Πρόσωπα Παρέμεινε ασυμβίβαστος

«Ο Σωκράτης επέλεξε τον θάνατο ώστε οι ιδέες του να συνεχίσουν να ζουν»
έγραφε ο Ακμπάρ Γκαντζί όταν έκανε απεργία πείνας στη φυλακή.

Ακμπάρ Γκαντζί. Στο σπίτι του μετά την αποφυλάκισή του

Το Σάββατο, ο διαφωνών Ιρανός δημοσιογράφος, ο πιο γνωστός πολιτικός
κρατούμενος του Ιράν, ο οποίος δεν έπαψε να ζητάει την αλλαγή του συστήματος
ακόμη και μέσα από τη φυλακή του, αποφυλακίστηκε αφού εξέτισε ποινή κάθειρξης
έξι ετών. Όπως και άλλοι διαφωνούντες, επέλεξε βγαίνοντας από τη φυλακή να μη
μιλήσει στους δημοσιογράφους, για να αποφύγει την αντίδραση των αρχών –
«σύνεση» την οποία δεν είχε επιδείξει στη φυλακή, όταν σε λαθραία κείμενα και
συνεντεύξεις του κατήγγελλε από το κελί του την εξουσία και έφτανε να ζητήσει
την παραίτηση του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Το
περασμένο καλοκαίρι έκανε επί 60 ημέρες απεργία πείνας για να πείσει τις αρχές
να τον απελευθερώσουν. Το καθεστώς όμως δεν υποχώρησε, ο Γκαντζί τερμάτισε την
απεργία του και, αφού έμεινε πολλές εβδομάδες στο νοσοκομείο, επέστρεψε στη
φυλακή.

Ο Ακμπάρ Γκαντζί, 46 χρόνων, συνελήφθη στις 22 Απριλίου 2000, επιστρέφοντας
από ένα συνέδριο για το Ιράν που είχε γίνει στο Βερολίνο και στο οποίο είχαν
συμμετάσχει κι άλλοι μεταρρυθμιστές, μεταξύ των οποίων και η Νομπελίστρια
Ειρήνης 2003 Σιρίν Εμπάντι – ένα συνέδριο που οι συντηρητικοί είχαν
χαρακτηρίσει αντιισλαμικό. Εκείνη την εποχή εργαζόταν στην εφημερίδα «Σομπ-ε
Εμρούζ» και σ’ άλλες μεταρρυθμιστικές εκδόσεις, τις οποίες έκλεισαν αργότερα
οι δικαστές. Από τις σελίδες τους είχε κατηγορήσει, χωρίς να τους κατονομάζει,
αλλά επιτρέποντας στους αναγνώστες να τους αναγνωρίσουν, τον πρώην πρόεδρο
Ραφσαντζανί και τον υπουργό Πληροφοριών Αλί Φαλαχιάν ότι εμπλέκονται στους
φόνους αντιπολιτευόμενων πολιτικών και διανοουμένων που διαπράχθηκαν στα τέλη
του 1998. Τα εγκλήματα αποδόθηκαν τελικά από τις αρχές σε «ανεξέλεγκτα
στοιχεία» των υπηρεσιών πληροφοριών, που καταδικάστηκαν σε ποινές ώς και
ισόβια, ενώ απαγγέλθηκαν κατηγορίες και κατά του υφυπουργού Πληροφοριών Σαΐντ
Εμαμί, ο οποίος αυτοκτόνησε στη φυλακή.

Παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών, ο δημοσιογράφος είναι παιδί της Ισλαμικής
Επανάστασης. Πρώην μέλος του ιδεολογικού στρατού της, των Φρουρών της
Επανάστασης, υπήρξε σωματοφύλακας του αγιατολάχ Χομεϊνί, ιδρυτή της Ισλαμικής
Δημοκρατίας. Ωστόσο δεν ίσχυσε γι’ αυτόν το μέτρο της αποφυλάκισης με όρους,
που προβλέπεται από τον νόμο, ενώ στη διάρκεια της φυλάκισής του κρατήθηκε επί
μήνες στην απομόνωση. Δεν έπαψε όμως να αψηφά το καθεστώς. Σε επιστολή του από
τη φυλακή υποστήριζε πως η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι
ασυμβίβαστα με το ισλαμικό σύστημα που ισχύει στο Ιράκ. Σε μια άλλη
επικαλούνταν τον Σωκράτη, λέγοντας πως προτιμάει να πεθάνει παρά να προδώσει
τις ιδέες του. Και οι σύντροφοί του, που του συνιστούν τώρα σύνεση, λένε πως
ξέρουν ότι η σιωπή του δεν θα διαρκέσει πολύ.