Γαλάζια μεταμφίεση

Όλο το μυστικό του νομοσχεδίου για τις ΔΕΚΟ ήταν οι διατάξεις του για τους
Γενικούς Κανονισμούς Προσωπικού. Για τους αδαείς, αυτό μπορεί να μην είναι
κατανοητό, όμως όσοι γνωρίζουν διαβεβαιώνουν ότι χωρίς το περίφημο άρθρο 14 το
νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ είναι σαν να μην υπάρχει. Όλο το πλαίσιο των αμοιβών
αλλά και των όποιων προνομίων των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, από τις υπερωρίες και
τα επιδόματα μέχρι τις άδειες, περνά από τους Γενικούς Κανονισμούς Προσωπικού.
Γι’ αυτό και ο κ. Αλογοσκούφης βάλθηκε να τους ξηλώσει, με το άρθρο 14,
ορίζοντας ότι οι ζημιογόνες ΔΕΚΟ υποχρεούνται να καταρτίσουν νέους Κανονισμούς
Προσωπικού και πως, αν δεν συμφωνήσουν στις απαραίτητες αλλαγές οι διοικήσεις
τους με τους εργαζόμενους, αυτές θα επιβληθούν με νόμο. Όρισε, μάλιστα, και
προθεσμία 4 μηνών από την ψήφιση του νόμου, στο τέλος Δεκεμβρίου.

Μπήκε στο ράφι

Πέρασαν, όμως, τρεις μήνες και τίποτα δεν έγινε, ενώ την ίδια ώρα
δημοσιεύονταν, η μία μετά την άλλη, οι αρνητικές δημοσκοπήσεις για την
κυβέρνηση. Προφανώς, κρίθηκε ότι η περίοδος δεν είναι κατάλληλη για να
ανοίξουν μέτωπα με νέες κατηγορίες εργαζομένων. Κάπως έτσι μπήκε στο… ράφι
το άρθρο 14 και διασώθηκαν οι Γενικοί Κανονισμοί Προσωπικού, που κρύβουν όλο
το ζουμί. Τώρα, αν η κυβέρνηση θέλει να μειώσει το κόστος λειτουργίας των
ΔΕΚΟ, έχει τα χέρια της δεμένα. H εισοδηματική πολιτική, ό,τι κι αν
συμφωνηθεί, μπορεί άνετα να παρακαμφθεί μέσω των Κανονισμών αυτών, αν
υπάρχει… δημιουργική διάθεση.

Μάλιστα, ακόμη και η μονιμότητα στις ΔΕΚΟ εξαρτάται από τους Κανονισμούς
Προσωπικού. Γιατί, θεωρητικά, ούτε σήμερα οι εργαζόμενοι στις δημόσιες
επιχειρήσεις προσλαμβάνονται με καθεστώς μονιμότητας. Στην πράξη, όμως,
γίνονται μόνιμοι, αφού οι Κανονισμοί Προσωπικού – που έχουν ισχύ νόμου –
θέτουν απαγορευτικές προϋποθέσεις για την απόλυσή τους. Επομένως είναι πιθανό
η εγκατάλειψη του άρθρου 14 για τους Κανονισμούς Προσωπικού να ακυρώσει στην
πράξη και το άρθρο 13, για την κατάργηση της μονιμότητας των
νεοπροσλαμβανομένων υπαλλήλων.

Τι απέμεινε

Έτσι, δεν μένει πια τίποτα όρθιο από το νομοσχέδιο και από την όλη επιχείρηση
εξυγίανσης των ΔΕΚΟ. Αν δεν αλλάξουν οι όροι αμοιβών των υπαλλήλων, τα ειδικά
προνόμια και οι όροι εργασίας τους, και αν δεν θιγεί ούτε η μονιμότητα, το
μόνο νέο που απομένει είναι ο εντονότερος έλεγχος των διοικήσεών τους από την
κυβέρνηση. Καταλήγουμε, επομένως, στον γνωστό κοινό παρονομαστή της νέας
διακυβέρνησης: ότι όλα γίνονται, όχι για να λειτουργήσει καλύτερα το κράτος,
να προσφέρονται καλύτερες υπηρεσίες στους πολίτες κ.λπ., αλλά για να
διαχειριζόμαστε εμείς και τα δικά μας παιδιά ανεξέλεγκτα την εξουσία.