ΣE ΠPΩTO ENIKO Bιλαμπάχο και Bιλαρίμπα…

Φωτιά στον Νέο Μαρμαρά και τσεκούρι στο Βραχάσι! Βλέπω τις εικόνες της
«εξέγερσης» τυχαία σ’ ένα δελτίο ειδήσεων και αναρωτιέμαι: Σε μια εποχή
γενικής απάθειας και αδιαφορίας τι είναι αυτό που μπορεί να προκαλέσει τόσο
μίσος και πάθος; Να βγάλει μικρούς και μεγάλους στον δρόμο αποφασισμένους να
τα δώσουν όλα για όλα;

Ζούμε στο 2006, οι μισοί από εμάς γράφουν σε blog, σε λίγο κάθε μαθητής θα
έχει και από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή των 80 δολαρίων στην τσάντα του, η
τεχνολογία είναι παντού, και χάρις την τεχνολογία ο ίδιος ο κόσμος έχει
αλλάξει. Κι όμως υπάρχουν ακόμα κάποιοι που πιστεύουν ότι είναι ζήτημα ζωής ή
θανάτου το Βιλαμπάχο να μην υπάγεται… στη Βιλαρίμπα. Ζωής ή θανάτου! Αρχίζω
να σκέφτομαι ποιο είναι το νόημα της ζωής και του θανάτου τελικά…

Τι σημαίνουν όλ’ αυτά; Σημαίνουν ότι όλη αυτή η επαναστατική γυμναστική με
άρωμα Κολοκοτρώνη για ένα θέμα που ουδείς πλην των επαναστατών και του τρόπου
που σκέπτονται αντιλαμβάνεται, φαίνεται τόσο αφόρητα ντεμοντέ, σχεδόν
ψεύτικη… Ότι είναι και λίγο θλιβερό να πυρπολούνται αυτοκίνητα στους
δρόμους, γιατί η κυβέρνηση δεν τους έκανε το χατίρι να κηρύξει την…
ανεξαρτησία τους από το σχέδιο «Καποδίστρια». Και τέλος πάντων, αν νιώθουν
εξαπατημένοι ας περιμένουν τις εκλογές για να κινηθούν αναλόγως. Γιατί πώς να
το κάνουμε: H δημοκρατία έχει μερικά προβλήματα, αλλά εξακολουθεί να είναι το
καλύτερο πολίτευμα από όσα έχουν κυκλοφορήσει στην πιάτσα. Και ας νοσταλγούν
κάποιοι εν έτει 2006 τις πόλεις-κράτη, ντύνοντας τον τοπικισμό με μια εσάνς
«αδικημένου».