ANAΛΩΣIMA Eγγονός του Aντιόχου

H θερινή ώρα βιαστική, κατάφερε να φέρει ζέστη. Στους πεζόδρομους γύρω από την
Ακρόπολη αυθόρμητη γιορτή στη λιακάδα. H βόλτα στους ενοποιημένους
αρχαιολογικούς χώρους μας ανεβάζει, μας κάνει πιο Ευρωπαίους κι από τη ζώνη
του ευρώ. Και σε κάθε γωνιά κατατοπιστικές πινακίδες πλέον, να ξέρεις τι είναι
αυτό που βλέπεις, να έχουν όνομα και ιστορία οι πέτρες. Το μνημείο του
Φιλοπάππου, κατάλευκο, πεντακάθαρο, σχεδόν διάφανο στο φως. Δεν το είχα
ξαναδεί έτσι ποτέ πριν. Το καθάρισαν από τα γκράφιτι, το περιφράξανε. Σωστό.
Δεν μπορεί ο καθένας που του έρχεται η όρεξη να μουτζουρώνει τα μνημεία, ας
είναι και ο Λόρδος Βύρων. Αν και κάποτε είχαμε αναζητήσει το όνομά του
χαραγμένο – σε μια κολόνα ήταν ή σε σκαλί – στον Παρθενώνα επάνω, και το
είχαμε βρει. Πολλά χρόνια πριν, όταν μπορούσες ακόμα να ανεβαίνεις επάνω, πριν
αποκλείσουν τα πλήθη με το σκοινί γύρω γύρω. Και πόσα άλλα ονόματα χαραγμένα
στα αρχαία ερείπια, να μείνουν άφθαρτα κι αυτά στους αιώνες… Τώρα τέρμα, όλα
προστατεύονται, δεν μπορείς να πλησιάσεις, να αγγίξεις, ούτε να χαλάσεις
τίποτα. Εγγονός του Αντιόχου, βασιλέα της Κομμαγηνής, το 2ο μ.X. αιώνα,
διαβάζουμε για τον Φιλόπαππο στην καινούργια πινακίδα. Κάποτε δεν ξέραμε
τίποτα απ’ αυτά, στου Φιλοπάππου ήταν απλώς η αγάπη μας κρυμμένη κάπου, και
κάναμε αναρρίχηση στηρίζοντας τα χέρια μας στα μαρμαρένια άλογα. Κάτι σαν
νοσταλγία με τσιμπά για εκείνα τα άσχετα χρόνια. Πότε ήταν κρύο το μάρμαρο από
το αεράκι, άλλοτε ζεστό από τον ήλιο. Δεν έπρεπε βέβαια να μείνουν άλλο
εκτεθειμένα, καλώς καταργήθηκε εκείνη η οικειότητα. Ανήκουν στην ανθρωπότητα
διάολε, δε μπορεί να παίζει ο καθένας μαζί τους. Τα νιάτα μας νοσταλγούμε κατά
βάθος. Ωραία ήταν όμως όσο κράτησε.