«Γεννηθήκαμε γυναίκες αλλά τώρα είμαστε άνδρες!»

Το σπίτι του – στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας – ήταν υγρό και φτωχό. Ο
ήλιος όσο και να παιδευόταν δεν θα το έβρισκε. Καθήσαμε στην κουζίνα, στις δύο
και μοναδικές καρέκλες, με ένα τραπέζι από χρωματιστή φορμάικα ανάμεσά μας.
Μάλλον ήμουν αμήχανος. Ύστερα από τόσα χρόνια και τόσες συνεντεύξεις, ναι,
ήμουν αμήχανος. Ο άνθρωπος που είχα απέναντί μου έχει μια ζωή απίστευτη. Ο
Αλμοδόβαρ θα «σκότωνε» για την ταινία της ζωής του. Γεννήθηκε γυναίκα πριν από
44 χρόνια. Ποτέ δεν είπε όμως το γυναικείο του όνομα. Και διάλεγε τον ρόλο του
άνδρα στα παιδικά παιχνίδια. Οι γονείς του χώρισαν νωρίς. Αυτός πήγε με τον
πατέρα του, η μάνα του ξαναπαντρεύτηκε και έκανε άλλη μια κόρη. «Ο μικρός»,
όπως τον αναφέρει συνέχεια στη συνέντευξή του ο Ευτύχης!

Μεγαλώνοντας τα δύο κορίτσια επέμεναν να το «παίζουν» άνδρες. Στα δυο σπίτια
οι δικοί τους ήταν ανήσυχοι. Ήλπιζαν να είναι μόνο «παιδικές επιπολαιότητες».
Έκαναν λάθος. Αν είχαν ρωτήσει ειδικούς, θα τους είχαν πει ότι ο Ευτύχης και ο
«μικρός» έπασχαν από «διαταραχή αναγνώρισης του φύλου τους» – βλάβη σε έναν
από τους πυρήνες του εγκεφάλου. Άντρες φυλακισμένοι σε σώματα γυναικών.
Σύντομα – πού να υπάρξει χρόνος για ψέματα – τα δυο αδέλφια εκμυστηρεύτηκαν ο
ένας στον άλλον το «μυστικό» τους. Δεν ήθελαν το γυναικείο τους κορμί. Δεν
μπορούσαν καν να κοιταχτούν στον καθρέφτη. Και έδωσαν υπόσχεση, κάποια στιγμή
να πάψουν να κινούνται ανάμεσα στα δύο φύλα και να ζήσουν σαν άντρες. Την
τελική απόφαση την πήρε ο Ευτύχης. Πριν από τρία χρόνια πούλησε ό,τι είχε και
δεν είχε και μαζί με τον «μικρό» ξεκίνησαν τις χειρουργικές επεμβάσεις: θα
διόρθωναν οι ίδιοι το λάθος της φύσης.

Πότε άρχισες να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είσαι αυτό που φαινόσουν;

Από τότε που άρχισα να νιώθω τον εαυτό μου. Όταν ήμουν 4-5 χρόνων και με
ρωτούσαν πώς με λένε, έλεγα Ευτύχη, Δημήτρη, Γιώργο, οτιδήποτε άλλο εκτός από
το όνομα με το οποίο με είχαν βαφτίσει. Δεν ήθελα να παίζω με κούκλες. Έπαιζα
ποδόσφαιρο, έπαιζα με σπαθιά, με αυτοκίνητα, με στρατιωτάκια. Παίζαμε τις
κουμπάρες και έλεγα εγώ θα είμαι ο άνδρας. Ποτέ δεν ήθελα να είμαι η κουμπάρα
ή η μαμά.

Ποτέ δεν έκρυψες, δηλαδή, ότι ένιωθες αγόρι;

Μα δήλωνα ότι εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω άνδρας. Μια εξαδέλφη μου γελούσε.
Συναντηθήκαμε ξανά πρόσφατα και μου είπε «ρε παιδί μου, το είπες και το
έκανες!». Της απάντησα «εγώ έλεγα την αλήθεια, εσείς δεν με πιστεύατε».

Στους γονείς σου πότε είπες ότι αισθάνεσαι αγόρι;

Επειδή δεν μπορούσα να το συζητήσω με τον πατέρα μου, ήταν και διαφορετικές οι
εποχές, του έγραψα ένα γράμμα στα 16 μου. Ο πατέρας μου όμως θεώρησε ότι ήταν
νεανικές βλακείες.

Τι του έγραψες;

Του έγραφα ότι εγώ δεν ένιωθα γυναίκα και κάτι έπρεπε να γίνει. Ότι έπρεπε να
με βοηθήσει να βρούμε την άκρη.

Γιατί δεν απευθύνθηκες στη μάνα σου;

Με τη μάνα μου δεν είχα την ίδια άνεση, δεν ζούσαμε μαζί. Ζούσα με τον πατέρα
μου. Και του έγραψα πέντε πράγματα. Αυτός άρχισε να μου λέει ότι καμιά φορά
κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται άντρες αλλά αισθάνονται γυναίκες. Ή γεννιούνται
γυναίκες και αισθάνονται άντρες. Ότι αυτά δεν είναι φυσιολογικά πράγματα, αλλά
μπορεί να είναι και εφηβικές αντιδράσεις. Επέμενε ότι έπρεπε να προσπαθήσω…
Σκέφτηκα, μήπως όντως έτσι είναι; Μήπως έπρεπε να το παλέψω; Και το πάλεψα.

Εννοείς ότι έκανες με το ζόρι σχέση με έναν άνδρα;

Στα 19 μου έκανα σχέση με έναν άνδρα. Πίεσα πολύ τον εαυτό μου. Ήμασταν μαζί
και σκεφτόμουν ότι εγώ ήμουν αυτός και αυτός ήταν εγώ. Φαντασιωνόμουν δηλαδή
ότι εγώ ήμουν ο άνδρας. Το πάλεψα μέχρι που δεν πήγαινε άλλο.

Λεσβιακές σχέσεις είχες;

Το έκανα και αυτό. Προσπάθησα να έχω επαφές με γυναίκες. Αλλά δεν μπορούσα να
το ανεχθώ. Δεν ήθελα να είμαι μια γυναίκα που με ικανοποιεί μια άλλη γυναίκα.
Ήθελα να είμαι ένας άνδρας.

Γυναίκα ντυνόσουν ποτέ;

Γυναίκα – γυναίκα όχι. Φορούσα παντελόνια, φαρδιά πουκάμισα, ένα τέτοιο στυλ.

Πότε αποφάσισες να κάνεις αλλαγή φύλου;

Άρχισα να το ψάχνω νωρίς. Τότε μιλούσαν μόνο για το Μαρόκο, αλλά έλεγαν ότι
δεν είναι εύκολα τα πράγματα, υπάρχουν μολύνσεις, αρρώστιες, κίνδυνοι και…
το έθαψα! Προσπάθησα να το βγάλω από το μυαλό μου.

H σχέση σου με τον αδελφό σου όλα εκείνα τα χρόνια πώς ήταν;

Ο «μικρός» είχε το ίδιο πρόβλημα μ’ εμένα. Το πάλευε και εκείνος… Δεν μου
μιλούσε, αλλά το καταλάβαινα. Κάποια στιγμή έκανε σχέση με μια γυναίκα.
Καθήσαμε και μιλήσαμε και μου είπε πώς αισθάνεται. Μου είπε μάλιστα «νομίζω
ότι και εσύ αισθάνεσαι το ίδιο». Μετά τα έμαθε και η μάνα μας. Περιττό να σου
πω ότι τόσα χρόνια όλοι υποψιάζονταν πως κάτι τρέχει. Ο κόσμος το ‘χε τούμπανο
κι εμείς κρυφό καμάρι…

Αποφασίσατε να κάνετε μαζί την επέμβαση;

Ναι. Ή θα το κάναμε μαζί ή κανένας. Αλλά όλα αυτά χρειάζονταν χρήματα. Και
μπορεί στην Ελλάδα να είναι λίγο φθηνότερα απ’ ό,τι είναι έξω, αλλά εμείς
ήμασταν δύο, δεν ήμουν μόνο εγώ, για να πω εντάξει, υπάρχουν κάποια χρήματα.

Μπορεί όμως να είναι τυχαίο; Δηλαδή και τα δυο παιδιά μιας μάνας να έχουν
την ίδια ιδιαιτερότητα;

Το σκέφθηκα κι εγώ και κάποια στιγμή πήγαμε σε έναν γιατρό γενετιστή. Κάναμε
εξετάσεις και μας είπε ότι αυτό που συμβαίνει στους δυο σας είναι πολύ
ενδιαφέρον για την επιστήμη. Τον ρώτησα αν φταίνε τα γονίδια και μου είπε ότι
η εμπλοκή των γονιδίων έχει αποδειχθεί μόνο για τους άνδρες ομοφυλόφιλους.
Προσφέρθηκε να μελετήσει την περίπτωσή μας, αλλά εγώ δεν ένιωθα πειραματόζωο.

Όταν ξεκίνησες τις επεμβάσεις είχες κάποια σχέση;

Εκείνη την περίοδο είχα σχέση με μια γυναίκα. Και πιστεύω – ή θέλω να πιστεύω
– ότι περνούσαμε καλά. Εγώ βέβαια λειτουργούσα καθαρά εγκεφαλικά μαζί της.
Δηλαδή δεν έκανα πράγματα μαζί της που μπορεί να κάνουν οι λεσβίες, δεν το
δεχόμουν…

Συμπεριφερόσουν ως άνδρας;

Γλυπτό του Αυστραλού καλλιτέχνη Ρον Μικ. Κάπως έτσι ήταν ο ψυχισμός του Ευτύχη, παγιδευμένος μέσα σε ένα λάθος σώμα για πολλά χρόνια

Ναι, συμπεριφερόμουν ως άνδρας. Ήμασταν μαζί 6-7 χρόνια. Της είπα ότι είχα ένα
πρόβλημα ερμαφροδιτισμού και ότι χρειάζονταν κάποιες επεμβάσεις.

Δεν σε γνώρισε χωρίς πέος;

Με γνώρισε χωρίς πέος, αλλά δεν την άφησα ποτέ να το καταλάβει. Ήταν αυτή
«εκεί» κι εγώ «εδώ». Την ικανοποιούσα. Δεν κοιμόμασταν όμως μαζί. H επαφή μας
προχωρούσε μέχρι ένα σημείο.

Τώρα, μετά τις επεμβάσεις και την προσθετική, πώς είναι η ζωή σου;

Τώρα τα πράγματα είναι καλά. Μπορεί να είναι δύσκολα, μπορεί να διέλυσα κάποια
πράγματα στη ζωή μου, να έχασα τη δουλειά μου, τους φίλους μου, τα πάντα,
γιατί δεν μπορούσα να συνεχίσω να βλέπω όλους αυτούς που με ήξεραν σαν
γυναίκα, αλλά νιώθω καλά.

Δεν διατηρείς φιλίες από τα χρόνια που ήσουν γυναίκα;

Έχω κρατήσει φιλικές σχέσεις με ορισμένους. Όσο και αν προσπαθείς να τα
σβήσεις όλα, πάντα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τους θέλεις δίπλα σου. Μίλησα
σε κάποιους, τους εξήγησα πώς νιώθω, το δέχθηκαν και τους είπα να διαγράψουν
το άτομο που γνώριζαν.

Βέβαια, κάποιοι φίλοι θα χάθηκαν…

Ήταν αναμενόμενο… Όσο και να λέμε ότι έχουμε πάει μπροστά και οι άνθρωποι
δέχονται περισσότερα, κάποια πράγματα δεν τα δέχονται ποτέ. Και ο ρατσισμός θα
είναι πάντα ρατσισμός. Ίσως σε κάποια χρόνια να εξαλειφθούν όλα αυτά. Αυτήν τη
στιγμή, όμως, υπάρχουν.

Οι σχέσεις σου με τους γονείς σου πώς είναι τώρα;

Καλές. Ο πατέρας μου δεν μπορούσε να κάνει και διαφορετικά. Αυτή που το πήρε
πολύ άσχημα στην αρχή ήταν η μητέρα μου. Κάποια στιγμή έμαθε ότι ο «μικρός»
είχε σχέση με μια γυναίκα και της ήρθε ταμπλάς, τρελάθηκε. Πήγαν σε ψυχιάτρους
και ο γιατρός της είπε ότι μάλλον εκείνη χρειαζόταν υποστήριξη, αυτός ήξερε
πολύ καλά τι ήθελε. Όμως η μάνα μας δεν μπορούσε να το δεχθεί. Όλοι πίστευαν
πως θα πέσει από το μπαλκόνι… Ήταν σε απελπιστική κατάσταση, έπαιρνε χάπια.
E, κάποτε της είπα «έλα εδώ, βρε μαμά, δεν είναι έτσι τα πράγματα».

Τι της είπες, δηλαδή;

Ξεκίνησα με τον «μικρό». Και της είπα να μην το βλέπει στραβά, δεν υπάρχει
ανωμαλία. Απλά, έτσι νιώθει κι ότι έπρεπε να τον βοηθήσει να αισθάνεται καλά.
Με ρώτησε αν κι εγώ ήμουν… έτσι. Όταν παραδέχθηκα ότι και σ’ εμένα συνέβαινε
το ίδιο, χτυπιόταν μια βδομάδα! Το συζήτησε και με δυο φίλες της που της είπαν
ότι γίνονται αυτά τα πράγματα, φυσιολογικά είναι, έτυχε, τι να κάνεις. Θα
αρνηθείς τα παιδιά σου; Συνήλθε. Τελικά μας συμπαραστάθηκε.

Θα έβγαινες ποτέ δημοσίως, με το όνομά σου, να πεις την ιστορία σου;

Δεν το κάνω, για να μην κάνω κακό στους γύρω μου. Ακόμη και ο αδελφός μου δεν
θέλει να το θυμάται – είναι κάτι που θέλει να το ξεχάσει. Εμένα δεν με
ενοχλεί. Ξέρω τι μου γίνεται. Αλλά δεν θέλω να προκαλέσω προβλήματα σε
ανθρώπους που αγαπάω και με αγαπούν.

«Στα τεστ φάνηκε ότι ήμασταν άντρες και πήραμε την έγκριση για την
επέμβαση»

Φωτογραφία του δημοσιογράφου και φωτογράφου Brassai – φίλου του Πικάσο και του Νταλί – ο οποίος τη δεκαετία του ’30 φωτογράφιζε στο Παρίσι πρόσωπα που κινούνταν ανάμεσα στα δύο φύλα

Στην αλλαγή φύλου ο δρόμος του Ευτύχη και του μικρού αδελφού του είναι η
εξαίρεση. Ο κανόνας είναι οι άντρες που γίνονται γυναίκες. Και οι γιατροί
είναι κατηγορηματικοί: «Οι γυναίκες που γίνονται άντρες δεν το κάνουν για να
εκπορνευθούν. Επιζητούν μια μονογαμική ζωή. Γίνονται καλοί οικογενειάρχες». H
διαδικασία – συμπληρώνουν οι ειδικοί – είναι ίσως η μεγαλύτερη ιατρική
περιπέτεια που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος.

Να μιλήσουμε λίγο για τις εγχειρήσεις; Πώς το αποφάσισες;

Πήγα σε πολλούς γιατρούς. Αναζητούσα κάποιον που θα κέρδιζε την εμπιστοσύνη
μου. Βρήκαμε κάποιο γιατρό, που υποτίθεται ότι είναι κορυφή, κάναμε ένα
ραντεβού, μας έστειλε γρήγορα για εξετάσεις και μας λέει «προχωράμε». Δηλαδή
τι πάει να πει, ρε φίλε, «προχωράμε», εξήγησέ μου πέντε πράγματα. Και μετά,
όταν του ζήτησα ένα δεύτερο ραντεβού για να μου πει, τι, πώς και γιατί, με
παρέπεμψε στον βοηθό του. Για να πω τι; Εγώ αυτόν θα εμπιστευθώ, δεν θα
εμπιστευθώ τον βοηθό του. Έφυγα. Δεν είμαι κρέας, ρε παιδιά, για σταθείτε.

Όταν λες «εξετάσεις», τι εννοείς; Να δουν αν είσαι ερμαφρόδιτος;

Ναι, είχα κάνει στα 22 μου και το ξανάκανα τώρα τελευταία πριν να μπω στις
διεργασίες. Αλλά δεν ήμουν. Απλώς είχα αυξημένες ανδρικές ορμόνες. Τίποτα
άλλο. Πήγαμε τελικά στον Βουκίδη, μας είπε τη διαδικασία και ύστερα από έναν
χρόνο ξεκινήσαμε. Πάνε τώρα τρία χρόνια, τον Απρίλιο θα είναι τρία χρόνια και
ακόμη δεν έχουμε τελειώσει.

Τρία χρόνια; Δεν είναι και λίγα.

Το πρώτο στάδιο είναι η αφαίρεση στήθους, υποδόρια μαστεκτομή λέγεται, φεύγει
όλο το στήθος. Μετά ο συγκεκριμένος γιατρός αφήνει να περάσει τουλάχιστον ένα
εξάμηνο για να προχωρήσει στη δεύτερη φάση – αν το μετανιώσεις, να μπορεί να
σε επαναφέρει. Μετά είναι η υστερεκτομή, αφαιρούν σάλπιγγες, μήτρες όλα. Από
εκεί και πέρα, κάνεις την προσθετική πέους και όρχεων. Αρχίζεις και ορμόνες,
για να αυξηθεί η τεστοστερόνη, να μεγαλώνει η κλειτορίδα και να μπορέσει μετά
να γίνει η σύνθεση ώστε να ολοκληρωθεί το πέος και να έχεις οργασμό.

Εσύ σε τι στάδιο είσαι τώρα;

Είμαι πριν από την ολοκλήρωση, δηλαδή θέλω ακόμα μια επέμβαση. Έχει γίνει η
προσθετική και κάποια στιγμή θα γίνει η σύνδεση.

Στο ίδιο στάδιο είναι και ο αδελφός σου;

Ακριβώς στο ίδιο στάδιο.

Δεν φοβήθηκες κάποια στιγμή ότι μπορεί να το μετανιώσεις;

Όχι. Κατ’ αρχήν πέρασα από ψυχίατρο και ψυχολόγο. Κάναμε ειδικά τεστ, μήπως
αυτό είναι του μυαλού και δεν είναι πραγματικότητα. Ήταν ο όρος που είχε βάλει
ο Βουκίδης. Είπε ότι εάν δεν έχουμε το χαρτί του ψυχιάτρου, εγώ δεν σας
εγχειρίζω.

Τι τεστ κάνατε δηλαδή;

Κάναμε μια συζήτηση με τον ψυχίατρο, ο οποίος μας ρωτούσε πώς νιώθουμε, τι
είμαστε, τι δεν είμαστε. Μετά κάναμε ένα τεστ προσωπικότητας με την ψυχολόγο η
οποία μας έδειχνε κάποιες εικόνες και μας έλεγε, πείτε μου τι βλέπετε εδώ; Μας
απάντησαν ύστερα από λίγο καιρό. Ήταν θετικοί, είπαν «εντάξει παιδιά μπορείτε
να ξεκινήσετε». «Με το καλό».

Μπορείς να μου πεις μερικά από τα ερωτήματα του ψυχιάτρου;

Ο ψυχίατρος με ρώτησε από πότε αισθανόσουν έτσι, με ρώτησε αν το πάλεψα, του
είπα ναι, αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω έτσι. Με ρώτησε πολλά πράγματα,
τίποτα παραπάνω πάντως απ’ αυτά που συζητάμε εμείς εδώ. Μας έκλεισαν ξεχωριστά
ραντεβού, τον έναν στις 5 και τον άλλον στις 6, ώστε να μη μπορούμε να
συνεννοηθούμε μεταξύ μας.

Τώρα η ταυτότητά σου τι λέει;

Το όνομά μου. Ευτύχης. Τα χαρτιά τα αλλάζεις μόλις κάνεις την προσθετική πέους
και όρχεων. Σου δίνει μια βεβαίωση ο γιατρός που λέει ότι πάσχεις από
ερμαφροδιτισμό – μόνο αυτή την ιδιαιτερότητα αποδέχονται οι αρχές – έχεις
κάνει αυτές τις επεμβάσεις και μετά πηγαίνεις στο Πρωτοδικείο και αλλάζεις
όνομα.

Σιχαινόμουν να βλέπω το σώμα μου

Ευτυχισμένος όσο ποτέ δηλώνει ο Ευτύχης. Σαν να φόρεσε για πρώτη φορά ρούχα
που του ταιριάζουν. Απολαμβάνει τον έρωτα, τη ζωή. Και ονειρεύεται να
αποκτήσει τη δική του οικογένεια.

Σεξουαλικά πώς είσαι; Έχεις οργασμό;

– Γιατί να μην έχω; Κανονικά. Αλλά να στο πω και διαφορετικά. Και
οργασμό να μην είχα, πάλι θα ήμουν ευτυχής. Γιατί αυτή τη στιγμή αισθάνομαι
άνθρωπος.

Πριν δεν αισθανόσουν;

– Όχι, αισθανόμουν απολύτως ένα τίποτα. Σκέψου ότι έκανα μπάνιο και το
σώμα μου δεν το έβλεπα ποτέ. Το σιχαινόμουνα για να στο πω έτσι. Τώρα όμως
είμαι αυτό που ήθελα πάντα να είμαι. Τουλάχιστον εγώ έτσι το νιώθω, κάποιος
άλλος μπορεί να το βλέπει διαφορετικά. Έχω μια γυναίκα, θέλω μια οικογένεια,
ένα παιδί.

Εννοείς να υιοθετήσετε ένα παιδί;

– Εγώ το θέλω πολύ αλλά δύσκολα θα το δεχθεί. Οι γυναίκες είναι
παράξενες σε αυτά.