Tι Παρίσι, τι Aθήνα…

ΕΙΣΤΕ με το δίκιο του εργάτη ή με το δίκιο του Φλωρίδη; Επιλέξτε το
ανέκδοτό σας στο 090090… – ωχ, συγγνώμη, αυτό είναι το δίκιο του Χρηστίδη,
που είχε ο άνθρωπος δικαστικές περιπέτειες επειδή έβαλε μπροστά το δίκιο του
τηλεφωνητή, που δεν μπορεί να απαντά στην κλήση του καθενός σε κάθε τηλεοπτικό
διαγωνισμό…

Ερμήνευσε σωστά τον κ. Γ. Παπανδρέου ο κ. Γ. Φλωρίδης όταν μιλούσε για
ελεύθερες απολύσεις; Πού να το ξέρω, κυρίες και κύριοι; Δεν είμαι ο
Γερουλάνος, η Μπιρμπίλη και τα άλλα παιδιά. Αυτό που ξέρω είναι ότι μετά τον
Μένιο, στην πολιτική είτε δικαιούσαι είτε δεν δικαιούσαι διά να ομιλείς. Και
ποιος δικαιούται διά να ομιλεί στην Ελλάδα για ελεύθερες απολύσεις, όταν στη
Γαλλία γίνεται κόλαση για κάτι πολύ λιγότερο;

Ο Φλωρίδης και οι άλλοι

Ο κ. Γ. ΦΛΩΡΙΔΗΣ δεν είναι Ντε Βιλπέν. Τελεία και παύλα. Και δεν είναι
αυτή η κατηγορία που τον έθεσε εκτός Συντονιστικού. H κατηγορία είναι ότι
επιχείρησε να βρει το δίκιο του σε μία υπόθεση όπου δίκαιο και άδικο
μπερδεύονται – και μάλιστα, καθόλου γλυκά.

H Ελλάδα αναζητεί μάταια – καιρό τώρα – νέες προσδοκίες. H έλευση Καραμανλή
δεν οδήγησε τους Έλληνες στην πορεία προς την κατάκτηση ενός νέου συλλογικού
και ατομικού ονείρου. Το ερώτημα «μετά την ΟΝΕ, τι;», που επεχείρησε να θέσει
ο κ. K. Σημίτης, έχει καταλήξει να συμπυκνώνεται στην αγωνία: «Εγώ, πού θα βρω
δουλειά;». Έλα ντε…

Έχουμε στην Ελλάδα Ντε Βιλπέν; Ακόμα και να ‘χουμε, δεν είναι τόσο σοβαρό
ζήτημα – καλό είναι να διατυπώνονται ιδέες που δεν περιγράφουν, αλλά
επιχειρούν να λύσουν το πρόβλημα. Διότι όπως είναι γνωστό, στη χώρα μας όλοι
είμαστε έτοιμοι να εξηγήσουμε στον άνεργο τις δυσκολίες για να βρει δουλειά.
Πού θα τη βρει, είναι ένα άλλο ζήτημα…