Δρόμοι

Ο «απομονωτής»…

… όπως λεγόταν η αλλόκοτη συσκευή, φαντάζονταν πως θα ήταν κάτι προσωρινό.
Όλοι περίμεναν πως το παιδάκι που το όνομά του ήταν Ντέιβιντ Βέτερ αργά ή
γρήγορα θα τα κατάφερνε να αναπτύξει ένα φυσιολογικό ανοσοποιητικό σύστημα,
μόλις θα του μεταμόσχευαν μυελό οστών από την αδελφή του. Τότε πια θα μπορούσε
να βγει από την πλαστική φούσκα που το προστάτευε από τα μικρόβια και να ζήσει
ευτυχισμένα, χωρίς να φοβάται να αγγίξει τα αγαπημένα του πρόσωπα. Όμως, η ζωή
είχε άλλα σχέδια.

Το όνομα…

… του αγοριού σήμερα μάλλον δεν το θυμάται κανείς. Όμως, ο Ντέιβιντ Βέτερ
είχε γίνει διασημότητα πριν από 25 χρόνια. Χθες, η αμερικανική δημόσια
τηλεόραση πρόβαλε το «Αγόρι μέσα στη φούσκα», την ιστορία του παιδιού που
έζησε όλη τη σύντομη ζωή του μέσα σε μια πλαστική σακούλα. Ούτε οι
υπεραισιόδοξοι γιατροί του ούτε η σύγχρονη ιατρική τεχνολογία μπόρεσαν να το
σώσουν. Έτρεξαν και το έκλεισαν μέσα στην πλαστική φούσκα αμέσως μετά τη
γέννησή του το 1971, μόλις κατέληξαν στη διάγνωση πως το μωρό έπασχε από μια
σπάνια κληρονομική νόσο που ονομάζεται βαρεία συνδυασμένη ανοσοανεπάρκεια. Οι
γιατροί είχαν πιστέψει τότε πως θα τα κατάφερναν να θεραπεύσουν το παιδί. Έτσι
δεν τους πέρασε καθόλου από το νου τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν, αν
αποτύχαιναν στη θεραπεία του. Ακόμη και σήμερα, γράφει το περιοδικό
«Γουάιαρντ», κανένας από εκείνη την τριμελή ιατρική ομάδα δεν φαίνεται να
νιώθει τύψεις. Το παράδοξο είναι πως ένας-ένας εγκατέλειψαν όλοι τους
σιγά-σιγά το παιδί και καταπιάστηκαν με άλλους ασθενείς.

H μεταμόσχευση…

… μυελού οστών απέτυχε. Ο μικρός έμεινε μέσα στη φούσκα του, περιμένοντας
μάταια τη θεραπεία που δεν ήρθε ποτέ. Ολόγυρά του, ολοένα και περισσότεροι
άνθρωποι αναρωτιούνταν αν η θέση του ήταν πραγματικά εκεί μέσα. Το παιδί
μεγάλωνε, φορούσε μπλουζάκια από τον «Πόλεμο των άστρων» που δεν είδε ποτέ και
μάθαινε με κατάπληξη πως έξω από τη φούσκα του υπήρχε ένας πραγματικός κόσμος
γεμάτος από θαύματα, όπως ας πούμε τα φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα το
φθινόπωρο.

H θεραπεία…

… δεν ήρθε ποτέ. Ήρθαν όμως ένα σωρό εφιάλτες. Με διαλυμένο ψυχικό κόσμο, ο
μικρός Ντέιβιντ τόσο πολύ ήταν τρομοκρατημένος από τα μικρόβια, που δεν
μπόρεσε να χαρεί ούτε τις μια δυο εξόδους του στον πραγματικό κόσμο που έκανε
φορώντας μια ειδικά σχεδιασμένη διαστημική στολή της NASA. Το αγόρι πέθανε το
1984, σε ηλικία 12 ετών, ύστερα από μια αποτυχημένη εγχείρηση που το έβγαλε
υποχρεωτικά έξω από τη φούσκα του. Σήμερα, η νόσος του Ντέιβιντ θεραπεύεται
στο 90% των περιπτώσεων. «Χίλιες φορές καλύτερα κανείς να μη γεννιέται», λέει
για τις ανθρώπινες συμφορές ο χορός στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ». Μπορεί κανείς
να ξέρει αν είναι προτιμότερη η ζωή που δεν έζησε;