Οι εθνικές μας υποκλοπές

ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ των υποκλοπών τα πράγματα είναι απλά: Ο καθένας μπορεί να
σκεφτεί «εμένα παρακολουθούσαν;». Να το σκεφτεί καλά, να απαντήσει μετά
βεβαιότητος «όχι» και να γυρίσει πλευρό, ήσυχος επειδή τα πράγματα πάνε καλά
στο σπίτι. Ενδεχομένως και στη χώρα, αλλά ποιος νοιάζεται;

Στην υπόθεση των υποκλοπών τα πράγματα είναι ακόμα απλούστερα αν είσαι
πρωθυπουργός. Λες πρώτα «εμένα παρακολουθούσαν» – και μετά καλείς την
αντιπολίτευση να προσκομίσει στον εισαγγελέα τα στοιχεία που διαθέτει. Αν δεν
διαθέτει στοιχεία, τόσο το χειρότερο για την αντιπολίτευση. Ενδεχομένως και
για τη χώρα, αλλά ποιος νοιάζεται;

Στην υπόθεση των υποκλοπών τα πράγματα είναι απλούστατα αν είσαι υπουργός. Τι
θα γίνει αν ανοίξεις το στόμα σου; Καταστροφή. Μπορεί και να μας πάρουν πίσω –
αναδρομικά… – τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μπορεί οι διεθνείς δυνάμεις της
ενημέρωσης NA πιάσουν στο στόμα τους την κυβέρνηση. Ενδεχομένως και τη χώρα,
αλλά ποιος νοιάζεται;

Μια ερώτηση για κάθε απάντηση

ΚΑΠΟΙΟΙ όχι μόνον στην πολιτική, για να είμαστε δίκαιοι – έχουν ένα
πρόβλημα για κάθε λύση. H κυβέρνησή μας, πάλι, έχει ένα ερώτημα για κάθε
απάντηση. Έψαχναν – και μάλιστα μυστικά, τρομάρα τους – για 11 μήνες την
υπόθεση των υποκλοπών. Και σήμερα, το μόνο που έχουν να πουν, είναι ότι οι
ίδιοι ήταν τα θύματα. Ωραία – και ποιος ήταν ο θύτης; H συνέντευξη των τριών
υπουργών ήταν σαν ιατρικό ανακοινωθέν: H εγχείρηση επέτυχε, ο ασθενής
απέθανε…

Αλλά δεν το βάζουν κάτω: Τι είναι τα στελέχη της N.Δ., για να τους ζητάει ο
ένας και ο άλλος απαντήσεις για τις υποκλοπές; Κυβέρνηση είναι; Επειδή
σηκώνονται κάθε πρωί και πάνε στα υπουργεία, σημαίνει ότι κυβερνούν κιόλας;
Πολύ σωστά – άλλωστε, μόλις δύο χρόνια έχουν που κέρδισαν στις εκλογές. Τι να
μάθεις σε δύο χρόνια; Ούτε το record και το play δεν προλαβαίνεις να μάθεις
καλά καλά…