Πρωταπριλιά;

«Άιντα κι αράξαμε, ε για μόλα – γεια σου καΐκι μου, Αϊ-Νικόλα!»…

ΕΒΛΕΠΑ, πριν από λίγες μέρες, τα στιγμιότυπα με τις χαριτωμενιές που
διαδραματίζονταν στη Βουλή. Τα ευφυολογήματα, τις τσαχπινιές, τις ατάκες:

– Είστε τσάμπα μάγκες! Είστε τουρίστες! Όχι, εσείς είστε οι τουρίστες (που δεν
πάτε στην περιφέρεια να αφουγκραστείτε τον σφυγμό του πολίτη). Σας επηρέασε η
έκλειψη! Εσάς σας επηρέασε η έκλειψη!

Μαγκιά, τουρισμός, εκλείψεις, και μυστήριοι συνειρμοί περί σαπουνόπερας και
πολιτικής, διά στόματος κ. Αλαβάνου…

Και να τα χειροκροτήματα! Και να τα γέλια και τα χάχανα. Πολύ ωραία περάσανε
οι τριακόσιοι! Οι κουστουμάτοι και οι ταγιεράτες. Αξέχαστες στιγμές. Τέτοιο
κέφι, τέτοιο μπρίο!

Κοινοβούλιο ήταν αυτό ή η Γιουροβίζιον; Έβριθινγκ αϊ ντου, έβριθινγκ αϊ χέιτ!
Όλοι μες στο κλίμα. Όλοι εκτός από την κ. Παπαρήγα. H μοναδική που βγήκε κι
αναρωτήθηκε ποία η θέσις της, τέλος πάντων; Να ψάχνει κι εκείνη έξυπνες
ατάκες; Να βάλει τον Κολοζώφ να κάνει τούμπες;

Τους έβλεπα κι έλεγα «δεν μπορεί! Πλάκα μας κάνουμε! Φάρσα Πρωταπριλιάτικη!
Εδώ γίνεται ο κακός χαμός κι αυτοί κάνουνε ξεπερασούρες σε ατάκες σε στυλ Ηλία
Ψινάκη». Γιατί κι άλλοι κάνουνε φιέστες. Αλλά στο φινάλε – τι διάολο! – όλο
και κάποιος βγαίνει προτεινόμενος!

Συγγνώμη, πάτε καθόλου καλά; Επικοινωνείτε; Ζούμε στην ίδια χώρα; Ή εμείς
Ελλάδα κι εσείς πριγκιπάτο του Μονακό; Το χάλι το περιρρέον το έχετε πάρει
χαμπάρι; Τους μισθούς των 600 ευρώ – που κι αυτούς κάνουνε κρα να τους
εξασφαλίσουνε οι άνθρωποι; Τους άλλους που δουλεύουνε εφτά μήνες και δεν
πληρώνονται; Τη γυναίκα στην τηλεόραση που έβγαινε από το σούπερ μάρκετ
κρατώντας ΜΟΝΟ ένα σακουλάκι φακές; Θα μου πεις – οι φακές είναι δυναμωτικές.
Οι φακές είναι δυναμωτικές, όταν οι φακές EINAI ΕΠΙΛΟΓΗ!

ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ; Επικοινωνείτε; Στις λαϊκές αγορές το βλέπετε το ιπτάμενο
μαρούλι; Το λάχανο, το μπρόκολο; Κι όταν σχολάει η λαϊκή, όταν μαζεύουν τα
καφάσια, όταν φεύγουν τα ημιφορτηγά – έχετε ιδέα τι γίνεται; Κάτι γριούλες με
ένα διχτάκι – χιλιοτρύπητο λαγήνι, ψάχνουν – μες στα παραπεταμένα να βρουν
κάνα ζουλιγμένο φρούτο, κανένα ημιθανές ζαρζαβατικό να το πάρουν σπίτι τους.
Χώρια το πετρέλαιο. Χώρια φως, νερό, τηλέφωνο. Χώρια τα χίλια μύρια δάνεια κι
οι πιστωτικές χωρίς αντίκρυσμα.

Πάτε καθόλου καλά; Επικοινωνείτε; Γιατί εγώ, στα παράθυρα – μια χαρά
ευαισθητοποιημένους σας βρίσκω. Με εκείνο το βλέμμα μες στη συμπόνια. Με
εκείνη τη φωνή τη μπάσα – που δείχνει μεγάλο προβληματισμό. Μια οκτάβα κάτω!
Λες και κάνετε ιδιαίτερα με την Τζούλι Μασίνο!

– Πολύ καλά τα πήγες στο κουπλέ για τους απολυμένους. Στο ρεφρέν για τις
απεργίες πρέπει να δουλέψεις λίγο τις χαμηλές σου! Και πρόσεξε όταν κάνεις
δεύτερη στους χαμηλοσυνταξιούχους γιατί στονάρεις λίγο!

NA ΕΞΗΓΟΥΜΑΣΤΕ! Δεν βάζω και τους τριακόσιους στον ίδιο ντορβά (αν και
– μεταξύ μας – στο τσακ είμαι!). Αλλά αυτοί οι ολίγοι: Οι δέκα, οι πέντε, οι
δυο, γιατί δεν σηκώνονται από τα έδρανα; Γιατί συντάσσονται με όλο αυτό το
«χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ»; Γιατί δεν λένε, «έλα, παιδιά, να
σοβαρευτούμε λίγο!»; Γιατί συμπαρασύρονται σε ένα αέναο έβριθινγκ αϊ χέιτ,
έβριθινγκ αϊ ντου; Τι περιμένουνε; Να πιάσουμε πάτο; Γκρις ούαν πόιντ – Γκρες
ρεν πουάν;

Κι αφού βρίζεστε, μας πετάτε στη μούρη την πατσαβούρα:

– Ο λαός έχει κρίση!

Ο λαός περνάει κρίση! Και δεν έχει αντοχές να βλέπει τους εκπροσώπους του
«άιντα κι αράξαμε, ε για μόλα – γεια σου καΐκι μου, Αΐ-Νικόλα!».

Πάτε καλά; Επικοινωνείτε; Δεν βλέπετε ότι στο καϊκι μπάζει από παντού νερά;
Δεν βλέπετε εμάς; Που μας έχετε φουντάρει μεσοπέλαγα;

ΥΓ: Πρωταπριλιά, βρε! Φάρσα κάνω! Όλα στην Ελλάδα είναι τέλεια!