«Eίμαι πιο ευτυχισμένος από ποτέ!»

Είναι 80 ετών και περνά τις τελευταίες του (κυριολεκτικά) ημέρες σε ένα
άσυλο ανιάτων της Ουάσιγκτον. Έχει πίσω του 60 χρόνια λαμπρής καριέρας, ως
ένας από τους πλέον επιτυχημένους σατιρικούς αρθρογράφους των ΗΠΑ. Έχει
τιμηθεί με Πούλιτζερ, έχει γνωρίσει τις μεγαλύτερες προσωπικότητες – έχει…
σφάξει με το βαμβάκι τις περισσότερες από αυτές. Κι όμως, επιμένει πως η
τωρινή είναι «η ευτυχέστερη περίοδος» της ζωής του.

Δύναμη και χιούμορ: την περασμένη Πέμπτη, μέσω της στήλης του, ο Αμερικανός αρθρογράφος ονειρευόταν απευθείας πτήσεις στον Παράδεισο. Μια εβδομάδα πριν, εξομολογούνταν τη σκέψη του να γίνει… δωρητής σπέρματος!

«Ποτέ δεν ήμουν περισσότερο ευτυχής. Το άγχος για την απόφαση που έπρεπε να
πάρω έχει φύγει και η κατακλείδα είναι πως όλοι θα πεθάνουμε κάποια στιγμή».
Οι αυλακιές στο πρόσωπό του δεν μαρτυρούν μονάχα την ηλικία του· μαρτυρούν
παράλληλα πως ο άνθρωπος αυτός γέλασε πολύ στη ζωή του, την ευχαριστήθηκε, τη
χόρτασε. Ίσως να είναι αυτός ο λόγος που ο Αρτ Μπούχβαλντ αποφάσισε, παρ’ ότι
πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια, να μην υποβληθεί σε αιμοκάθαρση. «Δεν είναι για
μένα αυτά», απεφάνθη, «είναι πολύ βαρετά πράγματα». Στα 80 του χρόνια, δεν
ήθελε να περάσει τον χρόνο που του απέμενε συνδεδεμένος σε ένα μηχάνημα που θα
του καθάριζε το αίμα τρεις φορές την ημέρα. H γυναίκα του έχει ήδη χαθεί. Ο
ίδιος παρ’ ολίγον να πεθάνει το 2000, από εγκεφαλικό επεισόδιο. Και πρόσφατα
έχασε το πόδι του, του το ακρωτηρίασαν από το γόνατο λόγω επιπλοκών του
διαβήτη. «Όλοι θα πεθάνουμε κάποια στιγμή – όλοι», είπε ο Μπούχβαλντ στωικά
στη δημοσιογράφο της «Guardian» που τον επισκέφθηκε στο άσυλο ανιάτων όπου
φιλοξενείται. Μόνο που στην περίπτωσή του, ο θάνατος αργεί σκανδαλωδώς πολύ…

Χάπενινγκ. «Τον έχω βάλει στην αναμονή! Τόσο, που πολλοί λένε ότι όλο
αυτό είναι μια απάτη! Υποτίθεται ότι θα έφευγα δύο εβδομάδες αφότου ήρθα εδώ.
Υποτίθεται πως τα νεφρά μου θα κατέρρεαν. Έχουν περάσει ήδη οκτώ-εννέα
εβδομάδες και είμαι ακόμα εδώ και η κατάσταση έχει αρχίσει να εξελίσσεται σε
χάπενινγκ!». Ένα μεγάλο σαλόνι. Ο Μπούχβαλντ καθισμένος στην αναπηρική του
πολυθρόνα, περιτριγυρισμένος από εφημερίδες και διάσημους φίλους. Μια
τελευταία ζητωκραυγή πριν από τη λήθη… Κάπως έτσι θέλει να θυμάται ο κόσμος
τις τελευταίες του ημέρες. Ούτως ή άλλως, η αλήθεια δεν απέχει πολύ.

Οι φίλοι και συνάδελφοί του από την «Washington Post» τον επισκέπτονται συχνά.
Το ίδιο και τα μέλη της οικογένειας Κέννεντυ. Ο Γάλλος πρέσβης του προσέφερε
το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής. Έλαβε ακόμα ένα μετάλλιο από το Σώμα των
Πεζοναυτών, όπου και υπηρέτησε στη διάρκεια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα
παιδιά και τα εγγόνια του – όλοι ενήλικοι – δεν λείπουν στιγμή από το πλευρό
του. Επιπλέον «υπάρχει ένα McDonalds (!) στα δυο βήματα».

Έχουν περάσει 60 χρόνια από τότε που υπέγραψε την πρώτη του στήλη, στην (τότε)
«New York Herald Tribune» του Παρισιού. Στην ακμή της καριέρας του, η στήλη
αυτή αναδημοσιευόταν σε περισσότερες από 300 αμερικανικές εφημερίδες. Καθόλου
άσχημα, για ένα Εβραιόπουλο που μεγάλωσε στο ορφανοτροφείο και εγκατέλειψε
πρόωρα το σχολείο…

Ανάσταση. Τον περασμένο Ιανουάριο, όταν ο Μπούχβαλντ έχασε το πόδι του,
η στήλη του στην «Washington Post» κόπηκε. Έτσι όμως που αργεί να… πεθάνει,
τον Μάρτιο η στήλη «αναστήθηκε». Πρόσφατα, περιέγραψε μια φανταστική συνομιλία
ανάμεσα στον Τζορτζ Μπους και τους συμβούλους του: οι τελευταίοι έλεγαν στον
Αμερικανό πρόεδρο πως η δημοτικότητά του χρειάζεται… σπρώξιμο και τον
ενθάρρυναν να κάνει μια δήλωση για το φαινόμενο του θερμοκηπίου – πάνω στο
κατάστρωμα του «Τιτανικού». «Κύριε Πρόεδρε, θα διαβεβαιώσετε τη χώρα πως ο
“Τιτανικός” δεν θα προσκρούσει ποτέ σε παγόβουνο όσο είστε εσείς στο τιμόνι.
Αλλά ακόμα και αν γίνει αυτό, θα κρατήσετε την ίδια πορεία»…

«Αντί να μας απασχολεί το τι συμβαίνει μετά θάνατον, καλύτερα είναι να
αναρωτιόμαστε ”τελικά, εγώ, γιατί βρέθηκα εδώ εξαρχής;”. Στη δική μου
περίπτωση, υποθέτω πως η απάντηση είναι ”για να κάνω τους άλλους να γελάνε”.
Ειλικρινά, έζησα μια υπέροχη ζωή». Αρτ Μπούχβαλντ.

H τελευταία λέξη…

Μερικές από τις καλύτερες ατάκες του Αρτ Μπούχβαλντ:

* Λατρεύω την κινούμενη άμμο που πατάει (για τον Ρίτσαρντ Νίξον)

* Αν κάνεις επιθέσεις στο κατεστημένο για
αρκετό καιρό, και με αρκετή δριμύτητα, στο τέλος θα σου επιτρέψουν την είσοδο.

* Κάθε φορά που σκέφτεσαι ότι η τηλεόραση έχει φτάσει στο κατώτερο
δυνατό σημείο ξεπεσμού, ένα νέο πρόγραμμα σε κάνει να αναρωτιέσαι πού νόμιζες
ότι βρισκόταν αυτό το σημείο.

* Οι άνθρωποι είναι ανοιχτόμυαλοι. Μπορούν να δεχθούν ότι κάποιος είναι
αλκοολικός, ότι είναι πρεζόνι, ότι δέρνει τη γυναίκα του, ακόμα και ότι είναι
δημοσιογράφος – αν όμως ένας άνδρας δεν οδηγεί, τότε κάτι δεν πάει καλά με
αυτόν.

* Δεν μπορείς να επινοήσεις τίποτα πια. Ο κόσμος ο ίδιος είναι μια
σάτιρα. Το μόνο που κάνεις είναι να την καταγράφεις.