτα ακόμα με τα σκουπίδια και τις χωματερές.