ΣE ΠPΩTO ENIKO Θα το καταπιούμε κι αυτό…

«Πόσο θέλετε;», ρωτώ τον υπάλληλο του κυλικείου-εστιατορίου στον προαύλιο
χώρου του «Ερυθρού» για ένα καπουτσίνο σε πλαστικό ποτηράκι. Όταν μου απαντά
«δυόμισι», αισθάνομαι την ανάγκη να διευκρινίσω ότι πρόκειται για ένα απλό
καπουτσίνο σε πλαστικό για έξω. «Ναι, το είδα», διαβεβαιώνει βαριεστημένα.
«Δυόμισι».

Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι θα γίνονται οι διάλογοι στα γκισέ εκδόσεως
εισιτηρίων των πλοίων φέτος το καλοκαίρι:

«Ένα απλό για Τήνο».

«Είκοσι πέντε».

«Δεν καταλάβατε, απλό όχι πρώτη».

«Ναι, ναι κατάλαβα. Είκοσι πέντε».

Το «είκοσι πέντε» είναι ενδεικτικό και βγήκε από το κεφάλι μου. Ενδεχομένως το
σημερινό «15» να μη γίνει «25» ή έστω να μη γίνει αμέσως· αλλά υπάρχει κανείς
που πιστεύει ότι θα μείνει «15» μετά την απελευθέρωση;

Ωραία, κι εμείς τι κάνουμε;

Μια ωραία ιδέα είναι να κόψουμε τα ταξίδια στα νησιά φέτος το καλοκαίρι.

Όχι για πολύ. Για μια-δυο βδομάδες· αλλά τον Ιούλιο, από τις 15 έως τις 25. Να
πέσει σύρμα για εμπάργκο στα πλοία, ιδιαίτερα σ’ αυτά της συμφοράς που είναι
βρωμερά, διαθέτουν πλαστικές καρέκλες, φθάνουν όποτε γουστάρουν στα λιμάνια
και οι μηχανές τους χαλάνε κάθε τρεις και λίγο. Να πηγαινοέρχονται στον
Πειραιά, τη Ραφήνα και το Λαύριο μόνο οι νταλίκες· και τα σαλόνια, τα
καταστρώματα και οι καμπίνες να είναι άδεια. Αλλά έχουμε ψυχή; Δεν έχουμε…

Εδώ αντέξαμε πέρυσι το καλοκαίρι να ταξιδέψουμε ακόμα και με… πολεμικά (αν
δεν το έβλεπα με τα μάτια μου, δεν θα το πίστευα!) εξαιτίας του μπάχαλου με τα
υπέργηρα πλοία, θα κάνουμε φέτος μποϊκοτάζ για τις τιμές που ετοιμάζονται να
πετάξουν; Θα το καταπιούμε κι αυτό, όπως πληρώνουμε τον καφέ Κολωνακίου στα
κυλικεία των νοσοκομείων…