Παρά τα 80 του, ο Ρόμπερτ Άλτμαν εξακολουθεί να δημιουργεί και να ξαφνιάζει.
Τώρα ανεβάζει στο σανίδι μια πλειάδα κινηματογραφικών σταρ και δίνει θεατρική
εικόνα στο προτελευταίο έργο του Άρθουρ Μίλερ


Με ένα βραβείο Όσκαρ στις αποσκευές του - εκείνο της συνολικής προσφοράς,
καθώς τις πέντε φορές που ήταν υποψήφιος για τις ταινίες του δεν κατάφερε να
αποσπάσει το πολυπόθητο χρυσό αγαλματάκι - και συμπληρωμένα τα 80 του χρόνια,
ο Ρόμπερτ Άλτμαν γυρίζει για λίγο την πλάτη του στον κινηματογράφο. Όχι όμως
και στη σκηνοθεσία. Τώρα ετοιμάζεται να θυμηθεί τα νιάτα του, την εποχή που
σκηνοθετούσε θεατρικές παραστάσεις στο Κάνσας. Μόνο που τούτη τη φορά δεν θα
στριμώξει τη φήμη του σε ένα περιφερειακό αμερικανικό θέατρο. Θα την αφήσει να
αναπτυχθεί στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου και συγκεκριμένα στο θέατρο «Old Vic»
του οποίου την καλλιτεχνική διεύθυνση έχει ο Κέβιν Σπέισι. Όταν η πρόταση
έπεσε στο τραπέζι, ο σκηνοθέτης του «Πρετ-α-πορτέ» δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να
αρνηθεί. Διότι από τη μια ήταν το προτελευταίο έργο τού Άρθουρ Μίλερ, που είχε
στα χέρια του για να αξιοποιήσει σκηνοθετικά, και από την άλλη δεν θα
αναγκαζόταν να δώσει οδηγίες σε άπειρους ηθοποιούς, καθώς την απόπειρά του στο
θεατρικό σανίδι θα πλαισιώσουν γνώριμοί του αστέρες, όπως οι Μαξιμίλιαν Σελ,
Μάθιου Μοντίν, Νεβ Κάμπελ και Τζέιν Άνταμς. «Δεν πρόκειται για ακόμα μία
όπερα», διευκρινίζει ο Ρόμπερτ Άλτμαν για το έργο που ανεβάζει.


«Είναι μια μαύρη κωμωδία με πολλή σάτιρα», προσθέτει ο δημιουργός που δεν
δίστασε να ανεβάσει στη σκηνή την πρόσφατη εκδοχή τού «Resurrection Blues» -
ενός αμφιλεγόμενου έργου τού Άρθουρ Μίλερ (είχε γραφεί το 1999 για πρώτη
φορά), καθώς το θέμα του ήταν γνώριμο: η παραπληροφόρηση. Μόνο που αυτήν τη
φορά θα το χειριστεί με πιο άγριο τρόπο.


H υπόθεση έχει ως εξής: μια τηλεοπτική ομάδα από τη Νέα Υόρκη διαπραγματεύεται
έναντι 25 εκατ. δολαρίων τα δικαιώματα αποκλειστικής μετάδοσης της εκτέλεσης
κάποιου αντάρτη σε μια δημοκρατία της Νότιας Αμερικής. Και αν ήδη το θέμα
φαντάζει σκληρό, ο τρόπος εκτέλεσης του θανατοποινίτη δίνει τη χαριστική βολή:
σταύρωση (!), καθώς ένας από τους αρχηγούς της επανάστασης θα πρέπει να έχει
ένα τέλος τουλάχιστον πιο επικερδές από εκείνο του Τσε Γκεβάρα. «Με ενδιαφέρει
πολύ το πώς θα αποδώσω οπτικά το βρώμικο παζάρι που λαμβάνει χώρα σε μια
δικτατορία της μπανάνας, κάπου στους πρόποδες των Άνδεων», λέει ο σκηνοθέτης -
που τον απασχολεί, όπως δηλώνει, να σεβαστεί τις εικόνες τού συγγραφέα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από